Η έννοια της εκκλησιαστικής περιουσίας, που αναπτύσσεται μάλιστα αλλά δεν φορολογείται μπορεί να μοιάζει παραδοσιακά οξύμωρη, αλλά σε περιόδους ισχνών αγελάδων όπως η σημερινή, όπου τα λαϊκά και μεσαία στρώματα στενάζουν κάτω από τα δυσβάστακτα φορολογικά βάρη είναι σκανδαλώδης και σκανδαλιστική.
Το «κυρίως πιάτο» αυτής άλλωστε, ακίνητα σε όλη την Ελλάδα και μεγάλες εκτάσεις γης, γίνεται συχνά αντικείμενο αγοραπωλησιών και οικονομικών δοσοληψιών που αποφέρουν κέρδη και αβγάτισμα ικανό όχι μόνο να συντηρήσει την μισθοδοσία των κληρικών και το διοικητικό κόστος της Εκκλησίας, αλλά και να συνεισφέρει, όπως οφείλει, στον κρατικό προϋπολογισμό, που βρίσκεται ζημιωμένος από μια πολιτική που αγνοεί προκλητικά τα αυτονόητα, εκείνες δηλαδή τις ρυθμίσεις των σχέσεων εκκλησίας κράτους που ισχύουν σε όλο το δυτικό κόσμο μετά από τη γαλλική επανάσταση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν κατέθεσε στη βουλή μία πρόταση νόμου, υπολογίζοντας το οικονομικό της αποτέλεσμα σε πολλά εκατομμύρια ευρώ, που θα εισέλθουν στα ταμεία του κράτους, αν γίνει αποδεκτή.
Το ερώτημα βέβαια είναι, θα γίνει; Σε μια οικονομική συγκοιρία, κατά την οποία λαμβάνουν χώρα στην παγκόσμια οικονομία , δραστηριότητες που φάνταζαν παράδοξες πριν από μερικά χρόνια, από συγχωνεύσεις πληγωμένων γιγάντων, μέχρι ενέσεις ρευστότητας στην οικονομική αγορά και κρατικοποιήσεις στις ΗΠΑ, το ενδεχόμενο να αρχίσει κάποια στιγμή και στην Ελλάδα η διαδικασία φορολόγισης της εκκλήσιαστικής περιουσίας και της περιουσίας των μοναστηριών φαντάζει ακόμα δύσκολο να πάρει «σάρκα και οστά»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου