Ελεγεία

Ξεχάσαμε τον εντελώς ιδιαίτερο χαρακτήρα του έρωτα.  Αυτόν που αναδεικνύεται μέσα από συχνά βίαιες, οριακές ή σκοτεινές καταστάσεις. Την εξιλέωση που δεν έρχεται ποτέ και τον σπαραγμό!

Θυμόμαστε τις γιορτές του που είναι προσωπεία. Τα παράσημα σε καιρούς ειρήνης, που είναι τα δώρα τους. Το εμπόριο που χαρακτηρίζει τις  σχέσεις τους. Το μεταποιημένο  φως τους που μας περιλούζει. Τη διασκορπισμένη τέφρα, που είναι οι αναμνήσεις του, όταν συνωστίζονται για 24 ώρες μπροστά σε μια πολύβουη έξοδο.

Ημέρα των ερωτευμένων, λοιπόν,η σημερινή. Και μια λαμπρή ευκαιρία, για να συμβεί τί ακριβώς; Τι αξιοθαύμαστο πρόκειται να συντελεστεί κάτω από την επιδερμίδα των πραγμάτων, που να κρύβει μέσα του έστω και κάποια ελάχιστα ψήγματα αλήθειας; Εκτός και αν,  η αλήθεια δεν είναι το μοναδικό ζητούμενο!

Μακάρι να γινόταν, να είχε περιφρουρηθεί ως μια ημέρα προσωπικής μνήμης διαφορετική, εννοείται, για τον κάθε ένα . Ή, ως μια πρόσκληση ενδιαφέροντος σε κάτι μελλοντικό, άγνωστο και ανερμήνευτο. Μα κυρίως, ως μια τρανή ευκαιρία για όλους εκείνους που δεν έκοψαν ποτέ τον ομφάλιο λώρο από όσους δεν τους αγάπησαν αρκετά , να βυθιστούν στην αναπόληση κάποιας λησμονημένης ή και ανύπαρκτης ακόμα εμπειρίας.

Ξανάνιωμα

Painting: Tara Pasher

Προτού ακόμα οι Φαραώ, με τη μεγαλοπρεπή ασχημοσύνη τους , και την αταβιστική λαμπρότητα που τους διέπνεε, αποκρυσταλλωθούν ως οντότητες από την ιστορία, στα βασίλεια της διασπασμένης ακόμα Αιγύπτου υπήρχε μια αδιαπραγμάτευτη συνθήκη. Όταν ο βασιλιάς έβγαζε την πρώτη άσπρη τρίχα στο κεφάλι του ήταν υποχρεωμένος, όχι απλά να καθαιρεθεί από το αξίωμά του, αλλά να οδηγηθεί σε εκτέλεση, σε κοινή θέα μάλιστα από τον ιερέα του βασιλείου. Για να παρατείνουν όμως οι βασιλείς το χρόνο ζωής που τους απέμενε, κι αφού οι καθρέφτες δεν είχαν ακόμη εφευρεθεί, χρησιμοποιούσαν κάποια από τις πιο έμπιστες υπηρέτριές τους προκειμένου να ξεριζώσουν κάθε άσπρη τρίχα που θα εμφανιζόταν στο κεφάλι τους προτού γίνει αντιληπτή από τα μάτια κάποιου.

Παρότι από τότε έχουν περάσει μερικές χιλιάδες χρόνια , και κανείς πια δεν οδηγείται σε δημόσια εκτέλεση λόγω γήρατος, στην ουσία τα πράγματα δε διαφέρουν πολύ για τη σημερινή γενιά των πενηντάρηδων, που έχουν μείνει ή κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς εργασία. Γι αυτό και οι προσπάθειές τους, να ξεγελάσουν τα μάτια του αδέκαστου χρόνου, εκτός από συγκινητική ανασφάλεια και μετεφηβική ματαιοδοξία φανερώνουν και ένα κομμάτι του σύγχρονου ενήλικου ανθρώπινου δράματος. Ότι μαζί με το αξιοπρεπές άσπρισμα των μαλλιών χάνεται κι ένα μέρος της ανθρωπιάς μας, όπως αυτή αποτυπώνεται μέσα από τη συμπόνια του ενός για την κατάσταση του άλλου..

Πως να αντέξεις το ταξίδι

Ζόρικο πράγμα να μεγαλώνεις το παιδί που υπήρξες. Ζόρικο και για μένα που υπήρξα παιδί με αδικαιολόγητες εμμονές, εξωπραγματικές φιλοδοξίες και ουτοπικά όνειρα. Ένα παιδί που λύγισε από το βάρος του προορισμού και που σχεδόν συντρίφθηκε κατά το πέρασμα από τον κόσμο της φαντασίας σε εκείνον της πραγματικότητας. Κι αν τώρα παίρνω τον ίδιο δρόμο αντίστροφα για να βρεθώ ξανά στον κόσμο της φαντασίας και να συναντήσω μια εκδοχή του παιδιού που ταλαιπώρησα όσο κανέναν άλλο, είναι γιατί, έχω πάντα στις φτωχές αποσκευές μου μια παραφρασμένη ρήση του Ντέιβιντ Λιντς, που αν την είχα γνωρίσει νωρίτερα θα ήτανε πραγματικό βάλσαμο για την ψυχή μου: «Δεν μπορείς να κάνεις κάτι για τα χρήματα, τη δόξα ή για κάποιον άλλο λόγο. Πρέπει να είσαι ερωτευμένος με αυτό, να είσαι έμπλεος ενθουσιασμού. Διαφορετικά, δε θα αντέξεις το ταξίδι».

Δεν ακούω, δεν βλέπω, δεν μιλάω

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων, που πιστεύει μόνο ό,τι βλέπει. Μια δεύτερη, που πιστεύει ό,τι βλέπει, με ορισμένες επιφυλάξεις. Μια τρίτη, που δεν πιστεύει τίποτα από όσα βλέπει και μια τέταρτη που καταφέρνει να δει αυτό που πιστεύει.

Χρωματισμένες σφαίρες

Είμαστε ανθρώπινα όντα και οφείλουμε ελάχιστο φόρο τιμής, για τους πεσόντες κάθε εξέγερσης. Γι αυτό, νιώθεις απογοήτευση,όταν συναντάς ανθρώπους της Αριστεράς, που συγκινήθηκαν με τον "Επιτάφιο" του Ρίτσου και τη φωτογραφία της μάνας που θρηνεί πάνω στο νεκρό γιο της, να αντιμετωπίζουν με τέτοια ελαφρότητα τους νεκρούς στους δρόμους του Καράκας, Άραγε, θρηνούμε το νεκρό αγωνιστή ή μονάχα τους ομοίους μας; υπάρχουν, φίλοι μου, πολύ πιο σημαντικά πράγματα από τις ιδέες που μας κατακλύζουν γιατί ,τελικά, για ένα γονιό,απειροελάχιστη σημασία έχει, η διεκδίκηση ενός καλύτερου μέλλοντος, όταν το παιδί του έχει αφανιστεί από σφαίρες δικτάτορα, φιλελεύθερου ή σοσιαλιστή.

Επιτόπια στροφή

«Να ζεις στην περιφέρεια, ατενίζοντας διαρκώς προς το κέντρο». Ασχέτως, αν δεν είναι από τα πιο βαρυσήμαντα ρητά που κυκλοφορούν σήμερα στο διαδίκτυο, μοιάζει τόσο βαθιά τσεχωφικό όσο και οι πιο μελαγχολικές διατυπώσεις του Ρώσου συγγραφέα για τον ανεκπλήρωτο έρωτα και τον χαμένο στόχο. Ο λόγος όμως της προφανούς αδιαφορίας του κοινού σε σχέση με το  απόφθεγμα είναι ότι δε σε ενθαρρύνει να πιστέψεις ότι είσαι κάτι μεγαλύτερο από αυτό που είσαι, και δε σε παρακινεί να μπαστακωθείς μαζί με τόσους άλλους στο επίκεντρο αυτού του κόσμου. Αντίθετα, σου υπενθυμίζει ότι με ταπεινότητα και επιμονή, θα υπάρχει πάντα λίγος χώρος για εσένα στην περιφέρεια των πραγμάτων.. Ελάχιστα γοητευτική προοπτική για τους πολλούς θα σκεφτεί κανείς...

Έβγαλα αυτή τη φωτογραφία πριν από περίπου ένα χρόνο.

Τα συναισθήματά μου ήταν συγκεχυμένα, θολά από την κόπωση και συνάμα απροσδιόριστα όσο περίπου η γραμμή που χωρίζει τον ουρανό από τη θάλασσα. Με βοήθησαν όμως πολύ να επιβάλλω στον εαυτό μου μια απαράμιλλη επιτόπια στροφή.

Γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να δημιουργήσει παραγωγικό μοντέλο; (Σχόλιο)

Υπάρχει κάτι βαθύτερο από την απουσία κεντρικού σχεδιασμού και εθνικής στρατηγικής που δε μας επιτρέπει  να δημιουργήσουμε   ένα σοβαρό παραγωγικό μοντέλο.  Είναι η τεράστια προκατάληψη που αισθανόμαστε απέναντι σε οτιδήποτε παράγεται εδώ. Κι επίσης ότι  ως λαός δεν έχουμε ούτε την αίσθηση του χρέους απέναντι στην εγχώρια παράγωγή, ούτε και  τη διάθεση να υποστηρίξουμε τα προιόντα μας, όπως κάνουν άλλοι. Γι αυτό και όλες οι επιτυχημένες οικονομίες ξεκινούν τον ετήσιο κύκλο τους με αέρα στα πανιά τους κι έχοντας κάνει μια  σχετικά γενναία  απόσβεση του κόστους της παραγωγής τους, χάρις αποκλειστικά  στην εγχώρια αγορά τους. 

Είναι και κάτι ακόμα, όμως: Στον αναπτυγμένο κόσμο "αγαπώ την πατρίδα μου" θα πει ότι τηρώ τους νόμους, υπερασπίζομαι την κοινή λογική, πληρώνω τους φόρους που μου αναλογούν, ενδιαφέρομαι για κάτι που να ξεπερνάει το τομάρι μου και υποστηρίζω την εγχώρια παραγωγή. Εδώ, σημαίνει ότι δυσκολεύω περισσότερο τη ζωή των προσφύγων, χτυπώ στο κορμί μου αρχαιοπρεπή tattoos, καρφώνω στο μπαλκόνι μου τεράστιες σημαίες και τυπώνω στα μπλουζάκια μου αρχαία γνωμικά.

Οι 9 πρώτες ημέρες του σκοτεινού και κυνικού, Ντόναλντ Τραμπ

Ο άνθρωπος που ήρθε στα δημόσια πράγματα για να αποδείξει ότι ο κόσμος μας μπορεί , και μάλιστα άμεσα, να γίνει ακόμα χειρότερος, έχει ήδη υπογράψει 19 προεδρικά διατάγματα, αποδεικνύοντας με το καλημέρα ότι διατηρεί μια πολλή επιδερμική επαφή με τη συνολική πραγματικότητα. Εξυπηρετώντας μ αυτά, κυρίως την κατάργηση ατομικών δικαιωμάτων και την περιστολή ελευθεριών, για τα οποία είχε δεσμευτεί προεκλογικά, ο Τραμπ βάζει το γαμψό νύχι του νόμου στο δέρμα της δημοκρατίας και οριοθετεί μια δυνατή βαθιά σχισμή μεταξύ του κακού και του εφιαλτικού. Είμαι βέβαιος, ωστόσο, ότι ο πλανήτης μας θα αντιδράσει σ αυτό το επιθετικό καρκίνωμα. Αν και, όλοι μας οφείλουμε να είμαστε απόλυτα προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο και με όση ενέργεια έχει απομείνει στον καθένα μας, μια και η ζωή μας, χτυπημένη ήδη και εξασθενημένη από προβλήματα, αδιέξοδα και κακοτοπιές, θα ήταν εύκολη λεία για την επιδημία απογοήτευσης που έχει θερίσει ολόκληρο τον πλανήτη. Η ζωή μας, η ούτως ή άλλως δύσκολη και απαιτητική, αλλά και γεμάτη νόημα, θέλω να ελπίζω.

Η παρηγοριά θα έρθει...

Διαβαίνοντας τα προπύλαια μιας αχαρτογράφητης περιοχής, σαν τρομαγμένοι  έφηβοι παγιδευμένοι σε μια ανολοκλήρωτη διαδικασία ενηλικίωσης,  με τα πνευματικά υποστηρίγματά μας  ένα ένα να μας εγκαταλείπουν , συνηθίζουμε να ξεπερνάμε την απώλεια και την θλίψη που αυτή συνεπάγεται, βαδίζοντας μηχανικά προς το μέλλον. Χρόνος για περισσότερη εμβάθυνση δεν προβλέπεται. Ευτυχώς που ισχύει στο ακέραιο η ρήση του Τσέχοφ: «Η παρηγοριά θα ρθει τελικά από ένα άλλο πλάσμα που ανασαίνει πάνω στη γη»

Του κατοστάρικου τα όνειρα

Εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποι παγιδευμένοι στην πλεκτάνη του ελληνικού ονείρου: "μείνε στη χώρα για να την αλλάξεις". Άνθρωποι , από ανάγκη ή ταμπεραμέντο, ολιγαρκείς, που θα ένιωθαν ευτυχισμένοι με ένα επιπλέον κατοστάρικο στην τσέπη , το οποίο δεν αποκτούν ποτέ.

Επικοινωνία ή θάνατος;

Αυτός είναι ικανός, να μας κηρύξει τον πόλεμο η Τουρκία και να προχωρήσει σε επιστράτευση παλιών δημοσιογράφων.Τους νέους υπουργούς του φαντάζομαι τους είδατε. Τα καινούργια "φυντάνια" της δημόσιας τηλεόρασης, τα πήρατε μυρωδιά; ή επειδή κι οι άλλοι έκαναν τα ίδια επί 40 χρόνια διόλου σας ενδιαφέρει;

Πότε τους βρήκαν, πότε τους αξιολόγησαν, πότε τους προσέλαβαν, και γιατί, χαμπάρι δεν πήραμε.

Μα έτσι όπως πάει η κατάσταση , θα μας εξετάζουν καθαρίστριες, θα μας ναρκώνουν σχολικοί φύλακες και θα μας χειρουργούν ειδικευμένοι στο ιατρικό ρεπορτάζ δημοσιογράφοι της ΕΡΤ . Επικοινωνία ή θάνατος;

Οι διευκολύνσεις

Πίστευα πάντα πως για να έχει νιώσει κανείς πραγματικά ελεύθερος, θα έπρεπε να έχει χρειαστεί όσο το δυνατόν λιγότερο τη βοήθεια των άλλων. Σε μια εποχή, όπου η ανταποδοτικότητα τείνει να γίνει νόμος απαράγραπτος, η κάθε χάρη που θα μας γίνει μοιάζει με μια μικρή φυλακή για τη μελλοντική ελευθερία μας. Δε συναντούμε κάθε τόσο ανθρώπους που μας επιβεβαιώνουν το αδιανόητο; Ότι αναγκάζονται μέχρι και σήμερα να ανταποδίδουν για μία διευκόλυνση που τους είχε γίνει αρκετά χρόνια πριν;

Η συριακή αντιπολίτευση οδηγείται σε συνθηκολόγηση. Οι ρωσικές δυνάμεις αποσύρονται από τη Συρία (ΣΧΟΛΙΟ)

Την ώρα που οι διαπραγματευτικές διαδικασίες της Γενεύης βαδίζουν με πολύ προσεκτικούς χειρισμούς, ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε ότι έδωσε εντολή στην ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων για την έναρξη της αποχώρησης του κυρίου τμήματος των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων από τη Συρία. Ο Ρώσος πρόεδρος τόνισε ότι η ρωσική στρατιωτική επέμβαση πέτυχε σε μεγάλο βαθμό τους στόχους της χωρίς να προσδιορίσει ποιοι ήταν αυτοί. Θυμόμαστε, ωστόσο. ότι η Ρωσία ενεπλάκη στην πολυεπιπέδη πολεμική σύρραξη στη Συρία με σκοπό να συμπαραταχθεί στον αγώνα εναντίον του ISIS, ασχέτως αν κατά την διάρκεια της αποστολής της κατηγορήθηκε, αρκετές φορές, ότι προχωρούσε σε συστηματικούς βομβαρδισμούς των πόλεων που βρισκόταν υπό τον έλεγχο της μετριοπαθούς συριακής αντιπολίτευσης. Προς τί λοιπόν η αιφνιδιαστική αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από την περιοχή όταν ο ISIS όχι απλώς δεν έχει ηττηθεί αλλά επιδιώκει να επεκτείνει την ηγεμονία του σε ακόμα περισσότερες περιοχές της Συρίας, αλλά και του Ιράκ, απ όπου και ξεκίνησε τη δράση του;

Η αντίσταση του τενεκεδένιου (Σχόλιο)

Δεν χρειάζεται να είσαι ο πιο παρατηρητικός άνθρωπος στον κόσμο για να αντιληφθείς τον πλήρη εκτοπισμό του παραδοσιακού παιχνιδιού από τις διαφημιστικές προβολές των καναλιών. Αναφέρομαι στις μισοσοβαρές-μισαστείες διαφημίσεις  που προβάλλονται τα τελευταία χρόνια κατά τις γιορτινές ημέρες, μέσα στις οποίες ελλοχεύει μια πραγματική ιδεολογία. Το μόνο δώρο που αξίζει να λάβει κανείς είναι μια ηλεκτρονική συσκευή, ενώ κάθε άλλη επιλογή μοιάζει παρωχημένη και ανεπαρκής .Σαν το έθιμο της πουρναριάς. Τα μη τεχνολογικά παιχνίδια προκαλούν συγκρατημένο και συχνά καταπιεσμένο ενθουσιασμό σε αντίθεση με τις συσκευές που προκαλούν έκρηξη χαράς και ευτυχίας. Από τις λίγες κερδοφόρες εταιρείες στα χρόνια της κρίσης αυτές που ανήκουν στον χώρο της υψηλής τεχνολογίας και επικοινωνίας διαθέτουν τα κατάλληλα κεφάλαια κεφάλαια για να διαμορφώσουν νέες συνειδήσεις. Γι αυτό  η αντίσταση του τενεκεδένιου είναι σημαντική. Επειδή επιβάλλεται με τις πιο σύγχρονες μεθόδους του μάρκετινγκ μία πρόοδος κατασκευασμένη, που ισοπεδώνει οτιδήποτε δεν είναι τεχνολογικό,  δημιουργώντας μια εξέλιξη που δεν συμβαδίζει με τις πραγματικές ανάγκες του είδους μας. Επειδή η προσπάθεια να παρουσιαστεί ως ξεπερασμένο από την ίδια τη ζωή οτιδήποτε δεν αφορά στην ψηφιακή πραγματικότητα πρέπει να γίνει αντικείμενο αντίστασης σθεναρής και αδιαπραγμάτευτης, ακόμη κι αν η μάχη μοιάζει άνιση και η έκβασή της προκαθορισμένη.

Αναξιοπιστία και ανευθυνότητα εξασφαλίζουν τη διαρκή επανεκκίνηση των θυσιών

Ο αρμόδιος Επίτροπος Νομισματικών και Οικονομικών Υποθέσεων Πιερ Μοσκοβισί σε δηλώσεις του από τις Βρυξέλλες την Τετάρτη χαρακτήρισε ως προϋπόθεση για την επιτυχία του ελληνικού προγράμματος τη συμμετοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

"Δε θέλω να δω μια διαμάχη σχετικά με το ρόλο του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Η παρουσία του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης είναι απαραίτητη" τόνισε χαρακτηριστικά ο Πιερ Μοσκοβισί.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο Γερμανός κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στέφαν Ζάιμπερτ που επισήμανε ότι η συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα βοήθειας για την Ελλάδα «δεν είναι μόνο πρακτική που έχει αποδώσει, αλλά είναι θεμελιωμένη και στα σχετικά νομικά κείμενα για το πρόγραμμα του ESM και στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως στη δήλωση του Eurogroup τον Αύγουστο, η οποία στηρίχθηκε και από το ΔΝΤ και από την Ελλάδα».

Με απλά λόγια η συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα προβλέπεται και από τις ίδιες τις Ευρωπαϊκές συνθήκες και θα είναι όπως δείχνουν τα πράγματα εξίσου αιματηρή με την προηγούμενη . Αυτό βέβαια δεν το αγνοούσε ο Έλληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, όταν έθιγε το συγκεκριμένο ζήτημα πριν από περίπου ένα εικοσιτετράωρο στην ΕΡΤ, κι ας φαντάστηκε ότι θα μπορούσε να το αποφύγει με κάποιο τρόπο. Οπότε, η ανακίνηση ενός τέτοιου ζητήματος είχε καθαρά επικοινωνιακή σκοπιμότητα και φυσικά εντάσσεται στη λίστα με τις υπόλοιπες επικοινωνιακές σαπουνόφουσκες που θέλουν να δώσουν εσωτερικά την εικόνα μιας κυβέρνησης που διεκδικεί τουλάχιστον κάποιες ποιότητες αντίδρασης πριν από την ολοκληρωτική παράδοση της στις απαιτήσεις των δανειστών. Ο πρωθυπουργός, λοιπόν, το απαίτησε, η απαίτησή του καταγράφηκε ώστε να μπορεί στις επόμενες εκλογές να ισχυριστεί ότι από τη μεριά του έγιναν όλες οι απαραίτητες προσπάθειες, για να αποφευχθεί η συμμετοχή στο νέο πρόγραμμα του αδυσώπητου Ταμείου και η ζωή συνεχίζεται. Δουλειά πάντως έτσι δεν γίνεται. Το να καμωνόμαστε ότι κάνουμε αντίσταση σε πράγματα που ήδη έχουν προσυμφωνηθεί έχει ένα μόνο αποτέλεσμα:ότι  μεγαλώνει συνεχώς η αναξιοπιστία της χώρας και ακυρώνονται διαρκώς στη συνείδηση του υπόλοιπου κόσμου οι θυσίες των Ελλήνων πολιτών.

Η Κι κέρδισε τις ιστορικές εκλογές στη Μιανμάρ και περιμένει την αντίδραση της χούντας (ΣΧΟΛΙΟ)

Μπροστά σε μια ιστορική νίκη για το δημοκρατικό κόμμα της αντιπολίτευσης βρίσκεται η Μιανμάρ. Εν αναμονή της επισημοποίησης της βέβαιης νίκης της η ηγέτιδα της αντιπολίτευσης στην Μιανμάρ Αούνγκ Σα Σου Κι κάλεσε σε συνομιλίες τα τρία σημαντικότερα μέλη της ηγεσίας της χώρας. Ωστόσο,  οι υποστηρικτές της Κι αλλά και η διεθνής κοινότητα αναμένουν τις αντιδράσεις της στρατιωτικής χούντας πριν μιλήσουν για την επόμενη μέρα στην χώρα. Θα αποδεχθεί το παγιωμένο στρατιωτικό καθεστώς της χώρας το θρίαμβο της δημοκρατικής αντιπολίτευσης ή μήπως η ιστορική αλλαγή που διαφαίνεται στον ορίζοντα θα παραμείνει μόνο σε θεωρητικό επίπεδο;

Πόλεμος εθνικών συμφερόντων στις πλάτες εκατομμυρίων προσφύγων (ΣΧΟΛΙΟ)

Άρχισαν σήμερα τις πρώτες τους συνομιλίες στη Βιέννη, οι κύριοι διπλωματικοί παράγοντες του συριακού ζητήματος, μεταξύ των οποίων το Ιράν και η Σαουδική Αραβία. Στη σύνοδο συμμετέχουν εκπρόσωποι από 20 χώρες, αλλά όχι εκπρόσωποι των δύο πλευρών που εμπλέκονται στη συριακή σύγκρουση.

Λίγο νωρίτερα, μιλώντας σε δημοσιογράφους πριν από την έναρξη των συνομιλιών ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρι εξέφρασε την ελπίδα του ότι θα μπορέσει να υπάρξει πρόοδος.

Υπό τις παρούσες συνθήκες αναρχίας, δεν μπορούν να διεξαχθούν κανονικές εκλογές στη Συρία, δήλωσε ο Αχμέντ Αλ Σεούντ της 13ης Μεραρχίας.

Αυτή τη τη στιγμή οι μόνες χώρες που προσφέρουν σημαντική υποστήριξη στην κυβέρνηση του Άσαντ είναι το σιιτικό Ιράν και η Ρωσία, οι οποίες δεν ασχολούνται με το πραγματικό πρόβλημα στη Συρία. Αντίθετα, χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και η Τουρκία αξιώνουν την άμεση αποχώρηση του Άσαντ από την εξουσία, προσβλέποντας στην εξυπηρέτηση των δικών του συμφερόντων στην περιοχή. Ανοχή στον Άσαντ κατά τη διάρκεια μιας σύντομης μεταβατικής περιόδου προσφέρουν οι ΗΠΑ, αλλά με την προϋπόθεση ότι ο πρόεδρος της Συρίας θα πρέπει στη συνέχεια να εγκαταλείψει το αξίωμά του. Οι πάλαι ποτέ πανίσχυρες ΗΠΑ, που μοιάζουν πια με έναν κουρασμένο σερίφη που δεν έχει ούτε τη θέληση αλλά ούτε και τη δύναμη να επιβάλλει μια συγκεκριμένη γλώσσα πειθούς.

Συνεχίζεται η αποεπένδυση στην Ελλάδα. Τη Ρουμανία επέλεξε η Microsoft (ΣΧΟΛΙΟ)

Συνεχίζουν να φυλλοροούν οι αμερικανικές επενδύσεις στην Ελλάδα. Λόγω της αστάθειας και της αβεβαιότητας που επικρατεί στη χώρα μας προς ματαίωση οδεύει η μεγάλη επένδυση της Microsoft, η οποία θα υλοποιήσει τελικά το σχέδιό της για κέντρο υποστήριξης των προϊόντων της (support center) στη Ρουμανία. Πρόκειται για επένδυση που θα δημιουργούσε στη χώρα μας περί της 550 θέσεις εργασίας, αριθμός που αν και δεν είναι θεαματικός, πιστεύεται ότι θα δημιουργούσε  θετικό αντίκτυπο στο εξωτερικό.

Το ενδεχόμενο αποχώρησής τους από την ελληνική αγορά εξετάζουν επίσης και κάποιες φαρμακευτικές εταιρείες αμερικανικών συμφερόντων , οι οποίες βλέπουν  τις οφειλές του δημοσίου προς αυτές να διογκώνονται συνεχώς. Επόμενος πιθανός προορισμός τους θα είναι η Κύπρος και η Βουλγαρία.

Τέλος, το βασικό συμπέρασμα από την είδηση ότι η Κύπρος βγαίνει οριστικά από το μνημόνιο ανακοινώνοντας ότι απευθύνεται ξανά στις αγορές με έκδοση δεκαετούς ομολόγου είναι ότι η επιτυχία κάποιας χώρας δεν απαγορεύεται από κανέναν. Προφανώς, η Κύπρος, όπως νωρίτερα η Ιρλανδία, η οποία πια δανείζεται με αρνητικό επιτόκιο και η Πορτογαλία, έκανε τα σωστά πράγματα, για να μπορεί σήμερα να ανακοινώνει ότι έχει καλυμμένες για τα επόμενα 2 χρόνια τις χρηματοδοτικές της ανάγκες και να παρουσιάζει πλεόνασμα περίπου 1,8 δις ευρώ, εξελίξεις που τις δίνουν τη δυνατότητα να ανακτήσει την εθνική της κυριαρχία. Η Ελλάδα, παραμένει απωθητική ως επιλογή για τις ξένες επενδύσεις  αφενός επειδή θεωρείται ακόμα επιλογή υψηλού ρίσκου , αφετέρου επειδή όλοι πια βλέπουν ότι καμιά κυβέρνηση δεν τολμάει να αγγίξει τη γενεσιουργό αιτία των προβλημάτων της.

Οι αεροσυνοδοί που κοιμούνται στις θέσεις των χειραποσκευών και το πρόβλημα ασφάλειας των πτήσεων (ΣΧΟΛΙΟ)

Viral έχουν γίνει το τελευταίο διάστημα στα κινέζικα sοcial media φωτογραφίες αεροσυνοδών που πλαγιάζουν στις θέσεις των μικρών χειραποσκευών που διαθέτουν για τους πελάτες τους τα κινεζικά αεροπλάνα. Οι φωτογραφίες αυτές που ήδη έχουν κατηγορηθεί από ένα μεγάλο κομμάτι των χρηστών του διαδικτύου ως εκφοβιστικές απέναντι στις αεροσυνοδούς που φαίνονται να κοιμούνται στις θήκες των χειραποσκευών , ενώ από ένα άλλο ως ιδιαίτερα ανησυχητικές για την ασφάλεια των πτήσεων έχουν διασπαρεί ιδιαίτερα μέσα από την εφαρμογή WeChat κι έχουν γίνει ιδιαίτερα δημοφιλείς. Πάντως η διεύθυνση της κινεζικής αεροπορικής εταιρείας cumming airlines ανακοίνωσε ότι το περιστατικό συνέβη αφού το πλήρωμα είχε ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις του κι ότι η ασφάλεια της πτήσης δεν επηρεάστηκε καθόλου αυτό. Ιδιαίτερα ενοχλημένα με τη παιδιάστικη, όπως την χαρακτηρίζουν, συμπεριφορά των συναδέλφων τους εμφανίζονται αρκετά από τα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος  τα οποία τονίζουν ότι  ο υπνάκος μέσα στις θέσεις τοποθέτησης των χειραποσκευών αρχίζει πια να γίνεται μια μικρή ιεροτελεστία για πολλούς από τους συναδέλφους τους. Την ίδια ώρα όμως, που οι κουρασμένες αεροσυνοδοί συγκεντρώνουν τα πυρά στελεχών και συναδέλφων τους βλέπουν να δημιουργείται υπέρ του στο διαδίκτυο και ένα μικρό κίνημα υποστήριξης . Για κάποιους από τους χρήστες, ο κόσμος κατανοεί πόσο δύσκολες και απαιτητικές είναι πλέον οι συνθήκες εργασίας για τους ιπτάμενους και τα πληρώματα των αεροπλάνων για κάποιους άλλους αυτού του είδους οι συμπεριφορές είναι ικανές να προκαλέσουν μεγάλα προβλήματα στην ασφάλεια των πτήσεων. Όπως και να το δει κανείς το θέμα έχει γεννηθεί για να διχάσει. Ας ρίξουμε μια ματιά στο τι προοιωνίζονται οι εντάσεις και τα βίαια επεισόδια στις τάξεις της Air France. Η απαίτηση για 500 επιπλέον ώρες δουλειάς με τα ίδια χρήματα με αντάλλαγμα την παραμονή τους στην θέση εργασίας τους αποτελεί για πιλότους και αεροσυνοδούς μια σκληρή δοκιμασία αρχών και αξιών. Μα πάνω απ όλα μια δοκιμασία των αντοχών τους που θα επηρεάσει όλους όσοι χρησιμοποιούν το αεροπλάνο σε τακτική βάση. Το πρόβλημα λοιπόν της ασφάλειας των πτήσεων δεν αφορά μόνο στην παιδιάστικη συμπεριφορά κάποιων αεροσυνοδών, που προφανώς και έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια των προσωπικών τους αντοχών για να αναζητήσουν λίγη ξεκούραση μέσα σε ένα τόσο άβολο περιβάλλον, αλλά κυρίως σε ένα περιβάλλον ακραίου ανταγωνισμού και πάσης θυσίας εξοικονομήσεων που έχει στηθεί εδώ και μερικά χρόνια στον ιδιαίτερα νευραλγικό  κλάδο των αερομεταφορών.

Η Μπαρτσελόνα ρυθμίστρια του καταλανικού ζητήματος (ΣΧΟΛΙΟ)

Μπορεί οι δυνάμεις της απόσχισης να κατήγαγαν στις χθεσινές περιφερειακές εκλογές στην Καταλονία μια σημαντική αλλά όχι και καθοριστική πλειοψηφία, υπάρχουν, ωστόσο, φλέγοντα θέματα ,  της καθημερινότητας, όπως, για παράδειγμα  το μέλλον της ποδοσφαιρικής Μπαρτσελόνα, τα οποία μόλις τώρα έχουν αρχίσει να γίνονται χειροπιαστά πάνω στο τραπέζι των συζητήσεων. Τι θα απογίνει  η καρδιά και το πνεύμα της διάσημης Βαρκελώνης, αλλά και ολόκληρης της Καταλονίας, όταν αυτή σταδιακά μεταβεί από ένα καθεστώς εκτεταμένης αυτονομίας σε εκείνο της ανεξαρτησίας, είναι ένα ερώτημα; Που θα αγωνίζεται η δημοφιλής ποδοσφαιρική ομάδα, που όχι μόνο τροφοδοτεί διαρκώς το ζωντανό γόητρο της πόλης, αλλά αποτελεί και τον σημαντικότερο πυλώνα για την οικονομική της ανάπτυξη; Θα αναζητήσει καταφύγιο σε κάποια γειτονική χώρα, ή μήπως θα διοργανώσει ένα δικό της υποβαθμισμένο πρωτάθλημα με ότι συνεπάγεται αυτό για τις μελλοντικές προοπτικές της ομάδας, άρα και της πόλης; Οπότε, αμφισβητώ , ότι οι Καταλανοί έχουν βάλει πραγματικά πλώρη για να θυσιάσουν αυτή την λαμπρή  ομάδα που εδώ και αρκετές δεκαετίες αποτελεί κάτι παραπάνω από τρόπο ζωής για τον τόπο τους, στο όνομα ενός ταξιδιού προς το άγνωστο. Ενός ταξιδιού επιπλέον έξω από τα όρια της ζώνης του ευρώ και της ευρωπαϊκής ένωσης. Πιο καθαρά, εξάλλου, δεν μπορούσε να τοποθετηθεί σήμερα το υψηλόβαθμο στέλεχος της Ισπανικής Λίγκας όταν ερωτήθηκε σχετικά με το αν είναι υπαρκτό το ενδεχόμενο η Μπαρτσελόνα να συνεχίσει να είναι η μεγάλη αντίπαλος της Ρεάλ μετά από μια δυνητική ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας. «Αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ» είπε. «Η Μπαρτσελόνα δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή στην Ισπανική Λίγκα. Το El Classico θα είναι πια παρελθόν.»

 Γι αυτό και όλοι όσοι σήμερα κατανοούν ότι  μια δυνατή Μπαρτσελόνα αποτελεί για την πόλη της αλλά και συνολικά την περιφέρειά της Καταλονίας, ρυθμιστικό  παράγοντα, ικανό να δρομολογήσει ή να επιβραδύνει τις όποιες ιστορικές πιθανές εξελίξεις, θεωρούν ότι στο πίσω μέρος του μυαλού των πολιτικών υποκινητών της καταλανικής απόσχισης υπάρχει μόνο η προσδοκία για κάτι περισσότερο μεν από το σημερινό επίπεδο αυτοδιαχείρισης τους, αλλά και σαφώς λιγότερο  από την πλήρη και οριστική ανεξαρτητοποίηση της περιοχής.