Νέες ταινίες. Καλοκαίρι του 1935 στην Αγγλία. Η 13χρονη Briony Tallis γράφει το πρώτο της θεατρικό εργάκι. Καλείται να το παρουσιάσει με ηθοποιούς τα ξαδέρφια της σε μια οικογενειακή συγκέντρωση.
Την ίδια, όμως, ημέρα, η ευφάνταστη Briony, γίνεται μάρτυρας ενός περιστατικού που θα την σημαδέψει καθοριστικά. Στη σκοτεινή βιβλιοθήκη βλέπει την αδελφή της Cecilia ((Keira Knightley) να ερωτοτροπεί με τον γιο του υπηρέτη, Robbie. Στο αθώο μυαλουδάκι της, η εικόνα θα πάρει γιγαντιαίες διαστάσεις και σημαντικότητα. Τέτοιος είναι ο βρασμός που έχει προκαλέσει το στιγμιότυπο στην ψυχή της που θα κατηγορήσει άδικα λίγες ώρες αργότερα τον Robbie για ένα έγκλημα που ποτέ δεν διέπραξε.
Οι συνέπειες αυτής της παιδικής επιπολαιότητας θα στιγματίσουν τόσο την ζωή της ίδιας της Briony όσο και των δύο ερωτευμένων, που αναγκάζονται να χωρίσουν, και ο μεν Robbie να οδηγηθεί στη φυλακή και από εκεί στο σπαραγμό του πολέμου η δε Cecilia στην πόλη και από εκεί σε κάποιο νοσοκομείο για να υπηρετήσει ως νοσοκόμα.
Η μεταφορά του εκπληκτικού βιβλίου του Ian McEwan από το σκηνοθέτη Joe Wright στη μεγάλη οθόνη προσθέτει ακόμα περισσότερο στη μυθολογία της συμπαθητικής Briony, που ναι μεν κάνει μια πράξη ανυπολόγιστα τραγική δεν πρέπει όμως δε και σε καμιά περίπτωση να παρουσιαστεί στο φιλμ, ως μια σκοτεινή, αρνητική δύναμη, γιατί κάθε άλλο παρά αυτό είναι.
Δεν θα σταθώ ούτε στις πειστικές ερμηνείες που αποσπά από πολύ καλούς ομολογουμένως ηθοποιούς ο δεξιοτέχνης Wright, ούτε στην λογοτεχνική ατμόσφαιρα που συνθέτει με μια σειρά από αριστουργηματικά πλάνα, αλλά ούτε και στην αφηγηματική αρτιότητα της ταινίας που ξετυλίγεται καθηλωτικά με περισσότερη ένταση στο πρώτο της μέρος και μια αίσθηση περισυλλογής στο δεύτερο.
Θα σταθώ ιδιαίτερα στην εκπληκτική σεκάνς της βρετανικής απόβασης, όπου ο στρατιώτης πλέον Robbie, περιτριγυρισμένος από θάνατο, έγκλημα και παράνοια, αναζητάει σε ένα σκηνικό υφασμένο με απίστευτη λεπτομέρεια και ένα εκπληκτικό βάθος πεδίου, ένα ήσυχο μέρος για να ξαποστάσει, να θυμηθεί, να ξανασυναντήσει την αγαπημένη του. Και θα την υπογραμμίσω με όσα μέσα διαθέτω, αν και αποτελεί μέρος ενός κομματιού της ταινίας που λιγάκι αφήνει την εντύπωση ότι δραματικά χαλαρώνει..
Ποιες άλλες όμως αρετές θα βρείτε στο Atonemet, εκτός από μια υπέροχη σκηνογραφία, εξαιρετικές ερμηνείες και μια πολύ όμορφη και σπαρακτική ερωτική ιστορία ανεκπλήρωτης αγάπης και αβάστακτων ενοχών;
Την γοητεία μιας νατουραλιστικής, υπέροχης σκηνοθεσίας, πλούσιας και ακριβοδίκαιης, που επιπλέον αποδίδει με ιδιαίτερη προσήλωση τις ανεπαίσθητες λεπτομέρειες της ιστορίας και τα ανέκφραστα συναισθήματα των ηρώων και γι αυτό θέτει ως κεντρικό της άξονα τα κοντινά πλάνα.
Και κυρίως μια εκπληκτική χρήση του ήχου και της μουσικής, που εντείνει το συναίσθημα και την ένταση σε σκηνές που κάθε άλλο παρά εύπεπτες είναι.
Από τη μια άκρη λοιπόν της ζυγαριάς βάζουμε ένα παιδικό σφάλμα και από την άλλη μια ολόκληρη ζωή γεμάτη με τύψεις, ένταση και ανέλπιδη προσπάθεια για εξιλέωση. Για να διαπιστώσουμε τελικά ότι η ζωή συγκλίνει δραματικά προς την παιδική μας ηλικία.
Την ίδια, όμως, ημέρα, η ευφάνταστη Briony, γίνεται μάρτυρας ενός περιστατικού που θα την σημαδέψει καθοριστικά. Στη σκοτεινή βιβλιοθήκη βλέπει την αδελφή της Cecilia ((Keira Knightley) να ερωτοτροπεί με τον γιο του υπηρέτη, Robbie. Στο αθώο μυαλουδάκι της, η εικόνα θα πάρει γιγαντιαίες διαστάσεις και σημαντικότητα. Τέτοιος είναι ο βρασμός που έχει προκαλέσει το στιγμιότυπο στην ψυχή της που θα κατηγορήσει άδικα λίγες ώρες αργότερα τον Robbie για ένα έγκλημα που ποτέ δεν διέπραξε.
Οι συνέπειες αυτής της παιδικής επιπολαιότητας θα στιγματίσουν τόσο την ζωή της ίδιας της Briony όσο και των δύο ερωτευμένων, που αναγκάζονται να χωρίσουν, και ο μεν Robbie να οδηγηθεί στη φυλακή και από εκεί στο σπαραγμό του πολέμου η δε Cecilia στην πόλη και από εκεί σε κάποιο νοσοκομείο για να υπηρετήσει ως νοσοκόμα.
Η μεταφορά του εκπληκτικού βιβλίου του Ian McEwan από το σκηνοθέτη Joe Wright στη μεγάλη οθόνη προσθέτει ακόμα περισσότερο στη μυθολογία της συμπαθητικής Briony, που ναι μεν κάνει μια πράξη ανυπολόγιστα τραγική δεν πρέπει όμως δε και σε καμιά περίπτωση να παρουσιαστεί στο φιλμ, ως μια σκοτεινή, αρνητική δύναμη, γιατί κάθε άλλο παρά αυτό είναι.
Δεν θα σταθώ ούτε στις πειστικές ερμηνείες που αποσπά από πολύ καλούς ομολογουμένως ηθοποιούς ο δεξιοτέχνης Wright, ούτε στην λογοτεχνική ατμόσφαιρα που συνθέτει με μια σειρά από αριστουργηματικά πλάνα, αλλά ούτε και στην αφηγηματική αρτιότητα της ταινίας που ξετυλίγεται καθηλωτικά με περισσότερη ένταση στο πρώτο της μέρος και μια αίσθηση περισυλλογής στο δεύτερο.
Θα σταθώ ιδιαίτερα στην εκπληκτική σεκάνς της βρετανικής απόβασης, όπου ο στρατιώτης πλέον Robbie, περιτριγυρισμένος από θάνατο, έγκλημα και παράνοια, αναζητάει σε ένα σκηνικό υφασμένο με απίστευτη λεπτομέρεια και ένα εκπληκτικό βάθος πεδίου, ένα ήσυχο μέρος για να ξαποστάσει, να θυμηθεί, να ξανασυναντήσει την αγαπημένη του. Και θα την υπογραμμίσω με όσα μέσα διαθέτω, αν και αποτελεί μέρος ενός κομματιού της ταινίας που λιγάκι αφήνει την εντύπωση ότι δραματικά χαλαρώνει..
Ποιες άλλες όμως αρετές θα βρείτε στο Atonemet, εκτός από μια υπέροχη σκηνογραφία, εξαιρετικές ερμηνείες και μια πολύ όμορφη και σπαρακτική ερωτική ιστορία ανεκπλήρωτης αγάπης και αβάστακτων ενοχών;
Την γοητεία μιας νατουραλιστικής, υπέροχης σκηνοθεσίας, πλούσιας και ακριβοδίκαιης, που επιπλέον αποδίδει με ιδιαίτερη προσήλωση τις ανεπαίσθητες λεπτομέρειες της ιστορίας και τα ανέκφραστα συναισθήματα των ηρώων και γι αυτό θέτει ως κεντρικό της άξονα τα κοντινά πλάνα.
Και κυρίως μια εκπληκτική χρήση του ήχου και της μουσικής, που εντείνει το συναίσθημα και την ένταση σε σκηνές που κάθε άλλο παρά εύπεπτες είναι.
Από τη μια άκρη λοιπόν της ζυγαριάς βάζουμε ένα παιδικό σφάλμα και από την άλλη μια ολόκληρη ζωή γεμάτη με τύψεις, ένταση και ανέλπιδη προσπάθεια για εξιλέωση. Για να διαπιστώσουμε τελικά ότι η ζωή συγκλίνει δραματικά προς την παιδική μας ηλικία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου