Περπατώντας μέσα στη δική τους γυάλα

Έτσι καθώς είχε φρακάρει η Λεωφόρος Νίκης από τα αυτοκίνητα της Θεσσαλονίκης που κατέβαιναν προς το κέντρο, έτσι καθώς είχαν σφηνωθεί ανάμεσα σε φορτηγά και λεωφορεία, αιχμάλωτα τεράστιων ταξί που δεν κουνιόνταν ρούπι, έτσι καθώς έβραζε το στήθος των οδηγών από τα καυσαέρια και καταριόντουσαν την πόλη και τη ζωή τους, εκεί, απέναντι από το άγαλμα του Αριστοτέλη, προς την πλευρά της παραλίας, ένα ζευγάρι υπερήλικων πεζών άνοιγε μια μικρή δίοδο στα μπλοκαρισμένα μυαλά των οδηγών.

Βρέθηκα στον δρόμο, στο πεζοδρόμιο. Προχώρησα και έφτασα στο ύψος της Αριστοτέλους, και ξαφνικά τους βλέπω ξανά, ολοζώντανους, μπροστά μου. Το ίδιο ζευγάρι ηλικιωμένων: δύο γεροντάκια καμπουριασμένα, δύο σκεβρωμένα σώματα κολλημένα το ένα πάνω στο άλλο, να βαδίζουν στη στενή λωρίδα της παραλίας με βήματα μικρά, σαν της χελώνας.

«Καλημέρα», λέω.
«Καλημέρα», μου απαντά πάντα ο άνδρας. Και μετά: «Καλή συνέχεια» ή «Καλή Κυριακή».

Αυτό που ξεχωρίζει πάνω τους είναι τα τεράστια αθλητικά παπούτσια που φορούν, το σακίδιο στην πλάτη του κυρίου και το μεγάλο ψάθινο καπέλο της κυρίας. Η διαδρομή τους ξεκινά από το Μέγαρο Μουσικής και καταλήγει πάντα στο λιμάνι, προτού πάρουν τον δρόμο της επιστροφής. Κάτω από τον Λευκό Πύργο κάνουν το ένα από τα δύο διαλείμματά τους. Ο κύριος βγάζει ένα κομμάτι χαρτί και σκουπίζει ένα παγκάκι. Κάθονται για λίγο —ο χρόνος είναι μετρημένος— και συνεχίζουν το οδοιπορικό της ημέρας μέχρι το σπίτι τους.

Εύκολα παρατηρεί κανείς ότι τα πρόσωπά τους είναι συνεχώς στραμμένα προς το πεζοδρόμιο. Το καμπούριασμά τους είναι τόσο έντονο που δεν τους επιτρέπει να κοιτάξουν προς τον ουρανό. Κοιτούν χαμηλά· ίσως ο κύριος σηκώνει λίγο περισσότερο το κεφάλι του, γι’ αυτό και αναλαμβάνει, όπου χρειάζεται, να επικοινωνεί εξ ονόματος και των δύο. Ο κύριος μοιάζει να είναι το στήριγμα του ζευγαριού, ενώ η κυρία ο άξονας περιστροφής. Ο κύριος φαίνεται υπεύθυνος για τη βασική διαδρομή, αλλά χωρίς την κυρία το ζευγάρι δεν μπορεί να πάρει καμία στροφή.

Σκέφτεσαι πως αυτοί οι δύο άνθρωποι, σαν μικρές γέρικες χελωνίτσες που ακουμπά η μία πάνω στην άλλη, διανύουν καθημερινά περισσότερα από δέκα χιλιόμετρα, την ώρα που χιλιάδες οδηγοί αρνούνται να εγκαταλείψουν το μαρτύριο της οδήγησης.

Δεν θα το πιστέψετε, αλλά οι δυο τους φαίνεται να είναι μια χαρά. Μπορεί να βήχουν, να ζαλίζονται, να πονούν, να μην κοιμούνται σαν πουλάκια, να κουβαλούν βαριές ασθένειες ή να έχουν χρόνια να μιλήσουν με τα παιδιά τους —αλλά, ναι, είναι μια χαρά. Απλώς περπατούν μέσα στη δική τους γυάλα, παράλληλα με τα ακινητοποιημένα οχήματα.

 

Messi vs Ronaldo: The Last Dance Won’t Be a Tango

Lionel Messi vs Cristiano Ronaldo. Or perhaps the other way around would be more accurate. This rivalry, which made history in La Liga, returns unexpectedly for one last dance—bringing back a bit of the lost magic of individual brilliance in football. Because, let’s be honest, it’s the players who make fans dream, not the teams.

Lionel Messi has made an outstanding start to the World Cup, reminding us of the great stars of the past. In fact, he seems to be repeating the kind of performances he delivered in Qatar, when he led his country to win the trophy.

On the other hand, Cristiano Ronaldo began the tournament in a rather hesitant way, drawing strong criticism and doubt. However, he seemed to wake up against a weaker Uzbekistan side. We all know he is a player with incredible motivation, someone who always finds a way to fuel his desire for success. His methods can be quite individualistic—constantly pushing his personal limits and chasing records. This mindset has taken him to the top, but it also sets him apart from Messi’s more team-oriented approach. Messi gives the impression of a player who only learns he has broken a record after he has already done it.

The two of them, so different from each other, should be grateful for one another’s existence. Perhaps Ronaldo even more so—a hunter of records and achievements who has managed to make a large part of the public, and even his own team to some extent, play in service of his personal goals.

 

Μπέλλα

Ένας κύριος που έχει βγάλει βόλτα τον σκύλο του διασταυρώνεται με μια φιλόζωη κυρία.

«Μα τι όμορφο σκυλί είναι αυτό!» λέει η κυρία. «Πώς το λένε;»

«Μπέλλα», απαντά ο κύριος όλο καμάρι.

«Μοιάζει πολύ πειθαρχημένο και ήσυχο. Πρέπει να το προσέχετε πολύ», λέει η κυρία.

«Κάνουμε ό,τι μπορούμε», λέει ο κύριος, κοιτάζοντας τη Μπέλλα, σαν να ζητά τη συμφωνία της.

«Η καημένη είχε ένα πρόβλημα με το δόντι της και πέρασε μια δύσκολη εβδομάδα, αλλά τώρα είναι καλά».

«Α, περαστικά σου, Μπέλλα», λέει η κυρία.

«Τώρα την πηγαίνω σε ένα πάρκο, γιατί έχουμε ραντεβού με κάτι φίλες της από το “σχολείο”. Δύο φορές την εβδομάδα, η Μπέλλα συνεχίζει κανονικά την εκπαίδευσή της».

«Είναι φως φανάρι ότι την προσέχετε πολύ. Μακάρι να ήταν όλοι σαν εσάς».

Εγώ, παρακολουθώντας τη συζήτηση, άμαθος γαρ από τις εξελίξεις στις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και ζώων, νιώθω εντυπωσιασμένος από το πού έχει φτάσει το πράγμα.

«Σας χαιρετώ! Καλή συνέχεια. Καλημέρα, Μπέλλα», λέει η κυρία πριν αναχωρήσει.

Τότε ο κύριος γυρίζει προς τον σκύλο και του λέει: «Μπέλλα, πες καλημέρα».

Κι εγώ, άμαθος —όπως είπαμε και νωρίτερα—, να περιμένω ασυνείδητα κάποια αντίδραση από τον σκύλο. Για ένα δευτερόλεπτο σκέφτηκα πως η Μπέλλα θα έλεγε «καλημέρα». Η δεύτερη, αστραπιαία σκέψη ήταν ότι θα γάβγιζε, και η τρίτη ότι έστω θα γρύλιζε.

Τελικά, η Μπέλλα δεν έκανε τίποτα από τα τρία, και τότε κατάλαβα ότι μάλλον ο κύριος έκανε χιούμορ.

Τα ειδοποιητήρια

Τα γραμματοκιβώτια που μεναν ανοιχτά

γεμάτα από έγγραφα που τά παιρνε ο καθένας

μα ακόμα και οι διάολοι, του δρόμου τα παιδιά

τα ειδοποιητήρια δεν τ άγγιζε κανένας

 

Την πίεση ανεβάζανε του κόσμου τα υψηλά

οι δύσπνοιες ρημάζανε των συνεπών τα βράδια

οι αϋπνίες γράφανε συνθήματα σκληρά

τα έλκη καταστρέφανε στομάχια στα σκοτάδια

 

οι καταθλίψεις κτίζονταν με πένα και χαρτί

η γλώσσα μια ευγενική μια εκφοβιστική

τα φάρμακα μες τις ζωές μπαίνουν των υγειών

στόματα οι τύψεις ράβανε στο έλεος των ποινών

Abstract Sketch

Thesis (1996) Αλεχάντρο Αμενάμπαρ (Κριτική ταινίας)

Η ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ «Thesis» ξεκινά με μια αυτοκτονία που λαμβάνει χώρα στις ράγες του μετρό. Οι επιβάτες καλούνται να εγκαταλείψουν τα βαγόνια τους, δεχόμενοι τις παραινέσεις της αστυνομίας να μην κοιτάξουν προς την κατεύθυνση του νεκρού, καθώς η εικόνα είναι σοκαριστική. Μια νεαρή γυναίκα αψηφά τις προτροπές τους και κοιτάζει. Είναι η Άνχελα, η οποία εκπονεί τη διατριβή της πάνω στην οπτικοακουστική βία.

Παρακολουθώντας τις προσπάθειες της Άνχελα να εμπλουτίσει την έρευνά της, αντιλαμβανόμαστε πως η οπτικοακουστική βία που καταναλώνουμε μέσω των τηλεοπτικών προγραμμάτων ελλοχεύει στην ίδια πραγματικότητα μέσα στην οποία κινούμαστε κι εμείς. Στην προσπάθειά της να συλλέξει το απαραίτητο υλικό, έρχεται αντιμέτωπη με ανθρώπους που διαμορφώνονται μέσα από την έννοια της βίας, είτε ως συλλέκτες περιεχομένου είτε ως ενεργοί εκφραστές της.

Ωστόσο, και η ίδια ανακαλύπτει μια κρυφή γοητεία σε αυτό το θεμελιώδες ανθρώπινο μυστήριο, που ξεπερνά κατά πολύ την ακαδημαϊκή της στόχευση. Αυτή η εν δυνάμει παρέκκλιση θα θέσει σε κίνδυνο όχι απλώς την ολοκλήρωση της διατριβής της, αλλά και την ίδια της τη ζωή.

Το πολυβραβευμένο ντεμπούτο του Ισπανού δημιουργού της «Θάλασσας μέσα μου», Αλεχάντρο Αμενάμπαρ —το οποίο αποτέλεσε και την πτυχιακή του εργασία— είναι ένα καλοφτιαγμένο θρίλερ που ρίχνει μια θαρραλέα ματιά στη γοητεία της βίας. Με πρωταγωνιστές σπουδαστές κινηματογράφου, εκπροσώπους μιας γενιάς που έμαθε να καταναλώνει συστηματικά τη βία και, τελικά, να την αναπαράγει με διάφορους υποσυνείδητους τρόπους, η ταινία λειτουργεί ως ένα αιχμηρό σχόλιο πάνω στη σχέση μας με την εικόνα και τη βία.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών πατήστε εδώ

Photoshop Manipulation Mosaic-“It’s beautiful to be praised by Americans.”