Ζώνη Ενδιαφέροντος (Zone of Interest 2023) Κριτική ταινίας

Το Ολοκαύτωμα όπως δεν παρουσιάστηκε ποτέ. Μια παράλληλη πραγματικότητα ευημερίας, οικογενειακής γαλήνης και ευτυχίας, λίγα μόλις μέτρα μακριά από την απόλυτη φρίκη του Άουσβιτς.

Ο διοικητής του στρατοπέδου, Ρούντολφ Ες, και η σύζυγός του, Χέντβιγκ, έχουν φτιάξει έναν μικρό επίγειο παράδεισο για να μεγαλώσουν τα πέντε παιδιά τους, σύμφωνα με τις αξίες του ναζισμού. Θαλπωρή, ζεστασιά, αγάπη, στοργή. Ο Ρούντολφ Ες εργάζεται πολλές ώρες, όμως κάθε βράδυ που επιστρέφει δεν παραλείπει να διαβάζει το παραμύθι των αδελφών Γκριμ «Χάνσελ και Γκρέτελ» στα παιδιά του. Η Χέντβιγκ δημιουργεί έναν ονειρεμένο κήπο με σπάνια φυτά, τα οποία συλλέγει η ίδια από τη γύρω περιοχή. Υπηρέτες από τα κοντινά χωριά αναλαμβάνουν τις καθημερινές εργασίες του σπιτιού, που εκτείνεται μέχρι τα όρια ενός μεγάλου τοίχου.

Είναι ο τοίχος του Άουσβιτς, τον οποίο η Χέντβιγκ θέλει να καλύψει με αναρριχώμενα φυτά· τίποτα δεν πρέπει να διαταράξει την ειδυλλιακή ζωή που ονειρευόταν από μικρή. Πίσω, όμως, από αυτόν τον τοίχο, ο απόλυτος τρόμος υπονοείται μέσα από τις σιωπές, τις σκιές και τους καπνούς που υψώνονται ασταμάτητα από τα φουγάρα των κρεματορίων.

Ο Βρετανός σκηνοθέτης Τζόναθαν Γκλέιζερ παραδίδει μια εξαιρετική μελέτη για την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης, την προσωπική ευθύνη, τη συλλογική παράνοια και τη σημασία της διατήρησης της μνήμης.

Η βραβευμένη με το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών το 2023 ταινία «Ζώνη Ενδιαφέροντος» βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μάρτιν Έιμις.

Παίζουν:  Σάντρα Ούλερ, Κρίστιαν Φρίντελ, Ραλφ Χέρφορθ, Γιόχαν Καρτχάους

The Devil's Hand

Old Horse-Abstract sketch (Ink)

Travel sketches from Mountainous Greece (Charcoal)

Abstract Sketch

Travel Sketches from Greece (Charcoal)

Περπατώντας μέσα στη δική τους γυάλα

Έτσι καθώς είχε φρακάρει η Λεωφόρος Νίκης από τα αυτοκίνητα της Θεσσαλονίκης που κατέβαιναν προς το κέντρο, έτσι καθώς είχαν σφηνωθεί ανάμεσα σε φορτηγά και λεωφορεία, αιχμάλωτα τεράστιων ταξί που δεν κουνιόνταν ρούπι, έτσι καθώς έβραζε το στήθος των οδηγών από τα καυσαέρια και καταριόντουσαν την πόλη και τη ζωή τους, εκεί, απέναντι από το άγαλμα του Αριστοτέλη, προς την πλευρά της παραλίας, ένα ζευγάρι υπερήλικων πεζών άνοιγε μια μικρή δίοδο στα μπλοκαρισμένα μυαλά των οδηγών.

Βρέθηκα στον δρόμο, στο πεζοδρόμιο. Προχώρησα και έφτασα στο ύψος της Αριστοτέλους, και ξαφνικά τους βλέπω ξανά, ολοζώντανους, μπροστά μου. Το ίδιο ζευγάρι ηλικιωμένων: δύο γεροντάκια καμπουριασμένα, δύο σκεβρωμένα σώματα κολλημένα το ένα πάνω στο άλλο, να βαδίζουν στη στενή λωρίδα της παραλίας με βήματα μικρά, σαν της χελώνας.

«Καλημέρα», λέω.
«Καλημέρα», μου απαντά πάντα ο άνδρας. Και μετά: «Καλή συνέχεια» ή «Καλή Κυριακή».

Αυτό που ξεχωρίζει πάνω τους είναι τα τεράστια αθλητικά παπούτσια που φορούν, το σακίδιο στην πλάτη του κυρίου και το μεγάλο ψάθινο καπέλο της κυρίας. Η διαδρομή τους ξεκινά από το Μέγαρο Μουσικής και καταλήγει πάντα στο λιμάνι, προτού πάρουν τον δρόμο της επιστροφής. Κάτω από τον Λευκό Πύργο κάνουν το ένα από τα δύο διαλείμματά τους. Ο κύριος βγάζει ένα κομμάτι χαρτί και σκουπίζει ένα παγκάκι. Κάθονται για λίγο —ο χρόνος είναι μετρημένος— και συνεχίζουν το οδοιπορικό της ημέρας μέχρι το σπίτι τους.

Εύκολα παρατηρεί κανείς ότι τα πρόσωπά τους είναι συνεχώς στραμμένα προς το πεζοδρόμιο. Το καμπούριασμά τους είναι τόσο έντονο που δεν τους επιτρέπει να κοιτάξουν προς τον ουρανό. Κοιτούν χαμηλά· ίσως ο κύριος σηκώνει λίγο περισσότερο το κεφάλι του, γι’ αυτό και αναλαμβάνει, όπου χρειάζεται, να επικοινωνεί εξ ονόματος και των δύο. Ο κύριος μοιάζει να είναι το στήριγμα του ζευγαριού, ενώ η κυρία ο άξονας περιστροφής. Ο κύριος φαίνεται υπεύθυνος για τη βασική διαδρομή, αλλά χωρίς την κυρία το ζευγάρι δεν μπορεί να πάρει καμία στροφή.

Σκέφτεσαι πως αυτοί οι δύο άνθρωποι, σαν μικρές γέρικες χελωνίτσες που ακουμπά η μία πάνω στην άλλη, διανύουν καθημερινά περισσότερα από δέκα χιλιόμετρα, την ώρα που χιλιάδες οδηγοί αρνούνται να εγκαταλείψουν το μαρτύριο της οδήγησης.

Δεν θα το πιστέψετε, αλλά οι δυο τους φαίνεται να είναι μια χαρά. Μπορεί να βήχουν, να ζαλίζονται, να πονούν, να μην κοιμούνται σαν πουλάκια, να κουβαλούν βαριές ασθένειες ή να έχουν χρόνια να μιλήσουν με τα παιδιά τους —αλλά, ναι, είναι μια χαρά. Απλώς περπατούν μέσα στη δική τους γυάλα, παράλληλα με τα ακινητοποιημένα οχήματα.