Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

ΦΑΡΕΝΑΪΤ 451 (GRAPHIC NOVEL)


Αν και με υποβάλλει με τα εκτυφλωτικά φώτα που ρίχνει πάνω στα σκοτεινά νερά του μέλλοντος-από τον τρόπο που φωτίζει ένα σκοτεινό σύμπαν από καχυποψίες, βιαιότητες, ακρότητες και απόκρυφες καταδιώξεις μέσα σ ένα διαρκές πογκρόμ της γνώσης και διανόησης, κάνοντάς τον να σπινθιρίζει προς κάθε κατεύθυνση,  εκείνο που βρίσκω τελικά πιο συνταρακτικό και εμπνευσμένο στον Ρέι Μπράντμπερι είναι κάτι πολύ πιο απλό φαινομενικά και συνηθισμένο. Είναι η επιλογή της τέλειας λέξης για την οποία ο Μαρκ Τουέιν έλεγε ότι η διαφορά της από μια λέξη που είναι απλώς επαρκής μοιάζει με τη διαφορά ανάμεσα στην αστραπή και την πυγολαμπίδα.

Αυτή η τέλεια λέξη, που μπορεί να είναι ένα ανυποψίαστο ουσιαστικό που είναι φρέσκο και απρόσμενο, αλλά απόλυτα ταιριαστό με τη στιγμή που το περιβάλλει και που μοιάζει σα να εκπορεύεται από ένα πελώριο κάδο γεμάτο με σκληρά ανταγωνίστριες  λέξεις, κουβαλά το βάρος της ιδιοφυΐας όπως το άτομο τα μυστικά της ύπαρξης.

Εξάλλου, όλοι οι μεγάλοι αφηγητές της ιστορίας , που είχαν τις παραβολές τους, από τον Ιησού με την εγκάρδια ηθική του, τον Βούδα με τα σούτρας του έως τον Μωάμεθ με τις φαντασιώσεις της αραβικής νύχτας ή τον Ντοστογιέφκσι με το βασανιστικό αίσθημα της υπαρξιακής δικαιοσύνης, ένιωθαν διαισθητικά κάτι επικίνδυνο στο μήνυμα που τους μετέφερε η ίδια η ύπαρξη ,βλέποντας μπροστά τους το ανθρώπινο είδος σακατεμένο από το φόβο, την άγνοια, την δεισιδαιμονία, την απληστία, την υστερική μεροληψία.

Το 1953 λοιπόν, ο Ρέι Μπράντμπερι γράφει ένα δυστοπικό μυθιστόρημα στο οποίο παρουσιάζει ένα μέλλον όπου η Αμερικανική κοινωνία, έχοντας ως αιχμή του δόρατός της τους πυροσβέστες της, κυνηγάει και αποτεφρώνει κάθε ίχνος τυπωμένης γνώσης όπου κι αν βρίσκεται .Οι νομοταγείς Αμερικανικοί εκθειάζουν φλύαρα την επιχρυσωμένη ελευθερία τους, αλλά όπως έχουν αποδείξει πολλάκις στο παρελθόν πίσω από τη μεγάλη μάσκα λαμπυρίζουν σχεδόν πάντα δυο μικρά γουρλωμένα ματάκια. Τίποτα δεν τρομάζει λοιπόν αυτό το σιδερένιο κράτος περισσότερο από τα παλιά βιβλία και τη προοπτική ενός ενημερωμένου πληθυσμού που απολαμβάνει το δυνατό κρασί της ελευθερίας.

Μέσα σ αυτές τις αποκρουστικές για κάθε ανήσυχο πνεύμα συνθήκες ένας μπερδεμένος πυροσβέστης ο Γκάι Μόνταγκ βρίσκει τα κότσια να εγκαταλείψει το καθήκον της καταστροφής των βιβλίων, να αφυπνιστεί και τελικά να εξεγερθεί απέναντι στο σατανικό κράτος και την τρισάθλια προπαγάνδα του με την οποία καλεί τους πολίτες να μην σκέφτονται γιατί είναι επικίνδυνο για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Σύντομα μαθαίνει ότι στο δρόμο υπάρχουν διασκορπισμένες στρατιές ολόκληρες από μιμητές του που αποστηθίζουν τα βιβλία για να διαφυλάξουν τη γνώση στα πιο ασφαλή κελάρια της ανθρώπινης σκέψης.

Στο δρόμο του Μόνταγκ θα βρεθεί και ένας φωτισμένος δάσκαλος ο οποίος θα βάλει σε λειτουργία όλες ανεξαιρέτως τις μεθόδους του για να φωτίσει τα δύστροπα παράδοξα τις καθημερινότητας του Μόνταγκ, τα οποία οι οικείοι του συνήθιζαν να βλέπουν μόνο ως εκκεντρικές αντιφάσεις.

Η λαχτάρα του Μόνταγκ για σωστές συμβουλές θα τον βοηθήσει να αποδεσμευτεί από τον διπλό έλικα του φονταμενταλισμού και της απάθειας και πολύ περισσότερο να διευκολύνει την τελική απόδρασή του από το δίκτυο του δόλιου ολοκληρωτισμού της αμάθειας και της καχυποψίας.

Η εικονογράφηση του Τιμ Χάμιλτον είναι τόσο ζωντανή και αληθινή όπως οι πορτοκαλοκίτρινες φλόγες που ξεπετάγονται από τα ζοφερά σκηνικά της ιστορίας.
Εξαίρετη καδροθεσία με συγκλονιστικά κοντινά πλάνα να προκαλούν κάτι πιο εσχατολογικά δραματικό από την ανορθόδοξη απαισιοδοξία ενός φωτισμένου συγγραφέα.

KOLN 2010

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

KOLN 2010

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

Νέα Πλάγια (Χαλκιδική)

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

KOLN 2010

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

KOLN 2010


 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

KOLN 2010

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

KOLN 2010

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

KOLN 2010

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

KOLN 2010

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

KOLN 2010

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Φοίνικας


Ίσως το κόσκινό σου να κρατήσει λίγη άμμο
όπως κουνάς τη γνώση δεξιά κι αριστερά
άνθρωπε που πηδάς, όπως ο Φοίνικας, στο κέντρο της πυράς
κι από τις στάχτες σου τα ίδια ξεκινάς

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Της μνήμης το στιλέτο


Πάνω στ άγριο μέτωπό σου ο αποσπερίτης
πίσω απόνα λιανοβρόχι ορφανός πλανήτης
ο αργός καημός της νύχτας γέρνει στα μαλλιά σου
τρέμουλη η πεδιάδα πίσω απ τη ματιά σου

στο αναρρίγισμα του αέρος η χρυσή φοράδα
το αποσπερνό στο θέρος μοιάζει μ αποφράδα
τα βουνά ανατριχιάζουν κι όλο αντιβουίζουν
γαλανότατα χαράζουν δάκρυα που φωτίζουν

σε ξανάφερε στη γη της μνήμης το στιλέτο
το αργό σου πόδι εκεί στο αιώνιο βέτο
σ αποχαιρετούν πουλιά, λύκοι και αστέρια
κι ο γραφίτης του Μοριά όπλο στα καρτέρια

στις παλιές σειρές της ΕΡΤ, γαύγιζαν οι σκύλοι
κι αν σταυρώθηκε ο Χριστός πριν μας διαολοστείλει
στις μεγάλες όχθες ζει, στη χάρη του ανέμου
και διδάσκει ανοχή σε καιρούς πολέμου

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

Σκοτώνουνε τα άλογα πριν ή αφού γεράσουν


Μιλάς στα σύννεφα κι ακούς ψιλές φωνές δίπλα στο ρυάκι
και τη σκηνή καρφώνεις μ ένα σάπιο πασαλάκι
το δάσος στοιχειωμένο, τσιριχτές πευκοβελόνες
στα τέσσερα απλωμένο, μυρωδιές, σιτοβολώνες

δεν σ έμαθα καλά μα ότι έμαθα μου αρκούσε
το πάθος σου για τούτη τη ζωή με αφορούσε
γλυκό το σεληνόφωτο ξασπρίζει τα μαλλιά σου
το πλοίο καθυστέρησε μα είμαι εγώ κοντά σου

γυρίζεις απ τη βόλτα σου μ ελιές και άγριο θυμάρι
μου λες τα πάντα φτιάχνεις με μισό κιλό ζυμάρι
και άνθρωπος της πόλης μόλα ετούτα μαλακώνει
μες στην καθησυχαστική ροή που μας τεντώνει


σκοτώνουνε τα άλογα πριν ή αφού γεράσουν
μα υπάρχει μία ζώνη που δεν ξέρουν να τα πιάσουν
είμαστε αποσπάσματα σε μια ιστορία ξένη
δίδασκε κάποτε ηθική η αρχαία ατιμασμένη

για λίγο θα μπορούσες να κρυφτείς εδώ μαζί μου
και έπειτα να έρθεις σ επαφή με την ψυχή μου
προχώρησε παράλληλα στην όχθη μη σε βρούνε
υπάρχουν διάσπαρτοι καταυλισμοί που θα στα πούνε

θεέ μου ελπίζω, τούτη τη φορά να λειτουργήσει
τρέξε και πίσω μη κοιτάς, κανείς να μη σε πείσει
τώρα υπάρχει μόνο το κρύο νερό κι ο πόνος
η φύση σε αγκάλιασε, φυγά δεν είσαι μόνος

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Δεν υπάρχει δεν μπορώ


Αθόρυβα αυτοκίνητα, μοντέλα του ογδόντα
ψηλά, βαριά, δυσκίνητα, με ντεμπραγιάζ στο χέρι
εξήντα τόσα μίλια, βενζίνη από σπόντα
τα πρώτα μαύρα σύννεφα μύριζαν καλοκαίρι

στο θερινό τυλίγανε τσιγάρα μαριχουάνας
όταν τα βόρεια ανήκανε ακόμα στους Ινδιάνους
στον τροπικό του Αιγόκερου, στο Πάσκο της Αβάνας
ο Μαραντόνα έφτανε για τους Ναπολιτάνους

σπονδύλους φτιάχναν τα βουνά το ένα δίπλα στο άλλο
το πρώτο πόδι από μακριά φαινόταν πιο μεγάλο
ένας πυγμάχος ένωσε όσα η μπάλα αρνιόταν
φτηνό το εισιτήριο οι θέσεις δεν πλενόταν

το νυσταγμένο βουητό, της θάλασσας καϊμάκι
ξεσάλωμα νυχτερινό στο άδειο λιμανάκι
κουβέντες για ποδόσφαιρο που ξεπερνούν την μπάλα
για το χαμένο κύπελλο , τον Κώττη την κουφάλα

στάζουνε όπιο στα στριφτά, μιλούν για επαναστάσεις
το πάκμαν τρώει τον παρά, χαμένες οι ενστάσεις
βαθμοί δεν θα αφαιρεθούν από την ΑΕΚ, κι όμως
ο Αλέφαντος το έλεγε, τσάμπα θα πάει ο δρόμος

κι άμα θα ξεδιψούσαμε απ την πηγή δυο μέτρα
στα πάντα δεν θα αργούσαμε, μ ένα στομάχι πέτρα
κι αν γλείφαμε τα δόντια μας τα πάνω και τα κάτω
είναι γιατί αγαπήσαμε ένα στοιχειό φευγάτο

άκουγα και δε μίλαγα καθόμουν εκεί δίπλα
σαν λύκος παραφύλαγα για μια ακόμα ντρίπλα
το φράγμα αυτό μου έμαθε στα χρόνια που αναστέλλω
πως δεν υπάρχει δεν μπορώ, παρά μόνο δε θέλω

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

Αποσιωπητικά


Θυμάμαι τα θαυμαστικά που ξέχναγα να βάζω
στις πρώτες τις εκθέσεις μου, στα πρώτα μου γραπτά
μη θέλοντας τα κείμενα πολύ να τα κουράζω
τα γέμιζα μ αποσιωπητικά...

...το ίδιο με τους έρωτες και τις χλωμές αγάπες
τα κίτρινα τα μάγουλα που ψάχναν λίγο ρουζ
τα φθινοπωρινά κορμιά που έπιαναν τις σάρπες
τα σαββατοβραδιάτικα τα ντουζ

για χρόνια σαπουνίστηκα χωρίς να ξεβρωμίσω
μα πάντοτε η παλάμη μου ζητάει γραμμή ζωής
κι αν δεν αναγνωρίστηκα δεν θα το συνηθίσω
ποτέ δεν το συνήθισε κανείς

μα πιο πολύ απ όλα, στ αλήθεια σας το λέω
αυτό που με τσακίζει είναι των φίλων η σιωπή
αυτή η αδιαφορία για ό,τι κάνω κι ό,τι λέω
που ουδείς προφήτης μπόρεσε ποτέ να καταπιεί

κι ακολουθεί κατόπιν η σκαστή μου η αγάπη
που δεν της πετυχαίνει η αιώνια συνταγή
που λέει φτιάξτο μόνος σου, μα βάλτο στο κεφάλι
χωρίς τη μνήμη το σαπούνι γίνεται αλοιφή

Οι Νάνοι (του Χάρολντ Πίντερ)


Ο Χάρολντ Πίντερ, κατά πολλούς κορυφαίος αγγλόφωνος θεατρικός συγγραφέας του περασμένου αιώνα, έγραψε μόνο ένα μυθιστόρημα, χωρίς όμως και πάλι να αποτραβηχτεί ολοκληρωτικά από την τέχνη που εξέπεμψε την ευφυΐα του στα πέρατα των θεατρικών σανιδιών του κόσμου.

 Μέσα από το έργο αυτό ο νομπελίστας συγγραφέας, που αρεσκόταν να αυτοαποκαλείται πολιτικός ακτιβιστής εκτοξεύει την τέχνη της ανάδειξης του ασήμαντου της καθημερινότητας μέσα από μια πρόζα γεμάτη με ένταση, πυκνότητα, θεατρικότητα, ανατρεπτικές διακυμάνσεις κι ένα υποδόριο χιούμορ που επιβραβεύει τη νοημοσύνη και την ευαισθησία του θεατή.

 Φαινομενικά από το έργο απουσιάζει η πλοκή και η δράση, ωστόσο ο Πίντερ μέσα από τις εικόνες του και τις περιγραφές του, που μοιάζουν περισσότερο με τεχνικές οδηγίες προς ένα μυημένο αναγνωστικό κοινό εξ υφαίνει μέσα στην απραξία και την σιωπή τον πάταγο που προκαλεί η πτώση των προσωπείων στο πάτωμα.
Τελικά τι είναι η φιλία; υπεύθυνη κοινωνική στάση ή υπεκφυγή; εσωτερική ανάγκη ή καταναγκασμός; οικουμενικό πρόσταγμα ή νερό στο μύλο των μικροσυμφερόντων; Πως θα αντιδράσουν οι ήρωες μπροστά στην αποκάλυψη των πραγματικών τους προθέσεων;

Ερωτήματα αμηχανίας, αλλά και ουσίας. Εκείνο το βροχερό σούρουπο ο βαρύς λονδρέζικος ουρανός έφερε μερικές μόνο απαντήσεις.
Πέρα όμως από τους λουστραρισμένους με την ντελικάτη αίσθηση της ποίησης του δρόμου λεκτικούς διαξιφισμούς, που θα φουντώνουν προ ιόντος του λογοτεχνικού χρόνου, υπάρχει μια αδιόρατη αιτία για την οποία όσο περισσότερο μιλούν οι ήρωες τόσο λιγότερο μοιάζει να ενδιαφέρονται. Η ηλικιακή ομάδα την οποία προσέγγισε ο συγγραφέας είναι εκείνη που κατ αρχάς εμφάνισε τα μεγαλύτερα ποσοστά παραίτησης από μια ζωή με απαιτήσεις και εντάσεις. Η τάξη των θαλερών μεσηλίκων.
Τα λόγια τους που διαβάσαμε αντανακλούν την κούραση που τους διαπερνάει. Οι άνθρωποι αυτοί μιλούν για προδοσία, για έλλειψη εμπιστοσύνης για χολερικούς υπαινιγμούς και για ασάφεια. Οι άνθρωποι αυτοί δηλώνουν τάσεις φυγής σε συντριπτική πλειοψηφία. Η δυσφορία τους καταγράφεται σε κάθε βήμα τους.

Οι συγκρούσεις είναι πλέον ορατές και διαδέχονται η μία την άλλη: διαπροσωπικές, κοινωνικές, ερωτικές. Η τελική αναμέτρηση θα επιβεβαιώσει , απλώς αυτό που λίγο πολύ ξέρουμε αλλά δεν ομολογούμε: ότι ο κίνδυνος της παραίτησης είναι παντού υπαρκτός και τρέφεται από τις αμφιβολίες και τις ενστάσεις των καθημερινών μας αυτοματισμών. Και μέσα σ όλα αυτά μια γυναίκα σύμβολο η Ελένη, η οποία δεν αντέχει να στερείται την ερωτική και εσωτερική ελευθερία. Βυθισμένη ως τα αφτιά μέσα στο θειάφι της κόλασης, ζώντας με ένα βιβλίο απαγορευμένο στο προσκεφάλι της και εκστομίζοντας απρόθυμα μερικές επιδερμικές απόψεις που συχνά πυκνά προκαλούν τη αποκαρδιωτική θυμηδία των εραστών της,  η Ελένη απαιτεί το δικό της διάλειμμα από μια σχέση γρανιτένια και δύσκαμπτη.
  Ο Πίντερ γράφει τους “Νάνους” με πείσμα και ευαισθησία , χωρίς να υποχωρήσει ούτε βήμα από τη συγγραφική κοσμοθεωρία του και χωρίς να υποκύψει στην παραμικρή περικοπή για να κάνει το έργο του περισσότερο ευοίωνο.

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

Παντός σκοπού


Γυρνοκοπάω μουτρωμένος στην αληθινή πατρίδα
έχοντας κονομήσει και τριάντα παραπανίσια ευρώ
με μια ψεύτικη καρδιά από μολύβι, σκυλοπνίχτη σωστό
κι ένα παρδαλό χακί πουκάμισο από το παζάρι της Σιγκαπούρης

σχεδόν για χρόνια πλοηγός στον ίδιο δρόμο
στον σκαλισμένο, κούφιο και μουντό ετούτο τάφο
των Χριστουγέννων αχθοφόρος με διασυνδέσεις περιωπής
επίσημος προσκεκλημένος στη λούφα της στιγμής

το καταπληκτικότερο ταξίδι ξεκινά δίπλα στο κύμα
μ ένα σπάγκο τυλιγμένος και στρατσόχαρτο στην τσέπη
για τις παντός καιρού απλοποιήσεις

ψόφαγα για τη λιακάδα που αρχινά
και προζεσταίνει τα κατώφλια των σπιτιών
μη φας κανά μάτι, κανά δάχτυλο κοιτώντας το νερό που αφρίζει
μού λεγε ένας γέρος ναυτικός

βάλτο καλά στο παλαβό κεφάλι σου
κουβαλητό σε έφερε ο καιρός
σ ένα πελώριο τορβά η αγάπη ξεχειλίζει

μονάχα η αρχή διαρκεί για πάντα
το υπόλοιπο πετρώνει πριν προλάβεις να πεις κιχ
με σκούνταγε με έμφαση στην κάθε λέξη ο ναυτικός
ζαρωμένος στο ψοφόκρυο και τη μαύρη υγρασία

Χάσιμο χρόνου ο θάνατος


Είναι λιγάκι φτωχικός ο τρόπος που το θέτεις
κι αν γύρισα για τα καλά, πολύ σωστά υποθέτεις
πρόσφερα χρόνια στο σκοπό, την χόρτασα την φόλα
δεν ήρθα για να παινευτώ, μ έφερε η καραμπόλα

μου λες πως πίνεις να σε βρει ο θάνατος σε φόρμα
μα δεν σκαμπάζεις μια στιγμή πως του φωνάζεις «όρμα»
ένα καιρό και μια φορά, προτού παιδί να γίνεις
μ έβγαλες στην αναφορά, αιχμάλωτο ειρήνης

αγαπητή αλλόδοξη άσχημα τα μαντάτα
λέγετε πως ξεκάνανε τη φύτρα σου δυο γιοι
αυτοί που μείναν πίσω και έσπερναν τα χωράφια
την ώρα που μας έσερναν στις λάσπες οι εχθροί

που να με πάρει, ο έρωτας για κάποιους δεν τελειώνει
ντύνεται ειρήνη κι έρχεται με φορεσιά λευκή
τον βλέπεις πάνω σε άλογο, φτύνει καπνό, σιμώνει
λιγάκι σα να γέρασες, σου λέει το σκυλί

κι αν κάποιοι παραδόθηκαν στα νύχια του αγγέλου
χάσιμο χρόνου ο θάνατος τρώει ο παράς τη γη
μια στάλα αίμα κρέμεται στην άκρη του πινέλου
στα μάτια μου η γκουέρνικα δεν έχει ερμηνευθεί

συγνώμη όταν σου ζήτησα προτού να μπω στο θέμα
έμοιαζε προκαταβολή για ένα τεμάχιο γης
να δούμε τώρα τι θα πει το άγραφο το γέρμα
τις άμυνές μου έριξα, προτού μου επιστραφείς

Στον επόμενο εμφύλιο


Έλεγα να μη σε βρίσω
γιατί νύχτωσε πολύ
όμως δε θα στη χαρίσω
δε γλιτώνεις στο χω πει

εκλεκτός της πελατείας
τώρα αντισυστημικός
της παλιάς της ιστορίας
αναπόσπαστος τροχός

ξύπνα αγανακτισμένε
σε εμφύλιο θα μας πας
κοίτα γύρω σου χαμένε
τι συμβαίνει όταν ξεχνάς

Έλληνα ονειροπαρμένε
επιπόλαιε, ρατσιστή
το συμφέρον σου καημένε
πάνω απ όλα κι όπου βγει

Έλληνα αναξιοκράτη
τις διακρίσεις αγαπάς
το άξιο σού μπαινε στο μάτι
τώρα ξένους κυνηγάς

την παράκαμψη ζητούσες
και την έντιμη οδό
μ ένα πάθος τη μισούσες
πάθος θεολογικό

σού λειψε η αργομισθία
της παλιάς της εποχής
μα εσύ είσαι η αιτία
τούτης της καταστροφής

κι αν σου κόψαν δέκα φράγκα
σού χουν δώσει μια ζωή
κοίτα γύρω σου ρε μάγκα
έχεις μια ελπίδα εσύ

απ το λύκειο στο δημόσιο
απεργία αντί δουλειάς
το τρελό σου το συμπόσιο
είν το χρέος μιας γενιάς


τώρα ψάχνεις στην υφήλιο
δανειστές και φουσκωτούς
στον επόμενο εμφύλιο
θα μαι απέναντι μ ακούς;

16


Παρακαλάς να βρουν δουλειά πρώτα αυτοί
που είναι ένα βήμα πριν απ την Χρυσή Αυγή
οι κακομαθημένοι εκβιαστές του χθες
παρακαλάς να βρει δουλειά πρώτα ο χαφιές

15


Where are you from; μου λέει
I am European, της λέω
Αα! European, μου λέει
Yes, European, της λέω, European

14


Ξανά το πιάνο
κουρδίστηκε, σταμάτησε
τα αρπέζ τελειώσαν
η συγχορδία σάπισε

13


Στραβολαίμιασες κοιτάζοντας πίσω
το αιώρημα σκιάς ακτιδωτής
το καφάσι με τις σόδες που να αφήσω;
ζυθοπότηρα απρόθυμα θαρρείς

12


έτοιμη να πέσει στο έδαφος
έτοιμη και να τσουλήσει
γραπωμένη απ το μπράτσο μου
μα εγώ δεν βρίσκω λύση

11


τις αποβάθρες της ματιάς σου προσπερνώ
με μια κουβέντα αναγνώρισης στα χείλη
με τις τρυφερές σου πόζες ξενυχτώ
ούτε εραστές, ούτε εχθροί, ούτε και φίλοι

10


έτσι κι αλλιώς η ζωή επαναλαμβάνεται
για να ξεφύγει απ την πυκνότητα της ιστορίας του κόσμου
κυνηγώντας της στιγμής το τρελοκάραβο
μουχλιασμένη νύχτα και σκουπίδια εμπρός μου

9


Σε παλιό ψηφοδέλτιο το σ αγαπώ
μαζί  με την ψήφο μου το έμπασα
ψήφισα κάτι σκωπτικό
ξέρω τότε σε έχασα

8


Σαν να σου κλείνει μάτι ο θάνατος
ή σαν να  τοκλεισες εσύ
όπως και να χει είναι ακάματος
ο ίσκιος που σε καρτερεί

7


Ώρες μες στα βαζάκια του μελιού
των παραθύρων κόρες
εγώ εδώ, εσύ παντού
και μία μέλισσα στο νου
να κόβει βόλτες για ώρες

6


Έρχομαι από τα βάθη τα ουρανού
με στοίβες από γνώση γειτνιάζω
μ αναρωτιέμαι που και που
τίποτα απ τη στιγμή αυτή σκαμπάζω;

Πέντε


Από τη λάσπη του όχλου σου
έπλασες το λαό σου
και από το πλευρό του φόβου σου
έφτιαξες το θεό σου

Τέσσερα


Είναι ο έρωτας θαρρείς
μι αχτίδα από τη δύση
που πριν στ αλήθεια τον χαρείς
στο κόκκινο θα σβήσει

Τρία


Μονάχα με την ακοή
κούρδιζες την αγάπη
μόνο ότι θ άκουγε το αυτί
θ άνθιζε το κρεβάτι

Δύο


Το γέλιο το πιο αληθινό
δεν έχει ιστορία
σβήνει τη μνήμη στο λεπτό
σβήνει την εμπειρία

Ένα


Αν είσαι άντρας ή νταής
πάλεψε τις σκοτούρες
προβλήματα άλλα επί γης
μη φέρνεις με μανούρες

Η αλήθεια παχαίνει...

Διίστανται οι απόψεις σχετικά με τα τελευταία κάπως ενθαρρυντικά στοιχεία για την πορεία της ανεργίας. Οι πιο αισιόδοξοι εκτιμητές ερμηνεύοντας τη μικρή ανάσχεση της αυξητικής πορείας των δεικτών κατά το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου κάνουν λόγο για την αρχή μιας νέας πορείας που θα σηματοδοτήσει την έξοδο της Ελλάδας από την ύφεση εντός των προσεχών ετών. Αντίθετα οι πιο έμπειροι οικονομολόγοι θεωρούν το φαινόμενο κάπως πρόσκαιρο και συγκυριακό. Κάτι σαν την προγαμιαία απώλεια βάρους στις γυναίκες.

Το συλλογικό μας ασυνείδητο


Μου λέει η θεία μου: Αχ! να προσέχεις αγόρι μου, όταν φεύγεις απ το σπίτι να μην αφήσεις κάνα μάτι ανοιχτό και πάρεις φωτιά και κάψεις και τους γείτονες και την πολυκατοικία και...γίνουμε ρεζίλι.