ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Η τραγική κατάληξη της 25χρονης δασκάλας που βρήκε φριχτό θάνατο την Κυριακή από το σύζυγό της, στο Βουρβούλο Σαντορίνης, εξακολουθεί να δημιουργεί ερωτήματα, αλλά και ανασύρει στην επιφάνεια της κοινωνικής μας ζωής το τεράστιο ζήτημα της ψυχικής υγείας, όπως και του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι ψυχικά άρρωστοι στη χώρα μας.
Βέβαια, είναι ιδιαίτερα δύσκολο για έναν μη ειδικό να διακρίνει στην καθημερινότητά του, άτομα με ένα βεβαρημένο ιατρικό παρελθόν, ώστε να γνωρίζει τους κινδύνους που ελλοχεύουν από μια τέτοια συνύπαρξη.
Πόσο μάλλον, όταν οι ελληνικοί δρόμοι, οι καφετέριες, τα γήπεδα και τα στέκια, σφύζουν από οξύθυμα άτομα που φτάνουν με ασήμαντες αιτίες σε συχνά ξεσπάσματα θυμού και βίαιες συμπεριφορές, άτομα που είναι απλώς απαίδευτα, αμόρφωτα, ακαλλιέργητα και κυρίως καλομαθημένα, με συμπεριφορές όμως που παραπέμπουν σε ψυχωσικές καταστάσεις.
Ένεκα και της ιδιοσυγκρασίας του λαού μας, καθώς ζούμε έτσι κι αλλιώς σ ένα περιβάλλον, όπου το ξέσπασμα της βίας ως απάντηση σε μια ενδεχόμενη αδυναμία εκφοράς επιχειρημάτων είναι συνηθισμένο φαινόμενο, η ένταση που υπάρχει στην καθημερινότητά μας, ο καταπιεσμένος θυμός, το αγριεμένο λεξιλόγιο, η αγανάκτηση και το ανεξέλεγκτο πάθος, πολύ συχνά οδηγούν σε πράξεις που δεν τιμούν την ανθρώπινη ιστορία.
Και φυσικά, δεν αναφέρομαι στους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν κάποια ψυχική νόσο, αλλά σε ανθρώπους της καθημερινής έξαρσης, ανθρώπους που δεν χρειάζονται φάρμακα, ιατρική παρακολούθηση, εξειδικευμένες θεραπείες, αλλά απλώς ψυχραιμία, σεβασμό και στοιχειώδη συμπλήρωση της εκπαίδευσής τους ως μέλη μιας κοινωνίας, η ύπαρξη της οποίας βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στην καλή θέληση, την εμπιστοσύνη, το συμβιβασμό και τη συγχώρεση, που το κάθε μέλος της πρέπει να δείχνει στα υπόλοιπα.
Όσον αφορά δε, στο θέμα της ψυχικής υγείας, δεν μπορούμε να μιλάμε για καμία εθνική στρατηγική, όταν δεν υπάρχει ούτε σχέδιο, ούτε βούληση, ούτε φυσικά το απαραίτητο προσωπικό για να ασχοληθεί με άτομα που σε κάποια στιγμή της ζωής του χρίζουν μιας ιδιαίτερης προσοχής και φροντίδας.
Οι πολιτεία δεν φροντίζει αυτά τα άτομα και αυτά με τη σειρά τους, σε κάποια ανεξέλεγκτα ξεσπάσματα βίας στρέφονται κάποια στιγμή εναντίον του εαυτού τους ή του συνανθρώπου τους. Με τα ψυχοφάρμακα να αποτελούν συνήθως την θρυαλλίδα κάποιου τέτοιου ξεσπάσματός τους.