Κοφτός, αυστηρός, σχεδόν φειδωλός παρουσιάστηκε ο Κώστας Καραμανλής στη συνέντευξη τύπου που παραδοσιακά παραχωρεί ο εκάστοτε Έλληνας πρωθυπουργός με αφορμή τα εγκαίνια της ΔΕΘ. Εν μέσω μιας δύσκολης μάλιστα περιόδου, τόσο για την κυβέρνησή του, όσο και για τον ίδιο, ο Έλληνας πρωθυπουργός κάθε άλλο παρά να απολαμβάνει έδειχνε τη διαδικασία, δίνοντας την εικόνα συμμετοχής σε μια ανειλημμένη υποχρέωση , στην οποία απλώς έπρεπε να καταθέσει το τεκμήριο της συμμετοχής του.
Αυτή βεβαίως η στάση, έστω και σε ψυχολογικό επίπεδο, επέτεινε ακόμα περισσότερο το συναισθηματικό αδιέξοδο των Ελλήνων πολιτών, που έχουν συνηθίσει να περιμένουν πια αυτές τις ημέρες, μήπως και προκύψει κάποια νότα αισιοδοξίας στον ορίζοντα, οποίος εξακολουθεί να παραμένει, ο τυπικά ελληνικός. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για την ψυχολογία των πολιτών, κι αν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε κατά καιρούς κατηγορηθεί, ότι τροφοδοτούσε μια επιφανειακή αισιοδοξία με δανεικά και ψεύτικες υποσχέσεις, η σημερινή κυβέρνηση βαδίζει στο ακριβώς αντίθετο άκρο, εμποδίζοντας ουσιαστικά, την αγορά και την κοινωνία να κινηθεί, να αναπνεύσει, να ονειρευτεί.
Η μέση λύση, δηλαδή η δυνατότητα ύπαρξης μιας κυβέρνησης, που θα βρει τρόπο να ζωντανέψει την αγορά και να δώσει ελπίδα και προοπτική στην κοινωνία, χωρίς να δημιουργήσει ελλείμματα και εγκληματικά ανοίγματα, φαίνεται πως ακόμα δεν έχει βρεθεί.
Για να ξαναγυρίσουμε στη συνέντευξη τύπου του πρωθυπουργού, ήταν, τόσες οι φορές που αναγκάστηκε να απαντήσει με το στερεότυπο «αυτή η ερώτηση έχει απαντηθεί», που είναι αλήθεια ότι και επί της διαδικασίας ακόμα φάνηκε να υπάρχει αυτή τη χρονιά μια ξεκάθαρη υποβάθμιση, η οποία πιθανότατα ούτε τυχαία είναι, ούτε και άσχετη με τις πιθανές εξελίξεις που μπορεί να δρομολογηθούν αναφορικά με την παραδοσιακή λειτουργία της ΔΕΘ, και το κομμάτι εκείνο που αφορά το βήμα που δίνεται στον εκάστοτε πρωθυπουργό, προκειμένου να αναπτύξει τους άξονες της οικονομικής του πολιτικής.
Όταν στην ουσία δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο να εξαγγείλεις, κι όταν πολιορκείσαι από τόσα μικρά, μεγάλα, υπαρκτά και ανύπαρκτα σκάνδαλα, είναι φυσιολογικό να θελήσεις να περιορίσεις κατά κάποιο τρόπο αυτή τη μορφή επικοινωνίας με τους πολίτες, που παραδοσιακά προσέφερε κύρος και γόητρο στους ηγέτες της χώρας.
Βέβαια, το να απομονωθεί εντελώς ένας πρωθυπουργός, υποβαθμίζοντας το σημαντικότερο ίσως επικοινωνιακά δίαυλο επικοινωνίας, που έχει με τους πολίτες, είναι αρκετά ανησυχητικό και οπωσδήποτε δεν συμβάλει στην εμβάθυνση της Δημοκρατίας.
Και μια ακόμα αρκετά ανησυχητική παρατήρηση: είναι πλέον ηλίου φαεινότερο ότι οι πολιτικοί απαντούν μοναχά στα ερωτήματα που δεν τους φθείρουν και οι δημοσιογράφοι από την πλευρά τους παρουσιάζονται σχεδόν ανίσχυροι μπροστά στο χρέος τους να εκμαιεύσουν οτιδήποτε ο πολιτικός θέλει να αποκρύψει.
Οι απαντήσεις που δίνονται αφορούν ερωτήματα που δεν διατυπώθηκαν, ερωτήματα ανώδυνα, υποφερτά, αβανταδόρικα, και οι ερωτήσεις που δεν απαντήθηκαν δημιουργούν από την πλευρά τους, περισσότερη φημολογία, σεναριολογία και ασάφεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου