Πίστεψε στο όραμα της σοσιαλιστικής ολοκλήρωσης όσο λίγοι, αλλά δεν πέρασε αρκετός καιρός προτού καταλάβει ότι οι άνθρωποι με όλες τις ατέλειες και τις αδυναμίες τους είναι εκείνοι που φτιάχνουν τα συστήματα. Κι όχι το αντίστροφο. Κατά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο βρέθηκε στις τάξεις του Κόκκινου Στρατού, συνεισφέροντας σαν στρατιώτης στο να μπει τέλος στη ναζιστική θηριωδία, αλλά επιστρέφοντας φυλακίστηκε για 8 περίπου χρόνια και κατόπιν εξορίστηκε στη Σιβηρία, επειδή ανέφερε σε ένα γράμμα του, το οποίο προφανώς ανοίχτηκε παρανόμως από κάποιο χέρι, ότι οι πολεμικές ικανότητες του Στάλιν δεν ξεπερνούσαν το μέτριο.
Ο λόγος για τον νομπελίστα συγγραφέα Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, που παραδόθηκε σήμερα στην αιωνιότητα, η οποία θα εξυμνεί το μεγάλο ταλέντο του, το ελεύθερό του πνεύμα και την διαρκή πορεία του κόντρα στο ρεύμα που μετέτρεψε σε στάση ζωής.
Κόντρα στον σοβιετικό καθεστωτισμό, σε μια εποχή που μια τέτοια στάση φαινόταν αδιανόητη. Κόντρα στην παράδοση της κρατικής περιουσίας στα χέρια των ολιγαρχών στις αρχές της δεκαετίας του 90 έναντι «εικονικών» ανταλλαγμάτων.
Και φυσικά κόντρα στην αλαζονική ευδαιμονία του καπιταλισμού και τον ακραίο καταναλωτισμό των Δυτικών κοινωνιών, την ώρα που αυτές του άνοιγαν απλόχερα τις αγκαλιές τους, προκειμένου να τον χρησιμοποιήσουν ως ιδεολογικό όπλο απέναντι στη Σοβιετική Ένωση.
Ένας θαρραλέος άνθρωπος, σαν τον Σολζενίτσιν, που λάτρεψε όσο τίποτε άλλο την ρωσική γη και τους ανθρώπους της, και που τόλμησε να επικρίνει με την ίδια σφοδρότητα και τους δύο πόλους του ψυχρού πολέμου, ανήκει από σήμερα στο μέλλον της ανθρωπότητας έχοντας αφήσει ως παρακαταθήκη το μήνυμα ότι κανένα σύστημα δεν μπορεί να είναι τέλειο εφόσον υποστηρίζεται από ατελείς ανθρώπινες φύσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου