Κάθε δυναμική εμφάνιση μιας νέας μόδας συγκεντρώνει δύο κυρίαρχα στοιχεία: το πρώτο αφορά, την κοινωνική ανάγκη- μη φαντάζεστε ότι πρόκειται πάντοτε για κάτι σημαντικό- που ικανοποιεί στο συγκεκριμένο momentum, και το δεύτερο την εξασφάλιση της στήριξης των μέσων μέσα από τα οποία θα λανσαριστεί στην αγορά.
Με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το τελευταίο τηλεοπτικό πρότζεκτ τύπου «Η Μαρία η άσχημη», μια τηλεοπτική σειρά που έκανε θραύση σχεδόν σε όσες χώρες προβλήθηκε, δεν είναι δύσκολο να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η ίδια λογική επιτυχίας δεν εξαντλείται μονάχα στο πεδίο της τηλεόρασης και του εμπορίου.
Η πολιτική πια ως μία χοάνη που αναμιγνύει σόου, επικοινωνία και παραδοσιακές πολιτικές αξιές, προσφέρει πεδίον δόξης λαμπρό σε πρόσωπα με ισχυρούς επιχειρηματικούς δεσμούς, που τυγχάνει να αναδεικνύουν και κάτι από την κακομοιριά, κομματιών του κοινωνικού συνόλου, που δεν αντιπροσωπεύτηκαν ποτέ μέχρι σήμερα επαρκώς στα νομοθετικά σώματα των χωρών τους.
Υπό αυτήν την έννοια, η υποψήφια αντιπρόεδρος των Ρεπουμπλικάνων Σάρα Πέιλι, συγκεντρώνει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που την μετατρέπουν σε ένα ελκυστικό πρόσωπο για την μέση Αμερικανίδα, που δεν κατάφερε να δει ποτέ μέχρι σήμερα κάποια όμοιά της να αναρριχάται στα υψηλότερα κλιμάκια της αμερικανικής ηγεσίας.
Η μόδα, Πέιλι, λοιπόν, φτιαχτή, σκηνοθετημένη, ρετουσαρισμένη και αδοκίμαστη σε μεγάλο βαθμό, φαίνεται πως προσωρινά πετυχαίνει διάνα, αναζητώντας την αποδοχή κατά πρώτον των συντηρητικών γυναικών της αμερικανικής κοινωνίας και κατά δεύτερον μιας μερίδας σκληροπυρηνικών φεμινιστριών που έχοντας ξεχάσει κάθε ιδεολογική δέσμευσή τους, απλώς ανταγωνίζονται τους άνδρες, αποζητώντας με τόσο μεγάλη θέρμη την ανάδειξη μιας γυναικείας παρουσίας, οποιασδήποτε δυστυχώς, στην κορυφή της αμερικανικής πυραμίδας, που παραβλέπουν τελικά την υποβάθμιση ενός βασικού δικαιώματος της γυναίκας, που αφορά τη δυνατότητα επιλογής της στο θέμα της έκτρωσης.
Μένει μονάχα να δούμε, αν αυτή η εκλογική μάχη μεταξύ των σαραντάρηδων Μπαράκ Ομπάμα και Σάρας Πέιλι, αποδειχθεί τελικά, μια μάχη «πολιτικών μειονοτήτων» ως προς την παραδοσιακή διεκδίκηση της εξουσίας και φυσικά αν ο υποψήφιος των Δημοκρατικών έκανε ένα δραματικό λάθος, όταν δεν επέλεγε για τη θέση της υποψήφιας αντιπροέδρου τη Χίλαρι Κλίντον.
Προς το παρών, η Σάρα Πέιλι έχει με το μέρος της όσο χρόνο χρειάζεται και φυσικά ισχυρά τηλεοπτικά δίκτυα, ώστε να πατήσει πάνω στη δοκιμασμένη συνταγή της «άσχημης Μαρίας» δημιουργώντας μια συγκινητική παραλλαγή του τύπου «γυναίκα μακριά από την εξουσία», που δεν είναι διόλου απίθανο να συγκινήσει το ίδιο κοινό που διέκρινε τη λάμψη ενός διαμαντιού σε ένα τηλεοπτικό σκουπίδι και να την οδηγήσει στον πολυπόθητο στόχο της. Αυτή, ωστόσο, η πολιτικός είναι μια «Μαρία», που υπερασπίζεται φανατικά την οπλοκατοχή, αντιμάχεται το δικαίωμα στην έκτρωση, θεωρεί ότι η κλιματική αλλαγή δεν επηρεάζεται από τον ανθρώπινο παράγοντα και κυρίως ακούει συχνά το θεό να της μιλάει, ενθαρρύνοντάς την κατά περίεργο τρόπο να προωθήσει αρχές και αξίες που υποβαθμίζουν τόσο το περιβάλλον όσο και τα ανθρώπινα δικαιώματα
Σίγουρα, όμως, θα πρέπει να είμαστε και ιδιαίτερα επιφυλακτικοί σχετικά με το χρονικό διάστημα που θα καταφέρει η κα. Πέιλι να διατηρήσει υψηλά το ενδιαφέρον των Αμερικανών τηλεθεατών, καθώς τέτοιου είδους φαινόμενα στην αμερικανική πολιτική σκηνή έρχονται και παρέρχονται, εξυπηρετώντας κυρίως τις λειτουργικές ανάγκες της αδηφάγου τηλεόρασης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου