Δεν έχουν άδικο όσοι ισχυρίζονται ότι συνήθως οι τιμητικές βραδιές είναι από τις πιο βαρετές καταστάσεις που μπορεί να μπλέξει κανείς. Η χθεσινή, ωστόσο, που πραγματοποιήθηκε στο Ολύμπιον για τα 50 χρόνια του Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης έκρυβε μια αίσθηση τρυφερότητας και μαζί μια αρκετά φορτισμένη ατμόσφαιρα. Κι όταν μιλάμε για συγκίνηση εννοούμε εκείνο το συναίσθημα που προκύπτει, από άτομα δημιουργικά που δεν παίρνουν και πολύ στα σοβαρά τις βραβεύσεις κι έχουν διάθεση να αστειευθούν, να ενοχλήσουν το κοινό, να θυμηθούν και να ξεχάσουν επιλεκτικά. Αυτό τον ρόλο, ανέλαβε στη χθεσινή βραδιά ο σπουδαίος Έλληνας σκηνοθέτης, Νίκος Κούνδουρος, που είχε την τύχη ή ατυχία πέστε το να ξαναδεί έπειτα από 50 ολόκληρα χρόνια να προβάλεται στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, η ταινία του με τίτλο «Το Ποτάμι» που κατέκτησε το πρώτο βραβείο του θεσμού. Στο πλευρό του Έλληνα σκηνοθέτη, που έφτιαχνε ευρωπαϊκές ταινίες την εποχή του κινηματογραφικού λαϊκού θεάματος που διαπαιδαγώγησε κινηματογραφικά το σημερινό Έλληνα θεατή, βρίσκονταν οι βοηθοί του εκείνη την περίοδο, αλλά και εκπρόσωποι της διανόησης και της δημιουργικής έκφρασης που έβαλαν διαχρονικά το δικό τους λιθαράκι στην εξέλιξη του φεστιβάλ.
Εξαιρετική ταινία «Το Ποτάμι», ανάβλυζε έναν πηγαίο λυρισμό, πατώντας πάνω σ ένα σπουδαίο σενάριο, μια δεξιοτεχνική σκηνοθεσία, αυθεντικές ερμηνείες και εξαιρετική φωτογραφία. Φαίνεται, μάλιστα, πως έκλεισε χθες έναν περιπετειώδη κύκλο με την ελπίδα να ανοίξει έναν δεύτερο, πλησιάζοντας το ευρύ κοινό, το οποίο πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθεί πόσες ταινίες βυθίστηκαν αύτανδρες την εποχή της «γατούλας» και πόσο μεγάλη ευθύνη μας βαραίνει γι αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου