Το σχέδιο για ενίσχυση της ρευστότητας των τραπεζών αποδεικνύεται εν τη γενέσει του ανίκανο να λύσει τα τεράστια προβλήματα που δημιουργεί η κρίση στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Χαρακτηρίζεται από μια μονομέρεια και φυσικά από έλλειψη κοινωνικού ενδιαφέροντος, αν και αυτό ακριβώς επικαλείται προκειμένου να εφαρμοστεί απρόσκοπτα. Ότι δηλαδή μ αυτόν τον τρόπο δεν θα χαθεί ούτε ευρώ από τις καταθέσεις των πολιτών. Ότι θα διασφαλιστεί η συνεχής ροή δανειοδότησης και το χρήμα θα κυλάει χωρίς εμπόδια από τους πωλητές του προς τους αγοραστές. Δεν προβλέπει, ωστόσο, το σχέδιο την ανάγκη για ρευστότητα των πολιτών, που καλούνται την ώρα που βλέπουν τις τράπεζες να μπαίνουν στην ουρά για τις κρατικές ενισχύσεις, να εκπληρώσουν στις αυστηρές προθεσμίες τους τις υποχρεώσεις τους.
Ως ένας κρίκος, στην αλυσίδα της απληστίας, που ξεκίνησε με την επισιτιστική κρίση και την άνοδο στις τιμές των τροφίμων και συνεχίστηκε με την κούρσα των τιμών του πετρελαίου, η κρίση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα ολοκληρώνει ένα κύκλο απόσπασης και κατασπατάλησης του δημόσιου πλούτου προς όφελος οικονομικών ομάδων που αλωνίζουν στην κυριολεξία την παγκόσμια αγορά.
Κι όταν μετά από μια τέτοια μεγάλη κρίση δεν αποδίδονται ευθύνες, αλλά αντιθέτως ενισχύονται από τα χρήματα των φορολογουμένων, τράπεζες που συμμετείχαν στην γιγάντωση του προβλήματος μέχρι και άλλες που παρουσιάζουν δεκαπλασιασμό της κερδοφορίας τους κατά το τρέχον έτος, οι απόψεις των οικονομολόγων που θεωρούν πως η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και πρέπει σαφώς να μπουν περιορισμοί και κανόνες στην αγορά, ηχούν στ αυτιά μας ως αντίλαλοι κάποιων παλαιότερων εκτιμήσεων, που δεν αντιμετωπίστηκαν ποτέ με την δέουσα σοβαρότητα.
Καθημερινά τα χρηματιστήρια ταλαντεύονται και διευρύνεται ο φαύλος κύκλος της αναξιοπιστίας, καθώς η πραγματική ρίζα του κακού βρίσκεται στο γεγονός ότι όχι μόνο έχει «στεγνώσει» η αγορά από τις μεθοδεύσεις των κερδοσκόπων και τον άκρατο φιλελευθερισμό, αλλά και στην διαπίστωση ότι οι κεντρικές κυβερνήσεις εξυπηρετούν κατά προτεραιότητα τα συμφέροντα των χορηγών τους και μόνο αυτά.
Άρα ο στόχος των μεγάλων οργανισμών που αφορά στην επανάκτηση της εμπιστοσύνης των πολιτών στην οικονομία, τους θεσμούς και τις κεντρικές διοικήσεις ανέφικτος θα παραμείνει με όποιες συνέπειες κρύβει αυτό.
Ειδικά από τη στιγμή που οι πολίτες βλέπουν ότι όχι μόνο υπάρχουν τα χρήματα που τόσα χρόνια οι κεντρικές διοικήσεις τους αρνούνται, αλλά και περισσεύουν και δεν έχουν πλέον οι κυβερνήσεις τη δικαιολογία να τους κρύβουν τις αληθινές δυνατότητες παροχής κοινωνικών μερισμάτων, οι εξελίξεις αναμένεται να φέρουν αλλαγές στην υπάρχουσα οργάνωση της κοινωνίας. Αρκεί το αίτημα να είναι επιτακτικό, τώρα που οι κυβερνήσεις μετράνε τους κραδασμούς από τις αντιδράσεις των κοινωνιών μετά την προκλητική προικοδότηση των τραπεζών.
Η λογική ότι ο φτωχός θα έχει εργασία μόνο εφόσον ο πλούσιος εξακολουθεί να είναι πανίσχυρος, φαίνεται να μοιάζει προσωρινά ή οριστικά, θα δούμε, εξαιρετικά επιζήμια και παρωχημένη.
Εν κατακλείδι, η έννοια της εμπιστοσύνης είναι αρκετά σύνθετη και βαθιά. Και η απώλειά της δεν αφορά μόνο στην κατάρριψη της πίστης των καταναλωτών στο οικονομικό και πολιτικό σύστημα, αλλά και στη συνειδητοποίηση του ρόλου που αυτό παίζει σε σχέση με τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου