Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Χρωματισμένες σφαίρες

Οφείλουμε έναν ελάχιστο φόρο τιμής, για τους διαδηλωτές που πέφτουν νεκροί στη διάρκεια μιας εξέγερσης, από όποια πλευρά κι αν προέρχονται αυτοί. Mα όταν συναντάς ανθρώπους από το χώρο της Αριστεράς, ζυμωμένους με την έννοια του αγώνα για ένα καλύτερο κόσμο , που συγκινούνται με τον "Επιτάφιο" του Ρίτσου και τη φωτογραφία της μάνας που θρηνεί πάνω στο νεκρό γιο της, να αντιμετωπίζουν με τόση ελαφρότητα τους νεκρούς στους δρόμους του Καράκας, νιώθεις πραγματική απογοήτευση. Άραγε, θρηνούμε για κάθε ένα νεκρό αγωνιστή ξεχωριστά ή μονάχα για τους ομοίους μας; υπάρχουν, φίλοι μου, πολύ πιο σημαντικά πράγματα από τις ιδέες που μας κατακλύζουν γιατί ,τελικά, για ένα γονιό,απειροελάχιστη σημασία έχει, αν το παιδί του έχει αφανιστεί από σφαίρες δικτάτορα, φιλελεύθερου ή σοσιαλιστή.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Κεραμεικός

Από τις ακάματες μέλισσες που δουλεύουν προς όφελος όλων, το χορτάρι που αλλάζει χρώμα κατά τις επιταγές του ήλιου, τα αρχαία γλυπτά και τα μάρμαρα που διαγκωνίζονται με τα αντίγραφά τους, και τη γυναίκα που δαμάζει το βιβλίο της κάτω από ένα δέντρο με άγρια μούρα φορτωμένο, όλα συνομολογούν ότι πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει περισσότερη ζωή απ όση θα βρεις σ ένα αρχαίο νεκροταφείο.

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Περαία-Ξεραμένη φλαμουριά

Μια μέρα που η φλαμουριά ξυπνά και καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί πια να αισθανθεί  ούτε τα κλαδιά της, ούτε τα φύλλα της ούτε καλά καλά τον κορμό της, μαζεύει όση δύναμη της έχει απομείνει και αρχίζει να κατεβαίνει προς τις ρίζες της. Μέσα σε λίγες ώρες κιτρινίζει. Μετά, όταν έχει φτάσει στις ρίζες της, αρχίζει να κοιτά ξανά προς την κορυφή  και να βλέπει ότι ένα ένα τα μικρά πουλιά την εγκαταλείπουν, επειδή έχουν καταλάβει ότι κοντά της είναι πολύ δύσκολο πια ακόμη και να ανασάνουν.