Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Η πατρίδα μου, ένας Λάζαρος

Πίνακας: Pat Cantin

Τριγυρνάς με δυο τρύπες αντί μάτια
με κοιτάζεις και μου κόβεις την ανάσα
σε αγγίζω και μου μένουνε στα χέρια
πριονίδια και κουρέλια όλο μιζέρια

στο λιοπύρι μοιάζεις με ισχνή φοράδα
που  σε γκάστρωσε μια νύχτα η σκιά σου
σπάσε τώρα τον καθρέφτη σου Ελλάδα
αν ακόμα δεν αντέχεις τη θωριά σου

μη διστάζεις, καν τη γλώσσα σου κομμάτια
να διαπρέψεις μακριά απ τα σύνορά σου
μη διστάζεις, βγαλ τα ίδια σου τα μάτια
να μη θέλεις να κοιτάξεις πια μπροστά σου

κι ονειρέψου πως σε πιάνουν απ το χέρι
λαοπλάνοι και στο ξέφωτο σε βγάζουν
σε φορτώνουν σ ένα ανήσυχο αστέρι
και στου χρόνου τους «ΧΥΤΑΔΕΣ» σε αδειάζουν

κι ονειρέψου πως τοκίζεις τα προσόντα
που σου αφήνει ο αρχαίος χορηγός σου
 σιγουρέψου πως γλιτώνεις από σπόντα
μιας και όλοι εκτιμούν το αρχαίο βιος σου


λες και ένας νεκροζώντανος στερεύει
κι εσύ ζεις μονάχα απ το εισόδημά του
ένας Λάζαρος που σε διαφεντεύει
γιατί θέλει ν αναστήσεις τα παιδιά του

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Thessaloniki-Barrack

Η σιωπή αυτού του παραπήγματος, κάπου στη δυτική Θεσσαλονίκη, ήταν για χρόνια άσπλαχνη και σε σόκαρε. Μια μέρα ωστόσο,εντελώς αναπάντεχα, η παράγκα αποκτά ζωή. Αναζητώντας τεχνικούς τρόπους για να περιορίσω τη φωτεινότητα της εικόνας που κινδυνεύει να εξαϋλωθεί μέσα στην επιθετικότητα του μεσημεριανού ήλιου, περνάω νοερά μέσα από τους μουχλιασμένους τοίχους, Είναι φανερό ότι εκεί μέσα βρίσκονται κάποιοι άνθρωποι, που προσπαθούν είτε να μαγειρέψουν είτε να ζεσταθούν. Κάποιοι που δεν ονειρεύονται απαραίτητα ότι ξαναπαίρνουν  τη ζωή τους από την αρχή.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Επιτόπια στροφή

«Να ζεις στην περιφέρεια, ατενίζοντας διαρκώς προς το κέντρο». Ασχέτως, αν δεν είναι από τα πιο βαρυσήμαντα ρητά που κυκλοφορούν σήμερα στο διαδίκτυο, μοιάζει τόσο βαθιά τσεχωφικό όσο και οι πιο μελαγχολικές διατυπώσεις του Ρώσου συγγραφέα για τον ανεκπλήρωτο έρωτα και τον χαμένο στόχο. Ο λόγος όμως της προφανούς αδιαφορίας του κοινού σε σχέση με το  απόφθεγμα είναι ότι δε σε ενθαρρύνει να πιστέψεις ότι είσαι κάτι μεγαλύτερο από αυτό που είσαι, και δε σε παρακινεί να μπαστακωθείς μαζί με τόσους άλλους στο επίκεντρο αυτού του κόσμου. Αντίθετα, σου υπενθυμίζει ότι με ταπεινότητα και επιμονή, θα υπάρχει πάντα λίγος χώρος για εσένα στην περιφέρεια των πραγμάτων.. Ελάχιστα γοητευτική προοπτική για τους πολλούς θα σκεφτεί κανείς...
Έβγαλα αυτή τη φωτογραφία πριν από περίπου ένα χρόνο.
Τα συναισθήματά μου ήταν συγκεχυμένα, θολά από την κόπωση και συνάμα απροσδιόριστα όσο περίπου η γραμμή που χωρίζει τον ουρανό από τη θάλασσα. Με βοήθησαν όμως πολύ να επιβάλλω στον εαυτό μου μια απαράμιλλη επιτόπια στροφή.


Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Αμάξι δίχως οδηγό, στην πόλη τριγυρνάει

Αμάξι παίρνει μπρος στις τρεις τα ξημερώματα
χωρίς ο οδηγός να βγήκε απ τα παπλώματα
αμάξι παίρνει μπρος και για δουλειά τραβάει
χωρίς ο οδηγός ακόμη  να ξυπνάει

αμάξι παίρνει μπρος, κανείς δεν τ  οδηγάει
το βλέπει ένας τυφλός και στην τροχαία πάει
αμάξι δίχως οδηγό, στην πόλη τριγυρνάει
δίπλα από περιπολικό με τσαμπουκά περνάει

αμάξι δίχως οδηγό, μια πόρνη το κοιτάει
σε βουλκανιζατέρ κλειστό για σέρβις σταματάει
αμάξι δίχως οδηγό, του τέλειωσε η βενζίνη
έξω απ τον Πύργο τον Λευκό και τα αλάρμ ανοίγει

αμάξι δίχως οδηγό, το ψάχνει ο οδηγός του
που εντωμεταξύ θαρρώ  ξύπνησε μοναχός του
αμάξι δίχως οδηγό, μετά απ τις αναλύσεις
και από το φορολογικό, το είπαν στις ειδήσεις

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Ένα σκίτσο μου από την ταινία “Manchester by the sea” του Κένεθ Λόνεργκαν

 Ένας άντρας επιστρέφει στον τόπο καταγωγής του για να αναλάβει την κηδεμονία του ανήλικου ανιψιού του. Εκεί, τον περιμένουν πολλά: γραφειοκρατικές διευθετήσεις, μερικοί παλιοί φίλοι και ξεχασμένοι συγγενείς, η πρώην γυναίκα του και ορισμένοι ακόμα που αποφεύγουν κάθε παρτίδα μαζί του. Κυρίως, όμως, η αναβίωση μιας παλιάς τραγωδίας που υπενθυμίζει ότι τα πιο ατελεύτητα φορτία για τη συνείδηση του καθενός είναι εκείνα που προκαλούνται από την  απερισκεψία μιας στιγμής.