Μορφή μίνι χιονοστοιβάδας φαίνεται να παίρνουν σε Ευρώπη και Αμερική οι περιπτώσεις τραπεζών που περιέρχονται σε κάποια μορφή κρατικής αιγίδας.
Επιπλέον, η λέξη «κρατικοποιήσεις» που είχε περιέλθει σε αχρηστία για ολόκληρες δεκαετίες λόγω της φιλελευθεροποίησης της αγοράς ανασύρεται τώρα εσπευσμένα, σαν σωτήριο μέτρο απέναντι στην πρωτοφανή οικονομική κρίση και τίθεται εξ αρχής στο τραπέζι του δημόσιου διαλόγου το θέμα της ενίσχυσης της δημόσιας σφαίρας, και του βαθμού απλευθέρωσης των αγορών.
Άλλωστε, σ αυτή την δύσκολη συγκοιρία το αμερικανικό κράτος που ορίζεται από τις εισφορές και τη νοοτροπία των αμερικανών πολιτών καλείται να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά και να περισώσει την αξιοπιστία της ελεύθερης καπιταλιστικής οικονομίας.
Μέσα σ αυτό το κλίμα δεν θα πρέπει να μας φανεί καθόλου περίεργη μια στροφή του εκλογικού σώματος σε μια πιο «συμμαζεμένη» παγκοσμιοποίηση με κανόνες και αρχές που θα προφυλάσουν το σύστημα από τη διόγκωση των εγγενών παθογενειών του. Από την πλευρά τους οι πολιτικές δυνάμεις δεν πρέπει να χάσουν την ευκαιρία που τους έδωσε η συγκεκριμένη αυτή κρίση, να αναδείξουν ξανά την πολιτική σε πρώτο πλάνο, αποκτώντας τον έλεγχο μιας κατάστασης που έφτασε αυτό το σημείο επειδή είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου