Στη Νέα Υόρκη, πέντε χρόνια μετά το μαύρο Σεπτέμβρη του 2001, ο οδοντίατρος Alan Johnson συναντά τυχαία στο δρόμο τον πρώην συγκάτοικό του και φίλο από τα φοιτητικά του χρόνια Charlie Fineman.
Αρχικά, εκείνος, δεν τον αναγνωρίζει. Δείχνει κάπως χαμένος, απογοητευμένος, παραδομένος στο ρεύμα του δρόμου, στον οποίο κυκλοφορεί με ένα, λιγάκι αστείο, αυτοσχέδιο, μηχανικό πατίνι.
Αν και έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που τον συνάντησε, ο Alan γνωρίζει πολύ καλά την τραγική προσωπική ιστορία του Gharlie, που σημαδεύτηκε από το ξεκλήρισμα ολόκληρης της οικογένειάς του σε ένα από τα αεροπλάνα που οι αεροπειρατές της 11ης Σεπτεμβρίου έριξαν στους "δίδυμους" πύργους.
Ενόσω ο Charlie προσπαθεί να αποδεχτεί την παρουσία ενός ανθρώπου που δείχνει αληθινό ενδιαφέρον και στοργή για εκείνον, ο Alan βρίσκει την ευκαιρία, στηρίζοντας ψυχολογικά τον παλιό του φίλο, να ξεφύγει από τον απόλυτα οριοθετημένο "παράδεισο" της οικογενειακής του θαλπωρής.
Η μουσική, τα κοντινά πλάνα, τα σκοτεινά ντεκόρ και το "ήρεμο" μοντάζ φανερώνουν την πρόθεση του σκηνοθέτη Mike Binder να συγκινήσει εκ νέου ένα κοινό, που άρχίζει να ξεχνάει παρασυρμένο από τους έντονους ρυθμούς της απαιτητικής καθημερινότητας.
Μέσα από μια ιστορία αντρικής φιλίας και ανιδιοτελούς αγάπης ο Binder προσπαθεί να μας πει ότι μόνο ο παθών δεν λησμονεί ποτέ και σ ένα δεύτερο επίπεδο ότι η ελευθερία που δίνει σε κάποιον η έλλειψη σκοπού και προορισμού μπορεί κάποτε να μεταμορφωθεί σε μια πολύ βαθειά φυλακή ατελείωτου πόνου, εμμονών και τύψεων.
Κι από την άλλη, ότι η επιδίωξη της απόλυτης τάξης, και καθαρότητας του προσωπικού μας ημερολογίου καθώς και η άνευ όρων παράδοση σε έναν αυστηρό οικογενειακό προγραμματισμό χωρίς κανένα αίνιγμα και καμιά αμφισημία αποτελούν απλώς την άλλη είσοδο της ίδιας φυλακής.
Στα θετικά της ταινίας συμπεριλαμβάνονται η καλλιτεχνική "χαρτογράφηση" της Νέας Υόρκης, η μεγάλη επίδραση της μουσικής επένδυσης πάνω στις σκηνές και η σκηνοθεσία που αν και δεν κατάφερε να απογειώσει τα επίπεδα συναισθήματα της ιστορίας, αφήνει μελλοντικές ελπίδες για καλύτερα αποτελέσματα.
Γενικά, η ταινία κλωθογυρίζει γύρω από ένα πολύ λεπτό και φορτισμένο θέμα, χωρίς να απεμπολή, χωρίς να εμπορεύεται αλλά και αποφεύγοντας τελικά να δώσει με σαφήνεια κάποιες διευκρινήσεις, ένα προσωπικό στίγμα, μια πιο κοινωνική διάσταση, η έλλειψη της οποίας την πνίγει σε έναν ιδιότυπο αυτισμό.
Η κατάληξη της δε, είναι τόσο φλύαρη και επιμήκης, που αφήνει την αδικαιολόγητη εντύπωση ενός τέλους, μεγαλύτερης διάρκειας κι από την ίδια την ταινία. Οριακά συμπαθητική…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου