Ανεξαρτητοποίηση με θριαμβολογίες και αμερικανικές σημαίες να ανεμίζουν από τη μια, θρήνος, θυμός και αγανάκτηση από την άλλη, συνθέτουν το δυσοίωνο σκηνικό των αποτυχιών της διπλωματίας και των διεθνών οργανισμών. Θα μπορούσε λογικά κάποιος να αναρωτηθεί: Μπορεί να υπάρξει ανεξαρτητοποίηση με την αστερόεσσα να κυματίζει αγέρωχα στην καρδιά του ουρανού των βαλκανίων; Τύποις, τουλάχιστον, μπορεί, αφού από χθες το απόγευμα το κοσοβάρικο κοινοβούλιο ανακήρυξε την ανεξαρτησία του Κοσόβου, που μετατρέπεται πλέον από σερβική επαρχία σε αυθύπαρκτο κράτος. Ακόμα μια μικρή Αλβανία στα βόρεια σύνορά μας θα πει κάποιος άλλος και δεν θα χει άδικο. Καθώς η πλειοψηφία αυτού του νέου κρατιδίου (ψευδοκράτους κατά τους Σέρβους που επικαλούνται παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας με μια πράξη που αντιβαίνει στη διακήρυξη 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ του 1999) ούτε κοσοβάρικη συνείδηση έχει, ούτε καν την ισχυρή βούληση να την αποκτήσει. Την απαλλαγή τους από την Σερβική διοίκηση ονειρεύονταν και την πέτυχαν, συνεπικουρούμενοι από τις ΗΠΑ, που απόκτησαν μια επιπλέον μίνι πολιτεία στην καρδιά των Βαλκανίων, μια τεράστια βάση στην Ευρώπη που σαν στυλιζαρισμένη παραφωνία έπεται διαρκώς των εξελίξεων.
Σ αυτή τη χρονική στιγμή, όπου πανηγυρίζεται ο θρίαμβος της εκπλήρωσης ενός μακρινού ονείρου των αλβανόφωνων πληθυσμών του Κοσόβου, και βυθίζονται στην αποκάρδιωση οι σερβικοί θύλακες της περιοχής, οι αντιδράσεις των τρίτων χωρών κυμαίνονται από τα όρια ενός ελαφρού μουδιάσματος και μιας λογικής αμηχανίας μέχρι την υποκριτική έκπληξη, μπροστά σε αυτό που αναμενόταν εδώ και αρκετούς μήνες. Όλες οι διεθνείς δυνάμεις, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι της χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σήμερα σιωπούν ή στην καλύτερη των περιπτώσεων εκφράζονται με μισόλογα, περιμένοντας να κοπάσουν τόσο το εν εξελίξει θριαμβευτικό παραλήρημα των Αλβανών, όσο και ο επιθετικός θρήνος των Σέρβων, που βρίσκονται για μια ακόμη φορά ενώπιον ενός ξεριζώματος, σημαντικού κομματιού της εθνικής τους μνήμης, ιστορίας, κληρονομιάς.
Οι βίαιες αντιδράσεις στους δρόμους του Βελιγραδίου και η εκδηλωμένη αγανάκτηση με συγκεκριμένους αποδέκτες τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους, μπορεί μεν από την μια να ήταν αναμενόμενες και φυσιολογικές και να αντιμετωπίζονται με αισθήματα κατανόησης και ανεκτικότητας από τις σερβικές αρχές και τους ξένους, από την άλλη όμως σηματοδοτούν το άνοιγμα μιας νέας σελίδας στην πορεία της «οργισμένης» Σερβίας προς το μέλλον της, το οποίο δεν είναι διόλου απίθανο να μας επιφυλάσσει ανακλαστικές ενέργειες, όπως την εντατική υποστήριξη μιας πιθανής προσπάθειας ανεξαρτητοποίησης των Σερβοβοσνίων.
Άλλωστε το προηγούμενο υπάρχει ήδη και όλος αυτός ο θυμός πρέπει κάπως να εκφραστεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου