Σε μια φτωχή κωμόπολη της Ιταλίας, μια αξιοθρήνητη φιγούρα, ένας βιοτέχνης και τοκογλύφος με το προσωνύμιο Ιερεμίας η "Χρυσή Καρδιά", πλουτίζει ρουφώντας το αίμα των συντοπιτών του, ενώ αναζητάει απεγνωσμένα και τον έρωτα, τον οποία θέλει να στεγάσει στην τρισάθλια τρώγλη μέσα στην οποία ζει με την κατάκοιτη μητέρα του. Την καθοδηγήτριά του...
Ο μεσήλικας αυτός λοιπόν με την αποκρουστική εμφάνιση και την ακόμα πιο αποκρουστική προσωπικότητα εμπλέκεται περισσότερο απ ότι επιτρέπει η όποια αίσθηση διακριτικότητας, στις ζωές των χρεωστών του, με απρόβλεπτες, όπως θα δείτε, συνέπειες τόσο για τον ίδιο όσο και για εκείνους.
Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας, Πάολο Σορεντίνο δημιουργεί έναν εξαιρετικά γοητευτικό, μέσα στην ασχήμια της ψυχής και της εμφάνισής του χαρακτήρα, γεμάτο εμμονές, φόβους και ανασφάλειες, αλλά και τόσο οπλισμένο ταυτόχρονα με ένα απίστευτο εκχύλισμα σοφίας και κοσμογνωσίας που πλημμυρίζει κάθε του εμφάνιση.
Η σκηνοθεσία της ταινίας δεν είναι συνηθισμένη, σας προειδοποιώ, καθώς το στήσιμο όλης της ιστορίας είναι γεμάτο παράδοξα, παραξενιές και οξύμωρα και ο ρυθμός της αφήγησης, σου μεταβάλλει συνεχώς τα συναισθήματα και την άποψή σου για το είδος και το ρου της ταινίας.
Παρόλα αυτά, η ταινία μου φάνηκε, άκρως γοητευτική, πλημμυρισμένη όπως είναι από ένα σκοτεινό σαρκασμό και βουτηγμένη σ ένα χιούμορ υποχθόνιο, με τις ποικίλες γωνίες λήψεως, τα καθηλωτικά πλάνα της και τους εξπρεσιονιστικούς φωτισμούς της, που κάποιες φορές σου δημιουργούν την αίσθηση ότι βλέπεις κάτι πολύ σημαντικό.
Μια εντελώς προσωπική αίσθηση, τελικά, για την οποία δεν συνάντησα αρκετούς που να ταυτίζονται μαζί της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου