. Η στοχευμένη στρατηγική των κομμάτων της ελάσσονος αντιπολίτευσης και οι ομοιόμορφες πολιτικές συμπεριφορές των δύο μεγάλων κομμάτων έφεραν τα τελευταία χρόνια ως αποτέλεσμα το να έχει αντικατασταθεί στη συνείδηση των ψηφοφόρων η αυτοδύναμη και ανεξάρτητη οντότητα των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας με την έννοια του «σιαμαίου» δικομματισμού. Τόσο η κυβερνώσα παράταξη όσο και το ΠΑΣΟΚ δεν αποτελούν πλέον από μόνοι τους οργανισμούς , ικανούς να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των πολιτών στις προτάσεις και δράσεις τους, αλλά αντιμετωπίζονται ενιαία σαν ένα φαινόμενο, όπως ενιαία είναι και η παρακολούθηση της πορείας αυτού του φαινομένου μέσω των δημοσκοπήσεων.
Ωστόσο, τα δύο μεγάλα κόμματα φαίνεται πως εισέρχονται πλέον σε μια φάση, κατά την οποία θα επιχειρήσουν, πρώτον να αντιστρέψουν το εις βάρος τους πολιτικό κλίμα και δεύτερον να υπερτονίσουν τις όποιες πολιτικές διαφορές μεταξύ τους, επιδιώκοντας έναν ουσιαστικό διαχωρισμό του λεγόμενου δικομματισμού στα δύο μέρη που τον απαρτίζουν με τελικό στόχο την ανάταξη των δυνάμεών τους, την πόλωση και την ανάκαμψή τους στο πολιτικό σκηνικό.
Όσον αφορά στην κυβέρνηση, η επιμονή της να λαμβάνει μέτρα που αφήνουν ανεπηρέαστα τα πολύ μεγάλα εισοδήματα, στη λογική της ενίσχυσης μιας ανάπτυξης, που τελικά και σε αντίθεση με την οικονομική θεωρία δεν εξασφαλίζει ούτε μέρισμα στα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, αλλά ούτε και δραματική αύξηση των θέσεων εργασίας, αναγκάζεται, για να τα φέρει βόλτα και να κουτσομπαλώσει έναν χιλιοταλαιπωρημένο προϊπολογισμό, να λαμβάνει μέτρα που την καθιστούν ολοένα και πιο δυσάρεστη στους μη έχοντες.
Το ΠΑΣΟΚ, μοιάζει από την πλευρά του να ακολουθεί τη νομοτελειακή κατέθυνση του «ώριμου φρούτου» επενδύοντας στη φθορά της κυβέρνησης. Μάλιστα, δεν είναι διόλου απίθανο σύντομα να το δούμε να προηγείται δημοσκοπικά, αν και μια τέτοια εξέλιξη δε σηματοδοτεί πιθανότατα και μια ανανέωση της εμπιστοσύνης των πολιτών, αλλά ταυτίζεται κυρίως με ένα φυσιολογικά μικρότερο βαθμό φθοράς που αντιμετωπίζει σε σχέση με την κυβέρνηση.
Σ αυτήν την αντίστροφη κούρσα λοιπόν, άτυπος νικητής αναμένεται να αναδειχθεί ο λιγότερο κοινωνικά ανυπόφορος, μια εξέλιξη που από μόνη της σηματοδοτεί μια νέα περίοδο πολιτικής κρίσης που θα οδηγήσει φυσιολογικά σε μια ανακατάξη των πολιτικών δυνάμεων, προκειμένου να βρει ο τόπος ένα υποτυπώδη βηματισμό προς το μέλλον. Η πολιτική εκείνη δύναμη τέλος που θα καταφέρει να δώσει μια νότα αισιοδοξίας στον Έλληνα πολίτη θα γίνει και η ρυθμίστρια του πολιτικού παιχνιδιού από όποια αφετηρία κι αν ξεκινάει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου