Μπορεί το ενδεχόμενο ενός συνολικού μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου, λόγω των προσφάτων γεγονότων στο Θιβέτ, να απομακρύνεται, προσωρινά τουλάχιστον, από την διπλωματική φαρέτρα των χωρών που διαμαρτύρονται έντονα για την κατασταλτική στάση της Κίνας απέναντι σε έναν από τους σημαντικότερους πολιτισμούς που γέννησε ο πλανήτης, ωστόσο εκείνο του μποϊκοτάζ της τελετής έναρξης των αγώνων παρουσιάζεται όλο και συχνότερα στην ρητορική των κυβερνήσεων.
Με αφορμή μάλιστα την στάση της προέδρου της αμερικανικής βουλής των Αντιπροσώπων, Νάνσι Πελόζι η οποία χθες ζήτησε από τον πρόεδρο Μπους, λίγες ημέρες μετά το ταξίδι της στην Ινδία και τη συναντήσή της εκεί με τον εξόριστο πνευματικό ηγέτη των Θιβετιανών Δαλάι Λάμα, να εξετάσει το ενδεχόμενο ενός μποϊκοτάζ της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου λόγω της αιματηρής κρίσης στο Θιβέτ, οι Κινέζοι δια του εκπροσώπου του υπουργείου των Εξωτερικών τους, Τζιανγκ Γιου προειδοποιούν ότι «μποϊκοτάζ όχι μόνο δε σημαίνει απομόνωση της Κίνας, αλλά αντιθέτως υπονομεύει τα συμφέροντα της χώρας που θα το αποτολμήσει».
Και το ερώτημα παραμένει ακριβώς αυτό: Ποια θα είναι η χώρα εκείνη που θα αποτολμήσει μια τέτοια ενέργεια χωρίς να λογαριάσει τις εμπορικές και οικονομικές συνέπειες της πράξης της;
Θεωρώ, ότι μάλλον καμία από τις χώρες που σήμερα κόπτονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν θα προχωρήσει τελικά στο μποϊκοτάρισμα της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων κι ότι όλο αυτή η φασαρία και κινητοποίηση που προκαλείται από ένα δήθεν ενδιαφέρον σχετικά με την κρίση στο Θιβέτ αποσκοπεί στους ίδιους λόγους που στόχευε και η συστηματική προσπάθεια δυσφήμησης της Ελλάδας κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας των δικών της αγώνων, το 2004: Στη μεγιστοποίηση, δηλαδή, των κερδών των διεθνών χορηγών και των εταιρειών που εμπλέκονται με την ασφάλεια και την οργάνωση των αγώνων, διαμέσου μιας πλασματικής έντασης που θα δημιουργήσει πίεση προς τους Κινέζους και θα αποφέρει κάποιες νέες συνεργασίες.
Όσον αφορά δε τους υπερασπιστές του ζητήματος του Θιβέτ βλέπουν αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όχι μόνο απλώς σαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, προκειμένου να διαδηλώσουν τα συναισθήματά τους προς τον Θιβετιανό λαό και να παγκοσμιοποιήσουν το πρόβλημα του Θιβέτ, αλλά ίσως και σαν την τελευταία μεγάλη ευκαιρία προτού αποσύρει η κοινή γνώμη το ενδιαφέρον της και αποστρέψει το βλέμμα της από την περιοχή.
Τέλος, αν θέλουμε να πούμε και μια κουβέντα για την αμερικανική στάση στο θέμα, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι για τους Αμερικανούς το ζήτημα κατοχής του Θιβέτ είναι ένα από εκείνα τα αγκάθια των αντιπάλων τους που εύχονται να διατηρηθούν αναλλοίωτα, ώστε να έχουν ένα ακόμη πρόσχημα επέμβασης στην περιοχή.
Κατά συνέπεια δεν τους απασχολεί καθόλου η λύση του προβλήματος αυτού, παρά μόνο η αξιοποίησή του στη διαπραγματευτική τους στρατηγική στον εμπορικό, στρατιωτικό και οικονομικό τομέα..
Άλλωστε για τους αμερικανούς ο τομέας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών ήταν ανέκαθεν ένας πολύ εύσχημος τρόπος για να επιδεικνύουν τις νέες τους επιχειρηματικές και στρατηγικές στοχεύσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου