Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Δεν ακούω, δεν βλέπω, δεν μιλάω


Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων, που πιστεύει μόνο ό,τι βλέπει. Μια δεύτερη, που πιστεύει ό,τι βλέπει, με ορισμένες επιφυλάξεις. Μια τρίτη, που δεν πιστεύει τίποτα από όσα βλέπει και μια τέταρτη που καταφέρνει να δει αυτό που πιστεύει.

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Χρωματισμένες σφαίρες

Σαν ανθρώπινα όντα, οφείλουμε ένα ελάχιστο φόρο τιμής, για τους πεσόντες στη διάρκεια μιας εξέγερσης, από όποια πλευρά κι αν προέρχονται αυτοί. Γι αυτό, νιώθεις τόσο μεγάλη απογοήτευση,όταν συναντάς ανθρώπους από το χώρο της Αριστεράς, ζυμωμένους με την έννοια του αγώνα για ένα καλύτερο κόσμο , που έμαθαν να συγκινούνται με τον "Επιτάφιο" του Ρίτσου και τη φωτογραφία της μάνας που θρηνεί πάνω στο νεκρό γιο της, να αντιμετωπίζουν με τόση ελαφρότητα τους νεκρούς στους δρόμους του Καράκας, Άραγε, θρηνούμε για κάθε νεκρό αγωνιστή ξεχωριστά ή μονάχα για τους ομοίους μας; υπάρχουν, φίλοι μου, πολύ πιο σημαντικά πράγματα από τις ιδέες που μας κατακλύζουν γιατί ,τελικά, για ένα γονιό,απειροελάχιστη σημασία έχει η διεκδίκηση ενός καλύτερου μέλλοντος, αν το παιδί του έχει αφανιστεί από σφαίρες δικτάτορα, φιλελεύθερου ή σοσιαλιστή.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Κεραμεικός

Από τις ακάματες μέλισσες που δουλεύουν προς όφελος όλων, το χορτάρι που αλλάζει χρώμα κατά τις επιταγές του ήλιου, τα αρχαία γλυπτά και τα μάρμαρα που διαγκωνίζονται με τα αντίγραφά τους, και τη γυναίκα που δαμάζει το βιβλίο της κάτω από ένα δέντρο με άγρια μούρα φορτωμένο, όλα συνομολογούν ότι πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει περισσότερη ζωή απ όση θα βρεις σ ένα αρχαίο νεκροταφείο.

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Περαία-Ξεραμένη φλαμουριά

Μια μέρα που η φλαμουριά ξυπνά και καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί πια να αισθανθεί  ούτε τα κλαδιά της, ούτε τα φύλλα της ούτε καλά καλά τον κορμό της, μαζεύει όση δύναμη της έχει απομείνει και αρχίζει να κατεβαίνει προς τις ρίζες της. Μέσα σε λίγες ώρες κιτρινίζει. Μετά, όταν έχει φτάσει στις ρίζες της, αρχίζει να κοιτά ξανά προς την κορυφή  και να βλέπει ότι ένα ένα τα μικρά πουλιά την εγκαταλείπουν, επειδή έχουν καταλάβει ότι κοντά της είναι πολύ δύσκολο πια ακόμη και να ανασάνουν.

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Θεσσαλονίκη-Κέντρο

  Γιατί ξαφνιάζομαι , ξαναβλέποντας εκείνο το κτήριο; Ίσως, επειδή το βλέπω από ασυνήθιστη  οπτική γωνία σε ασυνήθιστη  φωτιστική συγκυρία. Συμπέρασμα: η αλλαγή της οπτικής όπως κι αυτή του φωτός μπορούν να επαναδιατυπώσουν ακόμη και μέσα στην ίδια σου την πόλη, τις συνθήκες ενός νέου, εντελώς καινούργιου και σχεδόν ανεπίσκεπτου σκηνικού.

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Η πατρίδα μου, ένας Λάζαρος

Πίνακας: Pat Cantin

Τριγυρνάς με δυο τρύπες αντί μάτια
με κοιτάζεις και μου κόβεις την ανάσα
σε αγγίζω και μου μένουνε στα χέρια
πριονίδια και κουρέλια όλο μιζέρια

στο λιοπύρι μοιάζεις με ισχνή φοράδα
που  σε γκάστρωσε μια νύχτα η σκιά σου
σπάσε τώρα τον καθρέφτη σου Ελλάδα
αν ακόμα δεν αντέχεις τη θωριά σου

μη διστάζεις, καν τη γλώσσα σου κομμάτια
να διαπρέψεις μακριά απ τα σύνορά σου
μη διστάζεις, βγαλ τα ίδια σου τα μάτια
να μη θέλεις να κοιτάξεις πια μπροστά σου

κι ονειρέψου πως σε πιάνουν απ το χέρι
λαοπλάνοι και στο ξέφωτο σε βγάζουν
σε φορτώνουν σ ένα ανήσυχο αστέρι
και στου χρόνου τους «ΧΥΤΑΔΕΣ» σε αδειάζουν

κι ονειρέψου πως τοκίζεις τα προσόντα
που σου αφήνει ο αρχαίος χορηγός σου
 σιγουρέψου πως γλιτώνεις από σπόντα
μιας και όλοι εκτιμούν το αρχαίο βιος σου


λες και ένας νεκροζώντανος στερεύει
κι εσύ ζεις μονάχα απ το εισόδημά του
ένας Λάζαρος που σε διαφεντεύει
γιατί θέλει ν αναστήσεις τα παιδιά του

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Thessaloniki-Barrack

Η σιωπή αυτού του παραπήγματος, κάπου στη δυτική Θεσσαλονίκη, ήταν για χρόνια άσπλαχνη και σε σόκαρε. Μια μέρα ωστόσο,εντελώς αναπάντεχα, η παράγκα αποκτά ζωή. Αναζητώντας τεχνικούς τρόπους για να περιορίσω τη φωτεινότητα της εικόνας που κινδυνεύει να εξαϋλωθεί μέσα στην επιθετικότητα του μεσημεριανού ήλιου, περνάω νοερά μέσα από τους μουχλιασμένους τοίχους, Είναι φανερό ότι εκεί μέσα βρίσκονται κάποιοι άνθρωποι, που προσπαθούν είτε να μαγειρέψουν είτε να ζεσταθούν. Κάποιοι που δεν ονειρεύονται απαραίτητα ότι ξαναπαίρνουν  τη ζωή τους από την αρχή.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Επιτόπια στροφή

«Να ζεις στην περιφέρεια, ατενίζοντας διαρκώς προς το κέντρο». Ασχέτως, αν δεν είναι από τα πιο βαρυσήμαντα ρητά που κυκλοφορούν σήμερα στο διαδίκτυο, μοιάζει τόσο βαθιά τσεχωφικό όσο και οι πιο μελαγχολικές διατυπώσεις του Ρώσου συγγραφέα για τον ανεκπλήρωτο έρωτα και τον χαμένο στόχο. Ο λόγος όμως της προφανούς αδιαφορίας του κοινού σε σχέση με το  απόφθεγμα είναι ότι δε σε ενθαρρύνει να πιστέψεις ότι είσαι κάτι μεγαλύτερο από αυτό που είσαι, και δε σε παρακινεί να μπαστακωθείς μαζί με τόσους άλλους στο επίκεντρο αυτού του κόσμου. Αντίθετα, σου υπενθυμίζει ότι με ταπεινότητα και επιμονή, θα υπάρχει πάντα λίγος χώρος για εσένα στην περιφέρεια των πραγμάτων.. Ελάχιστα γοητευτική προοπτική για τους πολλούς θα σκεφτεί κανείς...
Έβγαλα αυτή τη φωτογραφία πριν από περίπου ένα χρόνο.
Τα συναισθήματά μου ήταν συγκεχυμένα, θολά από την κόπωση και συνάμα απροσδιόριστα όσο περίπου η γραμμή που χωρίζει τον ουρανό από τη θάλασσα. Με βοήθησαν όμως πολύ να επιβάλλω στον εαυτό μου μια απαράμιλλη επιτόπια στροφή.