Νέες ταινίες. Η "Β-Movie" ταινία «Ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη» σε σκηνοθεσία Ubaldo Ragona και Sidney Salkow, παραγωγής 1964, μπορεί να μην είναι ένα από τα αριστουργήματα της μυθολογίας τρόμου, αλλά σίγουρα πρόκειται για αυτό που ονομάζουμε μια “κλασσική cult” ταινία με θέμα το τέλος του κόσμου.
Με τον Vincent Price σε πρωταγωνιστικό ρόλο οι δημιουργοί της ταινίας στήνουν μια φανταστική ζοφερή ατμόσφαιρα σε ένα μελλοντολογικό σκηνικό που περιγράφεται με τις λέξεις απόγνωση, μοναξιά, αποξένωση, παράνοια, απειλή.
Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι κατά μία έννοια «Ο τελευταίος άνθρωπος» είναι ένας συμβολισμός γα την αποξένωση, την ανθρώπινη αλλοτρίωση και τους κινδύνους που ελλοχεύουν από την κακή ή ανεπαρκή χρήση της τεχνολογίας και απασχολούν σήμερα την βιοηθική.
Στο πρώτο μέρος της ταινίας καταλαβαίνουμε από λίγα κιόλας πλάνα το νοηματικό περίγραμμα του φιλμ. Ένας ιός έχει εξαπλωθεί απ άκρου εις άκρον στη γη, εξολοθρεύοντας μεγάλο δυναμικό του ανθρώπινου είδους. Οι υπόλοιποι, μολύνονται και μεταμορφώνονται σε βρικόλακες που όταν πέφτει η νύχτα βγαίνουν από τις κρυψώνες τους για να αναζητήσουν την τροφή τους στην σπαραγμένη πόλη.
Ο επιζών επιστήμονας, που υποδύεται με εκπληκτική εκφραστικότητα ο Vincent Price, εκτός από τη μοναξιά, την αδυσώπητη ενδοσκόπηση και τα πρακτικά προβλήματα επιβίωσης, αντιμετωπίζει και την απειλή των βρικολάκων-θυμάτων του δολοφονικού ιού που κάθε βράδυ πολιορκούν το σπίτι του, με επικεφαλή μάλιστα έναν παλιό του στενό φίλο.
Στο δεύτερο μέρος της ταινίας, δε λείπει ούτε ο προβληματισμός, αλλά ούτε και η πρόθεση μιας ψυχολογικής καταγραφής των απελπισμένων ανθρώπων. Η εμφάνιση μιας γυναίκας, από το πουθενά, και η μαρτυρία της ότι υπάρχουν και άλλοι ακόμα επιζώντες, που σχεδιάζουν όμως να δολοφονήσουν τον επιστήμονα, βάζει την ταινία σε ένα διαφορετικό δρόμο. Η απουσία οποιαδήποτε διεξόδου επιτείνει το δράμα και καθηλώνει τον θεατή στο κάθισμά του. Οι εικόνες των βρικολάκων που απειλούν τον επιστήμονα, μπορεί σήμερα να μην προκαλούν τρόμο, αλλά κρύβουν κάτι τρομακτικά αρχέτυπο και σε συνδυασμό με την εξπρεσιονιστική ατμόσφαιρα της φαιάς εκφραστικής υπερβολής και της μουντής σκηνογραφίας προκαλούν υποβολή και αναστάτωση.
Η σκηνή «ανθολογίας» της πολιορκίας του σπιτιού του επιστήμονα από τους βρικόλακες με τη συνοδεία τζαζ μουσικής τρυπώνει βαθιά στις πρώιμες κινηματογραφικές μας αναμνήσεις και αναδύει μια ξεχασμένη οπτική μας στο σήμερα.
Πρόκειται για μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του βιβλίου "THE LAST MAN ON EARTH" του Richard Matheson με εκπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία, καλοδουλεμένο σενάριο, υποβλητική ατμόσφαιρα και έξοχες ερμηνείες.
Μια ταινία, με πενιχρό budget και σχεδόν αναπόφευκτα σκοτεινό και θρηνητικό φινάλε,
που επηρέασε, εκτός των άλλων, και το πρόσφατο «28 DAYS LATER” αλλά και γέννησε εκτός από το «The Omega Man” με τον Charlton Heston και το φετινό “I AM LEGENT” που αποτελούν αμφότερα, remakes του.
Με τον Vincent Price σε πρωταγωνιστικό ρόλο οι δημιουργοί της ταινίας στήνουν μια φανταστική ζοφερή ατμόσφαιρα σε ένα μελλοντολογικό σκηνικό που περιγράφεται με τις λέξεις απόγνωση, μοναξιά, αποξένωση, παράνοια, απειλή.
Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι κατά μία έννοια «Ο τελευταίος άνθρωπος» είναι ένας συμβολισμός γα την αποξένωση, την ανθρώπινη αλλοτρίωση και τους κινδύνους που ελλοχεύουν από την κακή ή ανεπαρκή χρήση της τεχνολογίας και απασχολούν σήμερα την βιοηθική.
Στο πρώτο μέρος της ταινίας καταλαβαίνουμε από λίγα κιόλας πλάνα το νοηματικό περίγραμμα του φιλμ. Ένας ιός έχει εξαπλωθεί απ άκρου εις άκρον στη γη, εξολοθρεύοντας μεγάλο δυναμικό του ανθρώπινου είδους. Οι υπόλοιποι, μολύνονται και μεταμορφώνονται σε βρικόλακες που όταν πέφτει η νύχτα βγαίνουν από τις κρυψώνες τους για να αναζητήσουν την τροφή τους στην σπαραγμένη πόλη.
Ο επιζών επιστήμονας, που υποδύεται με εκπληκτική εκφραστικότητα ο Vincent Price, εκτός από τη μοναξιά, την αδυσώπητη ενδοσκόπηση και τα πρακτικά προβλήματα επιβίωσης, αντιμετωπίζει και την απειλή των βρικολάκων-θυμάτων του δολοφονικού ιού που κάθε βράδυ πολιορκούν το σπίτι του, με επικεφαλή μάλιστα έναν παλιό του στενό φίλο.
Στο δεύτερο μέρος της ταινίας, δε λείπει ούτε ο προβληματισμός, αλλά ούτε και η πρόθεση μιας ψυχολογικής καταγραφής των απελπισμένων ανθρώπων. Η εμφάνιση μιας γυναίκας, από το πουθενά, και η μαρτυρία της ότι υπάρχουν και άλλοι ακόμα επιζώντες, που σχεδιάζουν όμως να δολοφονήσουν τον επιστήμονα, βάζει την ταινία σε ένα διαφορετικό δρόμο. Η απουσία οποιαδήποτε διεξόδου επιτείνει το δράμα και καθηλώνει τον θεατή στο κάθισμά του. Οι εικόνες των βρικολάκων που απειλούν τον επιστήμονα, μπορεί σήμερα να μην προκαλούν τρόμο, αλλά κρύβουν κάτι τρομακτικά αρχέτυπο και σε συνδυασμό με την εξπρεσιονιστική ατμόσφαιρα της φαιάς εκφραστικής υπερβολής και της μουντής σκηνογραφίας προκαλούν υποβολή και αναστάτωση.
Η σκηνή «ανθολογίας» της πολιορκίας του σπιτιού του επιστήμονα από τους βρικόλακες με τη συνοδεία τζαζ μουσικής τρυπώνει βαθιά στις πρώιμες κινηματογραφικές μας αναμνήσεις και αναδύει μια ξεχασμένη οπτική μας στο σήμερα.
Πρόκειται για μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του βιβλίου "THE LAST MAN ON EARTH" του Richard Matheson με εκπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία, καλοδουλεμένο σενάριο, υποβλητική ατμόσφαιρα και έξοχες ερμηνείες.
Μια ταινία, με πενιχρό budget και σχεδόν αναπόφευκτα σκοτεινό και θρηνητικό φινάλε,
που επηρέασε, εκτός των άλλων, και το πρόσφατο «28 DAYS LATER” αλλά και γέννησε εκτός από το «The Omega Man” με τον Charlton Heston και το φετινό “I AM LEGENT” που αποτελούν αμφότερα, remakes του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου