Γνωριστήκαμε ξανά όπως υπέθεσες
συστηθήκαμε ξανά αλλά το ξέχασες
μια κουβέντα είχες πει κι ύστερα γέλασες
πως στα σόσιαλ δεν βρήκες όσα έχασες
ο αλγόριθμος μας θέλει χωριστά
πρόσωπα δεν βλέπουμε αγαπητά
οι καινούργιες του προτάσεις
κάτι άθλιες παραστάσεις
Ευτυχώς μια μέρα θα γεράσουμε
και δε θα χουμε τι να ξεχάσουμε
θα χουν όλα ξεχαστεί προκαταβολικά
κι ίσως τότε συστηθούμε άλλη μια φορά
Πίσω απ
την αφίσα πού χε εικόνισμα ένα παιδί
του μέγα
φαουλτίστα, του Γάλλου αρτίστα, του Πλατινί
πίσω κι
απ την αφίσα του μέγιστου όλων πάνω στη γη
του
αντικομφορμίστα, του Βάσια του Χατζηπαναγή
Άνοιξε ο
τοίχος, χάλι, βάψιμο θέλει πάλι
μα ίσως
το κρατήσω για νά χω πάντα ένα σκοπό
πίσω απ
το μεγαλείο, κρυβόταν ζέστη, κρύο
μία
ρωγμή μεγάλη από το 78
Πάντα ο «Μικρός
Καουμπόι» λιγάκι μ άρεσε πιο πολύ
Απ το «Μικρό
Σερίφη» που μου φαινόταν λίγο βαρύ
Κείνα τα
χρόνια ο Όμπραξ είχε ένα θάνατο ξαφνικό
για
πάντα θα το λέω, δεν έπρεπε νά χε γίνει αυτό
μα ακόμα νοιώθω φθίση, τόσο μού χε στοιχίσει
που
ψυχολόγο βλέπω για να το διαχειριστώ
που είχαμε
δανείσει, τάχα θα τα γυρίσει
αχ τα
Γκαούρ Ταρζάν τα πήρε χέρι σαδιστικό
Τα γραμματοκιβώτια που μεναν ανοιχτά
γεμάτα από έγγραφα που τά παιρνε ο καθένας
μα ακόμα και οι διάολοι, του δρόμου τα παιδιά
τα ειδοποιητήρια δεν τ άγγιζε κανένας
Την πίεση ανεβάζανε του κόσμου τα υψηλά
οι δύσπνοιες ρημάζανε των συνεπών τα βράδια
οι αϋπνίες γράφανε συνθήματα σκληρά
τα έλκη καταστρέφανε στομάχια στα σκοτάδια
οι καταθλίψεις κτίζονταν με πένα και χαρτί
η γλώσσα μια ευγενική μια εκφοβιστική
τα φάρμακα μες τις ζωές μπαίνουν των υγειών
στόματα οι τύψεις ράβανε στο έλεος των ποινών
Άφησες το σύννεφο να γίνει συννεφιά
Και τη ζωή σου μια σκιά
Που δεν απλώνεται πιο πέρα
Απ όσο φτάνει η ματιά
Κι έφτασες στην άκρη του ορίζοντα να δεις
Αν είναι ο κόσμος ασφαλής
Σαν ξεπερνάει τα όριά του
Και τι συμβαίνει όταν χαθείς
Στο δρόμο είχε παγωνιά
Βαρύς χειμώνας, μοναξιά
Πόσο ακόμα να αντέξεις;
Μα έρχεται άνοιξη ξανά
Όταν φοβάσαι το μετά
Κι αποφασίζεις να επιστρέψεις
Κι έγινε το τίποτα η απάντηση σε όλα
σε έναν δρόμο καρμανιόλα
σε μια λωρίδα όλη η γης
κι άνοιξε ο
δρόμος όταν είπες θα επιστρέψεις
γιατί δε θέλεις να ανατρέψεις
μία κουλτούρα επιστροφής
Με τις γροθιές τους ενωμένες
κάτω από την άγρυπνή τους ράχη
από τη νιότη δροσισμένες
για τη γιορτή φτιασιδωμένες
σεμνή γιορτή πριν απ την μάχη
τώρα, που ωφελεί η κουβέντα
χάθηκε το στερνό τροπάρι
της εταιρείας η πατέντα
και του Βλαδίμηρου η ρέντα
που πάλι άδεια είχε πάρει
Ποιος τις παρέδωσε εξουσία
του προπανίου η πλεκτάνη;
κάτω απ τα πόδια τους τα κρύα
περνά η ζωή τους σαν ταινία
που πάντα λες πως δε σου φτάνει
Οσμή αερίου στον αέρα
λόγια γι αυτούς σ όλη την πόλη
θα το ελέγξουνε μια μέρα
θά ρθουν μηχανικοί εδώ πέρα
και θα εγγυηθούνε όλοι
μέσα στη νύχτα, μια λαμπάδα
οσμή αερίου στον αέρα
άλλη μια ψεύτικη λιακάδα
κι όπως λέμε στην Ελλάδα
θα το ελέγξουνε μια μέρα
Κοίτα χαμηλά, κι ύστερα ψηλά
όπως τα παιδιά του κόσμου βρες τη διαφορά
βγες απ τη σειρά, πάντα σιωπηλά
έτσι σαν παράκαμψη σε νοητή ουρά
τόσοι εαυτοί μπροστά σου, κι ύστερα εσύ
μέχρι νά ρθει η σειρά σου όλα έχουν κριθεί
τόσοι εαυτοί, ψεύτικοι, δειλοί
κρύβουνε τα όνειρά σου και τη διαδρομή
ό,τι πέφτει αργά, γίνεται σπορά
κι ύστερα σηκώνεται σαν δέντρο στο βοριά
μια αναπνοή, σκέψη καθαρή
κι ό,τι πέφτει ορθώνεται και έχει αναστηθεί
Κορίτσια είστε ελεύθερες, χαρείτε τη ζωή σας
κι αν κάποιοι υποψιάζεστε πως ξέμπαρκες σας λένε
δεν έχουν την ταυτότητα δεν έχουν την ψυχή σας
χαρείτε την παρέα σας κι αφήστε τους να κλαίνε
Μη νοιώθετε απομόνωση, πιαστείτε χέρι χέρι
μονάχες ταξιδεύετε και είναι τόσο ωραία
μη νοιώθετε υποχρέωση να βρείτε κάποιο ταίρι
αν νοιώθετε ελεύθερες, θα βρείτε μια παρέα
Ο Οδυσσέας γύρισε σαν χόρτασε την πλάση
αφήστε του τον αργαλειό και πιάστε το ταξίδι
κανένας ταξιδιώτης δεν γνωρίζει τι έχει χάσει
καμία ταξιδιώτισσα μια φίλη δεν προδίδει
Ένα παιδί κρατούσε μια παλιά φλοκάτη
κι είχε μια μόλυνση από καιρό στο μάτι
η μάνα του έπλενε στη σκάφη απ το πρωί
κανείς δεν ήξερε μετά τι θα συμβεί
το σύννεφο άνοιξε παράθυρο ιστορία
ο ήλιος έσκαγε από την αγωνία
γέμισε η θάλασσα κι η σάπια κουπαστή
από καράβια που τα όριζε η ζωή
μπήκαν στις βάρκες υπακούσανε το νόμο
πήραν με δάκρυα της προσφυγιάς το δρόμο
η μάνα ξέχασε την πόρτα ανοιχτή
τους υποδέχθηκε πατρίδα ασθενική
Πέρασαν χρόνια εκατό, γύρισα πίσω
τη μόλυνση από το μάτι σου να σβήσω
και στη φλοκάτη που κρατούσες σαν παιδί
έναν λεκέ στη
σκάφη έτριψα να βγει
Και τώρα έρχομαι από εκείνη την πατρίδα
ψάχνοντας ρίζα ψυχική, βρίσκω λεπίδα
πως να εξηγήσω μία έλξη καρμική
για μία πόρτα που ξεχάστηκε ανοιχτή
Λίγοι πιστοί προσήλθανε
είδανε και απήλθανε
κι ύστερα μου μηνύσανε
Πως κάτι έχουν ξεχάσει
Κάποιοι μασκαρευθήκανε
δήθεν αποκριθήκανε
με
ξαναεπισκεφθήκανε
σαν κάτι νά χαν χάσει
Σχέσεις φτιάχνουν τα βλέμματα
και αντοχές τα ψέματα
μπαλώνουνε τα ρήγματα
μπρος στη μεγάλη κρήνη
τα βλέμματα όμως σκιάζονται
εδώ κι εκεί μοιράζονται
ζωή χωρίς στηρίγματα
σχέσεις χωρίς γαλήνη
Ο ύπνος γνώση δεν κρατά
όλα ξεχνιούνται κι αρχινά
του ξυπνητού το όνειρο
περιστροφή στη δίνη
ζωγραφισμένες δαχτυλιές
ανάσες γκρίζες λαϊκές
του ξυπνητού το όνειρο
της δύσης το καμίνι
Δεν θα υπήρχε ο έρωτας χωρίς το άνθισμά του
δεν θα υπήρχε το
κακό χωρίς το πότισμά του
χέρι που τρέφει κόβεται την ώρα που θερίζει
τί ναι καλό και τί κακό ο πιο τρελός τα ορίζει
δεν θα υπήρχε ο άνεμος χωρίς το άγγιγμά του
δεν θα υπήρχε ο πόλεμος χωρίς τη ζυγαριά του
γι αυτό και νιώθεις τη χαρά μόνο αν χορτάσεις λύπη
κι όταν νικάς τη συμφορά τίποτα δε σου λείπει
περιφερειακά σιωπή, πολλή βουή στο κέντρο
φύτρωσε φίδι σαν
κλαδί από της ζωής το δέντρο
δεν θα υπήρχε διχασμός χωρίς τα μερτικά του
δεν θα υπήρχε το κακό χωρίς το πότισμά του
Δεν είσαι οι σκέψεις σου που κάνεις κάθε βράδυ
δεν είσαι τα όνειρα που κάνεις στο σκοτάδι
δεν είσαι οι υπερβολικές σου ανησυχίες
δεν είσαι οι απειλητικές σου ιστορίες
δεν είσαι το κακό που βάζεις στο μυαλό σου
δεν είσαι το άγχος που φουντώνει το Εγώ σου
δεν είσαι οι στόχοι που δεν έχουνε αξία
κι η καταξίωση ζωής πάση θυσία
αυτό που είσαι είναι ανάμεσα στις σκέψεις
η αφορμή για μια στιγμή να γαληνέψεις
αυτό που είσαι δεν το σκιάζει η επιθυμία
αυτό που είσαι είναι πάνω απ την υγεία
αυτό που είσαι δε ζητά να το γεμίσεις
όταν αδειάζεις μοναχά το υποστηρίζεις
αυτό που είσαι δεν
ξυπνά κι ούτε κοιμάται
ούτε ονειρεύεται μα ούτε και θυμάται
είναι ο κόσμος, όχι ολότελα δικός σου
όταν αδειάζεις απ τις σκέψεις το μυαλό σου
είναι ο κόσμος έξω απ τον εγωισμό σου
είναι ό,τι έχεις, το αιώνιο παρόν σου
Η γέννηση διαδέχεται
κάτι που εμείς αφήνουμε
ζούμε γι αυτό που έρχεται
ξεχνούμε αυτό που δίνουμε
μα είναι γέννηση κι αυτή
σε κάποια άλλη διάσταση
ότι αφήσαμε επιζεί
σε κοντινή παράσταση
Ό,τι αφήνουμε γεννιέται κάπου αλλού
Ό,τι χαρίζουμε γεννιέται σ άλλη πλάση
είναι ο έρωτας παιδί του πελαργού
κι είναι το στόμα μας του πελαργού η βάση
χέρι με χέρι αλλάζουμε
δώρα γλυκά με τη ζωή
αυτό που θυσιάζουμε
γι αυτό που θα μας χρεωθεί
το θάρρος που δεν έχουμε
πετρώνει στην ανταλλαγή
τίποτα δεν κατέχουμε
είναι μια απλή συναλλαγή
Βγαίνουν οι άνθρωποι να πιουν ένα κρασί
και καταλήγουν να αισθάνονται μονάχοι
σε λειτουργία πτήσης βάζουν το κορμί
σε σιωπητήριο τα έντονα τα πάθη
κι ανοίγουν όλοι τις οθόνες ταυτοχρόνως
λες και αντίστροφα γι αυτούς μετρά ο χρόνος
και ο αλγόριθμος χαμογελά της ΜΕΤΑ
που έχει γίνει η επαφή μας μια ξεπέτα
ανάμεσά μας μια πηγαία γύμνια σκέψης
τη μοναξιά εντός παρέας μη ζηλέψεις
το ενδιάμεσο δεν είναι επιλογή
θ ακολουθήσεις ή απλώς θα επιστρέψεις
κι άμα θελήσεις να βουτήξεις στο κρασί
το τελευταίο το μισάωρο ν αντέξεις
η μοναξιά εντός παρέας θα σου πει
κι εσύ με τα άκρα σου μια πρίζα να γυρέψεις
Μάνα περιθάλπει άντρα πού χει συλληφθεί
του αιχμάλωτου η μάνα γίνεται αυτή
τον κρατά και τον γητεύει, δεν τον παρατά
την πληγή του θεραπεύει, του γλυκομιλά
στο πρόσωπο του πάσχοντος εχθρού της
αντίκρισε το πρόσωπο του γιου της
νά χει την ίδια τύχη το παιδί της
άμα το τραυματίσουν οι εχθροί της
Μία γέφυρα χωρίζει αμούστακα παιδιά
τη ζωή τους καθορίζει
τύχη κι ανθρωπιά
μάνα γεφυρώνει χάσμα πού χει εξαπλωθεί
μάνα περιθάλπει άντρα πού χει διαλυθεί
στο πρόσωπο του πάσχοντος εχθρού της
αντίκρισε το πρόσωπο του γιου της
νά χει την ίδια τύχη το παιδί της
άμα το τραυματίσουν οι εχθροί της
Ξέρεις ότι άφησα τα ίχνη μου για σένα στην Καλαμαριά
Στους εκλογικούς τους καταλόγους ένα ψέμα πάντα τη φορά
Κάποτε γινόνταν εκλογές στα δύο χρόνια, κρίση στο λαό
Κι έτρεχα εκεί που κλαιν τα πράσινα αηδόνια να σε ξαναβρώ
Έβαλα κονκάρδα του ΠΑΣΟΚ για μία ώρα να σε θυμηθώ
Μια φωτογραφία σου αραχτή σε μιαν αιώρα ψάχνω για να βρω
Τίποτα δε έγινε στ αλήθεια μεταξύ μας, μην ανησυχείς
μόνο που γελούσαμε κι άνθιζε η ψυχή μας πριν σοβαρευτείς
ύστερα ακολούθησε αυτό που λεν οι άλλοι «τίμια ζωή»
μια ζωή βαθιά στης Βενετιάς το καρναβάλι, πού χει
εξατμιστεί
κι έμεινε στο τέλος καθαρό κι αποσταγμένο ένα «ευχαριστώ»
μια ευγνωμοσύνη κι ένα δάκρυ στεγνωμένο και χρωματιστό
Μέσα απ τα τραγούδια που σου έγραψα
έκανα τα πράγματα μεγάλα
όμως στα αλήθεια δε διέπρεψα
ούτε δόξα γνώρισα μια στάλα
πάντα αναρωτιόσουν τί με κράτησε
πως ακόμα δεν τα παρατάω
φταίει η μούσα που δεν με παράτησε
και οι θέες που αναζητάω
βλέπω τα πράγματα να αναπτύσσονται
και τους απόστρατους να προοδεύουν
οι ήττες της ζωής δε μου χαρίζονται
μόνο οι θέες με διαφεντεύουν
εδώ δεν βλέπω τίποτα, ας φύγουμε
μπορεί ν αλλάξουν όλα παρακάτω
να δούμε μήπως την ποινή αποφύγουμε
σαν ξύσει η κυβέρνηση τον πάτο
μα αν δεν αντέχεις τις στροφές στα όνειρα
κι άμα τα ύψη πάντα σε ζαλίζουν
πώς να γευθείς τις ομορφιές του κόσμου μας
από τις θέες που για μας αξίζουν
Θέλεις να βρεθούμε
για να θυμηθούμε
ένα καλοκαίρι
λίγο πριν χαθούμε
πιάνεις τη γωνία
πιάνω του διαδρόμου
βγάζεις το Iphone
σου
βγάζω το talk
phone μου
το αναλογικό μου
σου θυμίζω βλέμμα
πασοκοαυγούστου
γέννημα και θρέμμα
χάλασε μωράκι μου
το ραδιοφωνάκι μου
μικρό talk-o-phonaki μου
εσύ ήσουν το μεράκι μου
μια κουβέντα λέμε
και γυρνούμε φάτσα
εσύ στο Iphone
σου
κι εγώ στην «Μπονάντσα»
Έλεγχος κατόπιν τραγωδίας
μιας συντετριμμένης πολιτείας
δήμαρχοι που κλαιν με μαύρο δάκρυ
ελεγκτές που ψάχνουνε την άκρη
στης ευθύνης το πικρό καϊμάκι
πνίγηκε ακόμα ένα παιδάκι
πέφτουνε τα πρόστιμα στην ώρα
να περάσει και αυτή η μπόρα
μα τα κέρδη πάντα υπερτερούνε
γι αυτό κάποιες άδειες αργούνε
δεν ακούω, δεν
μιλώ, δεν βλέπω
όλα δεν μπορώ να τα επιβλέπω
ν αγαπάτε άνθρωποι αλλήλους
δυστυχώς δεν έχουμε υπαλλήλους
θα δοθούν για όλα εξηγήσεις
και θα γίνουν όλες οι αναλύσεις
πλάνο τριετές για τις πισίνες
να ξεκαθαρίσουν οι ευθύνες
νόμοι που θολώνουν συνειδήσεις
Αύγουστο ποτέ μην αρρωστήσεις
Και πάλι αντίκρυ σου εγώ να παινεύομαι
για μι ακεραιότητα μυστικιστική
διαβάζω τη θλίψη σου και κάπως μαζεύομαι
διπλά προεόρτια χωρίς τη γιορτή
Στα χέρια μου αφήνεσαι, μέσα μου κρύβεσαι
μα δε μου ανοίγεσαι, βουτάς στη σιωπή
μπροστά μου ξεντύνεσαι, μια άγνωστη γίνεσαι
μα σκάρτα μου δίνεσαι, αν δε γδυθεί η ψυχή
και πάλι αντίκρυ σου, να αυτοσυγχαίρομαι
για μια τυπικότητα σχεδόν κωμική
διαβάζω τη θλίψη σου και ώριμα φέρομαι
με μια παιδικότητα συντροφική
Στα χέρια μου αφήνεσαι, μέσα μου κρύβεσαι
μα δε μου ανοίγεσαι, βουτάς στη σιωπή
μπροστά μου ξεντύνεσαι, μια άγνωστη γίνεσαι
μα σκάρτα μου δίνεσαι, αν δε γδυθεί η ψυχή
Δεν υπάρχει ηρεμία, όταν ενδιαφέρεσαι
δεν υπάρχει ηρεμία, όταν αγαπάς
μια διαρκής ανησυχία, τη ζωή δε χαίρεσαι
και σε έγνοιες φριχτές τη σπαταλάς
μα ηρεμία δεν υπάρχει κι όταν νοιάζεσαι
μόνο για τον εαυτό σου και για όσα λαχταράς
ηρεμία δεν υπάρχει όταν χρειάζεσαι
πιο πολύ τη μοναξιά σου, μιας κι η σχέση είναι μπελάς
ηρεμία δεν υπάρχει ούτε καν στην έρημο
το μυαλό σου, αν ταξιδεύει σε φριχτά ενδεχόμενα
το μυαλό που δεν του αρέσει να ξυπνά αμέριμνο
σου αφήνει για να ζήσεις κάτι υπολειπόμενα
