Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Χρωματισμένες σφαίρες

Οφείλουμε έναν ελάχιστο φόρο τιμής, για τους διαδηλωτές που πέφτουν νεκροί στη διάρκεια μιας εξέγερσης, από όποια πλευρά κι αν προέρχονται αυτοί. Mα όταν συναντάς ανθρώπους από το χώρο της Αριστεράς, ζυμωμένους με την έννοια του αγώνα για ένα καλύτερο κόσμο , που συγκινούνται με τον "Επιτάφιο" του Ρίτσου και τη φωτογραφία της μάνας που θρηνεί πάνω στο νεκρό γιο της, να αντιμετωπίζουν με τόση ελαφρότητα τους νεκρούς στους δρόμους του Καράκας, νιώθεις πραγματική απογοήτευση. Άραγε, θρηνούμε για κάθε ένα νεκρό αγωνιστή ξεχωριστά ή μονάχα για τους ομοίους μας; υπάρχουν, φίλοι μου, πολύ πιο σημαντικά πράγματα από τις ιδέες που μας κατακλύζουν γιατί ,τελικά, για ένα γονιό,απειροελάχιστη σημασία έχει, αν το παιδί του έχει αφανιστεί από σφαίρες δικτάτορα, φιλελεύθερου ή σοσιαλιστή.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Κεραμεικός

Από τις ακάματες μέλισσες που δουλεύουν προς όφελος όλων, το χορτάρι που αλλάζει χρώμα κατά τις επιταγές του ήλιου, τα αρχαία γλυπτά και τα μάρμαρα που διαγκωνίζονται με τα αντίγραφά τους, και τη γυναίκα που δαμάζει το βιβλίο της κάτω από ένα δέντρο με άγρια μούρα φορτωμένο, όλα συνομολογούν ότι πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει περισσότερη ζωή απ όση θα βρεις σ ένα αρχαίο νεκροταφείο.

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Περαία-Ξεραμένη φλαμουριά

Μια μέρα που η φλαμουριά ξυπνά και καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί πια να αισθανθεί  ούτε τα κλαδιά της, ούτε τα φύλλα της ούτε καλά καλά τον κορμό της, μαζεύει όση δύναμη της έχει απομείνει και αρχίζει να κατεβαίνει προς τις ρίζες της. Μέσα σε λίγες ώρες κιτρινίζει. Μετά, όταν έχει φτάσει στις ρίζες της, αρχίζει να κοιτά ξανά προς την κορυφή  και να βλέπει ότι ένα ένα τα μικρά πουλιά την εγκαταλείπουν, επειδή έχουν καταλάβει ότι κοντά της είναι πολύ δύσκολο πια ακόμη και να ανασάνουν.

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Θεσσαλονίκη-Κέντρο

  Γιατί ξαφνιάζομαι , ξαναβλέποντας εκείνο το κτήριο; Ίσως, επειδή το βλέπω από ασυνήθιστη  οπτική γωνία σε ασυνήθιστη  φωτιστική συγκυρία. Συμπέρασμα: η αλλαγή της οπτικής όπως κι αυτή του φωτός μπορούν να επαναδιατυπώσουν ακόμη και μέσα στην ίδια σου την πόλη, τις συνθήκες ενός νέου, εντελώς καινούργιου και σχεδόν ανεπίσκεπτου σκηνικού.

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Η πατρίδα μου, ένας Λάζαρος

Πίνακας: Pat Cantin

Τριγυρνάς με δυο τρύπες αντί μάτια
με κοιτάζεις και μου κόβεις την ανάσα
σε αγγίζω και μου μένουνε στα χέρια
πριονίδια και κουρέλια όλο μιζέρια

στο λιοπύρι μοιάζεις με ισχνή φοράδα
που  σε γκάστρωσε μια νύχτα η σκιά σου
σπάσε τώρα τον καθρέφτη σου Ελλάδα
αν ακόμα δεν αντέχεις τη θωριά σου

μη διστάζεις, καν τη γλώσσα σου κομμάτια
να διαπρέψεις μακριά απ τα σύνορά σου
μη διστάζεις, βγαλ τα ίδια σου τα μάτια
να μη θέλεις να κοιτάξεις πια μπροστά σου

κι ονειρέψου πως σε πιάνουν απ το χέρι
λαοπλάνοι και στο ξέφωτο σε βγάζουν
σε φορτώνουν σ ένα ανήσυχο αστέρι
και στου χρόνου τους «ΧΥΤΑΔΕΣ» σε αδειάζουν

κι ονειρέψου πως τοκίζεις τα προσόντα
που σου αφήνει ο αρχαίος χορηγός σου
 σιγουρέψου πως γλιτώνεις από σπόντα
μιας και όλοι εκτιμούν το αρχαίο βιος σου


λες και ένας νεκροζώντανος στερεύει
κι εσύ ζεις μονάχα απ το εισόδημά του
ένας Λάζαρος που σε διαφεντεύει
γιατί θέλει ν αναστήσεις τα παιδιά του

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Thessaloniki-Barrack

Η σιωπή αυτού του παραπήγματος, κάπου στη δυτική Θεσσαλονίκη, ήταν για χρόνια άσπλαχνη και σε σόκαρε. Μια μέρα ωστόσο,εντελώς αναπάντεχα, η παράγκα αποκτά ζωή. Αναζητώντας τεχνικούς τρόπους για να περιορίσω τη φωτεινότητα της εικόνας που κινδυνεύει να εξαϋλωθεί μέσα στην επιθετικότητα του μεσημεριανού ήλιου, περνάω νοερά μέσα από τους μουχλιασμένους τοίχους, Είναι φανερό ότι εκεί μέσα βρίσκονται κάποιοι άνθρωποι, που προσπαθούν είτε να μαγειρέψουν είτε να ζεσταθούν. Κάποιοι που δεν ονειρεύονται απαραίτητα ότι ξαναπαίρνουν  τη ζωή τους από την αρχή.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Επιτόπια στροφή

«Να ζεις στην περιφέρεια, ατενίζοντας διαρκώς προς το κέντρο». Ασχέτως, αν δεν είναι από τα πιο βαρυσήμαντα ρητά που κυκλοφορούν σήμερα στο διαδίκτυο, μοιάζει τόσο βαθιά τσεχωφικό όσο και οι πιο μελαγχολικές διατυπώσεις του Ρώσου συγγραφέα για τον ανεκπλήρωτο έρωτα και τον χαμένο στόχο. Ο λόγος όμως της προφανούς αδιαφορίας του κοινού σε σχέση με το  απόφθεγμα είναι ότι δε σε ενθαρρύνει να πιστέψεις ότι είσαι κάτι μεγαλύτερο από αυτό που είσαι, και δε σε παρακινεί να μπαστακωθείς μαζί με τόσους άλλους στο επίκεντρο αυτού του κόσμου. Αντίθετα, σου υπενθυμίζει ότι με ταπεινότητα και επιμονή, θα υπάρχει πάντα λίγος χώρος για εσένα στην περιφέρεια των πραγμάτων.. Ελάχιστα γοητευτική προοπτική για τους πολλούς θα σκεφτεί κανείς...
Έβγαλα αυτή τη φωτογραφία πριν από περίπου ένα χρόνο.
Τα συναισθήματά μου ήταν συγκεχυμένα, θολά από την κόπωση και συνάμα απροσδιόριστα όσο περίπου η γραμμή που χωρίζει τον ουρανό από τη θάλασσα. Με βοήθησαν όμως πολύ να επιβάλλω στον εαυτό μου μια απαράμιλλη επιτόπια στροφή.


Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Αμάξι δίχως οδηγό, στην πόλη τριγυρνάει

Αμάξι παίρνει μπρος στις τρεις τα ξημερώματα
χωρίς ο οδηγός να βγήκε απ τα παπλώματα
αμάξι παίρνει μπρος και για δουλειά τραβάει
χωρίς ο οδηγός ακόμη  να ξυπνάει

αμάξι παίρνει μπρος, κανείς δεν τ  οδηγάει
το βλέπει ένας τυφλός και στην τροχαία πάει
αμάξι δίχως οδηγό, στην πόλη τριγυρνάει
δίπλα από περιπολικό με τσαμπουκά περνάει

αμάξι δίχως οδηγό, μια πόρνη το κοιτάει
σε βουλκανιζατέρ κλειστό για σέρβις σταματάει
αμάξι δίχως οδηγό, του τέλειωσε η βενζίνη
έξω απ τον Πύργο τον Λευκό και τα αλάρμ ανοίγει

αμάξι δίχως οδηγό, το ψάχνει ο οδηγός του
που εντωμεταξύ θαρρώ  ξύπνησε μοναχός του
αμάξι δίχως οδηγό, μετά απ τις αναλύσεις
και από το φορολογικό, το είπαν στις ειδήσεις

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Ένα σκίτσο μου από την ταινία “Manchester by the sea” του Κένεθ Λόνεργκαν

 Ένας άντρας επιστρέφει στον τόπο καταγωγής του για να αναλάβει την κηδεμονία του ανήλικου ανιψιού του. Εκεί, τον περιμένουν πολλά: γραφειοκρατικές διευθετήσεις, μερικοί παλιοί φίλοι και ξεχασμένοι συγγενείς, η πρώην γυναίκα του και ορισμένοι ακόμα που αποφεύγουν κάθε παρτίδα μαζί του. Κυρίως, όμως, η αναβίωση μιας παλιάς τραγωδίας που υπενθυμίζει ότι τα πιο ατελεύτητα φορτία για τη συνείδηση του καθενός είναι εκείνα που προκαλούνται από την  απερισκεψία μιας στιγμής.

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Σαν μαρασμός αργός μιας φλόγας

Δεν είναι πως παραγεράσαν
κι ό,τι ένιωθαν σχεδόν το χάσαν
κι ούτε πως χωριστά ξυπνάνε
γιατί άλλο πια δεν αγαπάνε

σαν μαρασμός αργός  μια φλόγας
και σαν τροχιά σκασμένης ρόδας
μαζί αντέχουνε να ζούνε
γιατί ποτέ δε θα τα βρούνε

κι αν γίνονται μαλλιά κουβάρια
τα μακροχρόνια ζευγάρια
αν έφευγε η άβυσσός τους
δε θά  ταν ο άλλος πια δικός τους

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Κανάλ (Αντρέι Βάιντα)


Ο Αντρέι Βάιντα, ένας από τους πιο πολυβραβευμένους σκηνοθέτες του ευρωπαϊκού σινεμά, έφτιαξε το "Κανάλ" τη δεύτερη μόλις ταινία του, μέσα στους χώρους της διάσημης σχολής κινηματογράφου του Λοτζ της Πολωνίας. Για να καταφέρει να φτιάξει τις συνθήκες ασφυξίας που χαρακτηρίζουν αυτό το μικρό αριστούργημα χρειάστηκαν αρκετοί μήνες απαιτητικών γυρισμάτων και η πλήρης αξιοποίηση των φειδωλών τεχνολογικών και σκηνικών δυνατοτήτων που είχε στη διάθεσή του ο σκηνοθέτης. Αποδίδοντας με κινηματογραφική λιτότητα και ψυχολογική ακρίβεια την προσπάθεια ενός λόχου Πολωνών στασιαστών να φτάσουν, μέσα από τους υπονόμους του πεδίου δράσης τους, στο κέντρο της Βαρσοβίας, ώστε να γλιτώσουν από την καταδίωξη των ναζιστών, η ταινία "Κανάλ" του Αντρέι Βάιντα αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας από τις πιο διάσημες αντι-πολεμικές τριλογίες  και συνάμα μια συγκλονιστική ελεγεία της φρίκης και του τρόμου του πολέμου, που κρατά, μέχρι το συγκλονιστικό της φινάλε, το θεατή με κομμένη την ανάσα.

Γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να δημιουργήσει παραγωγικό μοντέλο; (Σχόλιο)

Υπάρχει κάτι βαθύτερο από την απουσία κεντρικού σχεδιασμού και εθνικής στρατηγικής που δε μας επιτρέπει  να δημιουργήσουμε   ένα σοβαρό παραγωγικό μοντέλο.  Είναι η τεράστια προκατάληψη που αισθανόμαστε απέναντι σε οτιδήποτε παράγεται εδώ. Κι επίσης ότι  ως λαός δεν έχουμε ούτε την αίσθηση του χρέους απέναντι στην εγχώρια παράγωγή, ούτε και  τη διάθεση να υποστηρίξουμε τα προιόντα μας, όπως κάνουν άλλοι. Γι αυτό και όλες οι επιτυχημένες οικονομίες ξεκινούν τον ετήσιο κύκλο τους με αέρα στα πανιά τους κι έχοντας κάνει μια  σχετικά γενναία  απόσβεση του κόστους της παραγωγής τους, χάρις αποκλειστικά  στην εγχώρια αγορά τους. 

Είναι και κάτι ακόμα, όμως: Στον αναπτυγμένο κόσμο "αγαπώ την πατρίδα μου" θα πει ότι τηρώ τους νόμους, υπερασπίζομαι την κοινή λογική, πληρώνω τους φόρους που μου αναλογούν, ενδιαφέρομαι για κάτι που να ξεπερνάει το τομάρι μου και υποστηρίζω την εγχώρια παραγωγή. Εδώ, σημαίνει ότι δυσκολεύω περισσότερο τη ζωή των προσφύγων, χτυπώ στο κορμί μου αρχαιοπρεπή tattoos, καρφώνω στο μπαλκόνι μου τεράστιες σημαίες και τυπώνω στα μπλουζάκια μου αρχαία γνωμικά.

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Paterson (Τζιμ Τζάρμους)

Καταλήγω να νιώθω τόσο μετανιωμένος για την κάθε μια φορά που χρειάζεται να προτείνω σε κάποιον μια ταινία, που συνήθως αποφεύγω να το κάνω. Για το «Paterson” του Τζιμ Τζάρμους ,όμως θα το κάνω ανεπιφύλακτα . Ο λόγος είναι πως πιστεύω ότι μια τέτοια χαμηλού προφίλ ταινία, που έχει στο επίκεντρό της ένα ασυμβίβαστο ζευγάρι που μαθαίνει να αντιμετωπίζει τα διαρκώς επαναλαμβανόμενα μοτίβα της ζωής του μέσα από τη συγκινητική υποστήριξη του ενός προς τα όνειρα του άλλου, κατά κάποιο τρόπο μας αφορά όλους. Ιδιαίτερα μάλιστα όσους από εμάς αντλούν αποκλειστικά τη δύναμή τους μέσα από τον εξαντλημένο εαυτό τους, αναζητώντας απελπισμένα κάποιον τρόπο για να συντονίσουν την καθημερινή τους ρουτίνα με κάτι που να μοιάζει με πραγματική ευτυχία.

Οι Δουβλινέζοι (Τζέημς Τζόυς)



Οι "Δουβλινέζοι" του Τζέημς Τζόυς, θεωρείται τo πρώτο σημαντικό του έργο. Είναι μια συλλογή διηγημάτων την οποία εξέδωσε το 1907 με σκοπό να αποτελέσει ένα μωσαϊκό της αστικής ζωής του Δουβλίνου της βικτοριανής εποχής. Οι "Δουβλινέζοι" είναι το βιβλίο στο οποίο για πρώτη φορά παρουσιάζεται η αφηγηματική τεχνική των "επιφανειών" που είναι σήμα κατατεθέν σε όλα τα έργα του. Για τις "επιφάνειες" ο ίδιος ο Τζόυς έγραφε ότι ήταν φράσεις που εξέφραζαν πνευματικές αποκαλύψεις υπό γλωσσική μορφή, οι οποίες εισέρχονταν στο κείμενο και υποδείκνυαν ξαφνική αλλαγή της οπτικής της αφήγησης μέσω μιας αυθόρμητης συνειδησιακής αποκάλυψης. Πρόκειται για ένα εντελώς προσωπικό αφηγηματικό ύφος το οποίο κινείται σε διαφορετικά συνειδησιακά επίπεδα.

Σκίτσο προσώπου


Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Σκάλα Αγίας Τριάδας

Σκάλα Αγίας Τριάδας

Περαία-Φυσικός σχηματισμός κόλπου

Περαία-Φυσικός σχηματισμός κόλπου

Παραλία Περαίας

Χωματουργικές εργασίες στην παραλία Περαίας

Θεσσαλονίκη-Σιδηροδρομικές γραμμές

Σιδηροδρομικές γραμμές Θεσσαλονίκης

Μητρόπολη Θεσσαλονίκης

Μητρόπολη Θεσσαλονίκης

Θεσσαλονίκη-Βυζαντινό μνημείο


Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Μία Οδύσσεια στα πέριξ του γραφτού

Το πρώτο βήμα είναι ο μισός ο πόνος
το δεύτερο το βήμα ο άλλος ο μισός
και σαν τελειώνει η διαδρομή αρχίζει ο δρόμος
του ταξιδιού που περιμέναμε αλλιώς


Του εαυτού σου κι αν ξεπέρασες το φράγμα
κι άφησες πίσω μιαν ασύλληπτη ηχώ
ακόμη κι αν έχεις ταλέντο σ ένα πράγμα
μπορεί να μην είσαι πλασμένος για αυτό

Γιατί το όνειρο είναι μία αυταπάτη
ένα παιχνίδισμα απ τα τόσα του μυαλού
καλοστημένη από μέσα μας απάτη
μία Οδύσσεια στα πέριξ του γραφτού


Αντί στεφάνου καταθέστε ένα like

Ο μακαρίτης έτρωγε με θέα την ακρόπολη
Εκατομμύρια έβγαλε μια νύχτα στη μονόπολη
10 χιλιάδες followers στο Instagram μαζεύει
Κι απ την επιτυχία του αρχίζει να χαζεύει

Στη μηχανή αναζήτησης περνάει τον Φασμπίντερ
Με follow for Follow γεμίζει το twitter
Την κόρη του την προίκισε με 6.000 likes
τον κώλο του θυσίασε για δέκα giga bytes

Τα χείλη του τα σούφρωνε για άντρα σχεδόν τέλεια
πατούσε μια στην κόλαση και μια στα ευαγγέλια
τον άγιο Πέτρο θέλησε ακόλουθο να κάνει
του ζήτησε να βγάλουνε μια selfie μάνι μάνι


Οι κληρονόμοι σφάζονται το δίκιο τους μη χάσουν
τους φίλους του στο Facebook  στα ίσα να μοιράσουν
μία μπριζόλα τέλεια κοιτάνε στο προφίλ του
μερίδιο με ανάρτηση ζητά κι η αδελφή του



Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Σκίτσο προσώπου

Σκίτσο προσώπου

Ανεμοδαρμένα Ύψη (Έμιλυ Μπροντέ) Κ.Θ.Β.Ε


Το έργο της Εμίλυ Μπροντέ «Ανεμοδαρμένα ύψη» , διασκευασμένο για το θέατρο και σκηνοθετημένο από τον Γιάννη Καλαβριανό, ανεβαίνει αυτές τις ημέρες από το ΚΘΒΕ.


Τα Ανεμοδαρμένα ύψη είναι για την παγκόσμια λογοτεχνία ένα ζωντανό μνημείο γραφής. Έχοντας στοιχειώσει όσο λίγοι τις νεανικές μας λογοτεχνικές  αναμνήσεις οι ήρωες του μυθιστορήματος της 29χρονης- όταν το έγραφε- Μπροντέ,  μας έχουν αφήσει με ένα σωρό αναπάντητα από τη ζωή ερωτήματα. Ωστόσο, από αυτά, ξεχωρίζει ένα:  είναι καλό ή κακό πράγμα, η αιώνια αγάπη;
Η ίδια η Μπροντέ παρουσιάζει τον ανεκπλήρωτο έρωτα ως ένα παθιασμένο και τυρρανικά βασανιστικό εκκρεμές, χάρη στο οποίο, όσοι είχαν την τύχη ή την ατυχία να  βιώσουν όχι μόνο δεν ένιωσαν ούτε λεπτό πια ήσυχοι, κι η ηρεμία είχε χαθεί για πάντα από τη ζωή τους, αλλά  είδαν και αυτό που αποτελούσε κάποτε μια βασανιστική και ταυτόχρονα απάνθρωπη υπενθύμιση νοήματος, στην ουσία να αποστεγνώνει από οποιοδήποτε νόημα οτιδήποτε δεν ήταν ισάξιό του.

Γι αυτό και τα σκηνικά της παράστασης τονίζουν τόσο έξυπνα την αίσθηση του ανολοκλήρωτου πεδίου.
Από τα σαρακοφαγωμένα έπιπλα και τις κουτσουρεμένες καρέκλες, μέχρι τα πεταμένα στο δάπεδο ασημικά και τα μισά γραφεία που ενώνονται για να φτιάξουν ένα ολόκληρο, όλα προσδίδουν μια αξεπέραστη αίσθηση του ημιτελούς. Λες και ο χρόνος έχει αρχίσει να κατατρώει τα πάντα για να αφήσει κάποια στιγμή ετούτη εδώ τη σκηνή, ίσως μετά από εκατό ή διακόσια χρόνια, απαλλαγμένη εντελώς από οτιδήποτε δεν είναι έρωτας.

Στην ιστορία της Μπροντέ, παρακολουθούμε τα μέλη δύο οικογενειών που δεσπόζουν σε απομονωμένα και αλληλοσυγκρουόμενα υποστατικά στα χερσοτόπια του Γιορκσάιρ, να βρίσκονται σε μια διαρκή πολεμική μεταξύ τους, αλλά και με τους ίδιους τους τους εαυτούς. Σ ένα τέτοιο οικοσύστημα, όπου οι άνθρωποι δεν ξεχωρίζεις, αν είναι νεκροί ή φαντάσματα, κι από τη μια κυριαρχούν οι προκαταλήψεις και οι αγκυλώσεις της εποχής ενώ από την άλλη τα πραγματικά οικογενειακά συμφέροντα, που συνεχώς παίζονται στα ζάρια, δημιουργώντας ένα σκηνικό πραγματικά βαλτώδες, δύο νέοι άνθρωποι , ο Χήθκλιφ και η Κάθριν προσπαθούν να βρουν λίγο χώρο μπας και καταφέρουν να θάψουν ένα σποράκι από τον ανεκπλήρωτο έρωτά τους. 

Το δύσκολο εγχείρημα της μεταφοράς του διάσημου λογοτεχνικού έργου της Μπροντέ στη θεατρική σκηνή του ΚΘΒΕ, έχει, θεωρώ, περισσότερα κερδισμένα και λιγότερα χαμένα στοιχήματα. Το πιο σημαντικό από αυτά,  αν και όχι  τόσο αυτονόητο στην εποχή που διανύουμε, είναι ότι η παράσταση διαθέτει μια εξαιρετική ατμόσφαιρα. Μια ατμόσφαιρα, που όσο κυλάει ο χρόνος γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρη, καταφέρνοντας σκηνή σκηνή να δέσει την ατελή σε ορισμένες περιπτώσεις ανάπτυξη κάποιων χαρακτήρων αναδεικνύοντας ολόκληρο το φάσμα των συμπεριφορών που χαρακτηρίζουν τους κορυφαίους ήρωες κάθε μεγάλου έργου, από την καλοσύνη στην εχθρότητα και την κακία και πάλι πίσω στην καλοσύνη όπως αυτή αναδύεται μέσα από την αποτίναξη ενός τεράστιου ηθικού και ψυχολογικού φορτίου, έως την τελική κάθαρση που για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα δεν έρχεται ούτε καν με το θάνατο.