Αναρωτιέμαι πόσο ιδιόμορφη και παράξενη θα φαινόταν το 1981 μια ταινία που ακόμα και σήμερα προκαλεί έκπληξη και διαρκή αιφνιδιασμό σαν τις «Ιστορίες της κλειδαρότρυπας» του μετρ της προκλητικής, βαθιάς κωμωδίας Μάριο Μονιτσέλι.
Η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας ομάδας ανήσυχων νεωρών κινηματογραφιστών φαν του «σινεμά-βεριτέ» που έχει στήσει μία κάμερα κρυφά στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείο και αποθανατίζει για ένα χρόνο τα όσα συμβαίνουν εκεί «κυνηγώντας» την αυθόρμητη αντίδραση, την φυσικότητα και την αυθεντικότητα των ανθρώπων που διαμένουν στο δωμάτιο ανυποψίαστοι.
Μόλις αισθανθούν ότι το υλικό τους έχει ολοκληρωθεί θα επικοινωνήσουν με έναν ιδιότροπο παραγωγό ονόματι Μενγκαρόνι, ο οποίος θα τους προτείνει να επικοινωνήσουν με τους ανθρώπους που άθελά τους συμμετέχουν στην ταινία και να τους πείσουν να συνεχίσουν τους ρόλους τους προκειμένου να ολοκλήρωθεί η δουλειά.
Δεν πρόκειται για μια από τις πιο γνωστές ταινίες του διάσημου Ιταλού δημιουργού, αλλά σίγουρα για μια από τις πολύ ιδιαίτερες καταθέσεις ψυχής που έχει κάνει στο ιταλικό σινεμά.
Μια δουλειά που αποτελεί εκτός από την ψυχαγωγική της αξία και μια σπουδή πάνω στην καθολική δύναμη του μοντάζ που παράγει ιδεολογία ανάλογα με τον τρόπο που θα χρησιμοποιηθεί αλλά και στις απεριόριστες δυνατότητες της μυθοπλασίας.
Ο Μονιτσέλι προφητεύει μια κατάσταση που στις μέρες μας φαντάζει κοινότοπη και συνηθισμένη χωρίς καμιά ηδονοβλεπτική διάθεση ή εκχυδαϊσμό των εικόνων του.
Εξαιρετικοί στους ρόλους που ερμηνεύουν οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές Βιττότιο Γκάσμαν και Μόνικα Βίτι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου