ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Ή ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Αυτές είναι οι δύο μοναδικές δυνατότητες. Η πρώτη δεν αποκλείει την ορθολογική χρήση της τεχνολογίας, η δεύτερη δεν αποκλείει τίποτα σε επίπεδο ψευδαισθήσεων. Δεν υπάρχουν ενδιάμεσες καταστάσεις του στυλ, χρησιμοποιώ μόνο τα θετικά από τις υπηρεσίες της κοινωνικής δικτύωσης, αλλά απορρίπτω τα αρνητικά. Φαίνεται απόλυτο το δίλημμα που θέτω, επειδή πρόκειται για μια μεταβατική περίοδο που σου δημιουργεί την φαύλη εντύπωση της επιλογής, και κυρίως την αίσθηση ότι αν μείνεις έξω από αυτό μένεις έξω από τα πράγματα. Όμως, ακόμα πιο απόλυτες θα είναι οι εξελίξεις στο μέλλον και οι δρόμοι που θα δημιουργηθούνε.

Γνωρίζω πολλούς που κατάφεραν να κόψουν το τσιγάρο ή τα ναρκωτικά, αλλά ούτε έναν που να κατάφερε να μείνει μακριά από το FACEBOOK, μετά από χρήση της υπηρεσίας για αρκετούς μήνες. Είναι άσπρο-μαύρο το θέμα, δεν υπάρχει η δυνατότητα του γκρίζου. Είναι επιλογή, χωρίς επιστροφή, ιδιαίτερα για τις νέες γενιές που το βιώνουν σαν πραγματικότητα. Το να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να καλλιεργήσουν το δικό τους προφίλ αποτελεί ανάληψη μέγιστης ευθύνης. Το ρεύμα από μόνο του είναι τόσο ισχυρό, που αργά ή γρήγορα θα τα συμπαρασύρει αλλά για τη δημιουργία αυτού του ρεύματος ευθυνόμαστε όλοι μας, επειδή δεν παλέψαμε για να τους δώσουμε εναλλακτική επιλογή. Για τους μεγαλύτερους τα όρια μεταξύ αληθινής ζωής και εικονικής πραγματικότητας είναι ακόμα ευδιάκριτα. Δεν ξέρω, όμως για πόσο καιρό ακόμα θα είναι.

Για τους νέους όμως, η πραγματική ζωή θα είναι κυρίως η ζωή στο διαδίκτυο. Η ισοπέδωση της συναισθηματικής ζωής θα είναι η φυσιολογική κατάσταση και η ένταξη σε κάποιο δίκτυο η ορθή επιλογή. Τα υπόλοιπα θα μοιάζουν κάπως με περιθωριακές επιλογές. Η αλόγιστη χρήση της τεχνολογίας μας καθιστά δέσμιούς της. Διαθέτουμε πια τόσες πολλές δυνατότητες που δεν έχουμε χρόνο παρά για να χρησιμοποιήσουμε μονάχα τις πιο επιδερμικές, αυτές που δεν ταλαιπωρούν το μυαλό μας που δεν μας προβληματίζουν. Κι αν ακόμη βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου η κοινωνική δικτύωση και οι διαπροσωπικές σχέσεις συνυπάρχουν σ ένα ανεπαίσθητο πλαίσιο, οι εξελίξεις τρέχουν με αστραπιαίες ταχύτητες. Το καταλαβαίνεις στις συμπεριφορές των ανθρώπων, που δεν τολμούν πια να εκφραστούν μακριά από τον υπολογιστή τους. Μιλούν μ έναν άνθρωπο στο διαδίκτυο, αλλά δεν καίγονται και πολύ να τον γνωρίσουν. Ακόμη κι αν νιώθουν κάποια συμπάθεια γι αυτόν. Αντίθετα περιμένουν με καρδιοχτύπι την ώρα που θα τον βρουν on line για να πουν μια δυο κουβέντες. Η δημιουργία ανθρώπων δύο ταχυτήτων είναι δεδομένη. Ανθρώπων που μόνο η σωματικής τους δομή θα φανερώνει ότι ανήκουν στο ίδιο είδος.

Ανησυχώ, όμως, κυρίως για τα νέα παιδιά, που θα εμφανίσουν την ασυμβατότητα και θα τολμήσουν να μείνουν έξω από αυτή την φόρμουλα. Εκείνα θα χρειαστούν οπωσδήποτε βοήθεια, καθοδήγηση, στήριξη στην προσπάθειά τους να βρούνε την ουσία της πραγματικής ζωής έξω από ένα εικονικό περιβάλλον που υπόσχεται απόλυτη ασφάλεια και την θαλπωρή της ακινησίας. Να χειραγωγήσουν την τεχνολογία, να ανακαλύψουνε τον εαυτό τους και να μην τρομάζουνε από τα συναισθήματα που παράγει η αληθινή ζωή. Να έχουνε ορίζοντες και δυνατότητες επιλογών. Να βλέπουν πως υπάρχουν άνθρωποι που κατάφεραν να επιβιώσουν έξω από τον εικονικό παράδεισο. Που αγνόησαν τις χιλιάδες ασήμαντες δυνατότητες που παρέχει η τεχνολογία για την εμπειρία του λιγότερο δημοφιλούς δρόμου: της αναζήτησης ενός ανόθευτου έρωτα, μιας αγάπης, της γεύσης μιας κοπιώδους επιτυχίας ή μιας δοξασμένης αποτυχίας. Της επιλογής, λίγων φίλων, αλλά πραγματικών.