Νέες ταινίες. Δυναμικός άνδρας, πρώην πρωταθλητής της σκοποβολής, προσπαθεί να σώσει ένα νεογέννητο μωρό, από τα χέρια αδίστακτων κακοποιών.
Δεν είναι διόλου τυχαίο το γεγονός ότι η πρώτη σφαίρα της ταινίας πέφτει στα πρώτα μόλις δευτερόλεπτα της. Ο Michael Davis άλλωστε δεν κινηματογραφεί απλά μια περιπέτεια δράσης, αλλά ένα φεστιβάλ θανάτου και φευγαλέων ψυχών.
Στους δρόμους της αιματοβαμμένης πόλης, μια ασυνήθιστη κινητικότητα τραβάει το βλέμμα του μανιώδους "καροτοφάγου" Mr Smith.
Μια έγκυος γυναίκα κοιλοπονά σε μια εγκαταλελειμμένη αποθήκη στο έλεος ενός αδίστακτου πιστολά. Τον ενδιαφέρει αυτή ή το παιδί που πρόκειται να φέρει στον κόσμο; Η απάντηση έρχεται σύντομα και καταλαβαίνουμε ότι ο τύπος, μαζί με δεκάδες άλλους που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια ενδιαφέρονται για το μέλλον του μωρού. Με στόχο να το λιγοστέψουν όσο γίνεται περισσότερο. Με τη βοήθεια του Mr Smith, η γυναίκα θα φέρει στον κόσμο το παιδί της και θα παραδοθεί στην δικαιοδοσία των σφαιρών που εξακολουθούν να την αναζητούν στο μισοσκότεινο σκηνικό.
Όμως η ζωή της, κατά κάποιο τρόπο θα συντηρηθεί μέσα από το πρόχειρα φασκιωμένο μωρό της, στην αγκαλιά ενός βίαιου άντρα που θέλει και δε θέλει να ξεφύγει από αυτό το θανατικό.
Την ίδια ώρα, μια γοητευτική πόρνη, βρίσκεται στον δρόμο τους, για καλό ή για κακό, κανείς δεν κατάλαβε, για να προσφέρει μητρότητα στο παιδί και να αμβλύνει την γεμάτη αιχμές συμπεριφορά του ήρωα.
Από τους λυσσασμένους δρόμους της πόλης μεταφερόμαστε σε ατμοσφαιρικούς οίκους ανοχής, παιδικές χαρές, πολυσύχναστους σταθμούς και εργοστάσια παραγωγής όπλων παρακολουθώντας την οδύσσεια ενός μωρού που το καταδιώκουν εκατοντάδες ασήμαντοι "Ηρώδηδες".
Ταυτόχρονα ο διφορούμενος ήρωάς μας εξακολουθεί να εξοντώνει σαν ποντίκια αριθμό κακοποιών που θα μπορούσε να συνθέτει ένα μικρό στρατό.
Γλιτώνοντας την φυσικά πάντα με αξιοσημείωτη δεξιοτεχνία.
Και εδώ έρχεται το ερώτημα: Το να περνούν ξυστά από έναν ήρωα δυο-τρεις σφαίρες είναι απολύτως λογικό. Το να του περνούν ξυστά 20 με 30 είναι κινηματογραφικό. Το να του περνούν όμως ξυστά
καμιά πενηνταριά κουτάκια από δαύτες πως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί; Θα τολμούσα να πω θλιβερό.
Η ταινία του Davis, δεν νοιάζεται για την ανάπτυξη των χαρακτήρων της, καθώς έτσι κι αλλιώς είναι όλοι τους αναλώσιμοι. Δεν νοιάζεται ιδιαίτερα, ούτε και για την προοπτική της ανάπτυξης του μύθου της. Γιατί βρίθει από μια κατασκευασμένη αίσθηση ματαιότητας που ξεπερνάει τις διαστάσεις της πραγματικής. Μας λέει, με λίγα λόγια ότι , αφού όλοι η ήρωές θα πέθαιναν μια μέρα, γιατί να μην πεθάνουν τώρα και μάλιστα με τρόπο θεαματικό; Ατόφιος κυνισμός με προεκτάσεις που βλάπτουν κυρίως την οπτική μας.
Αν, όμως, αξίζει, κάτι στην ταινία, που έχει μια λυσσαλέα ορμή και μια επιθετικότητα που δεν την αξίζει κανείς, είναι η ερμηνεία του Paul Giamatti, που πείθει σαν βουτυρομπεμπές που μεταμορφώνεται σε έναν πολύ πειστικό μαφιόζο κρατώντας το περίστροφο στο χέρι.
Κατά τα άλλα, ανούσιες εξυπνάδες, λίγο πριν τις εν ψυχρώ εκτελέσεις, αστήρικτα φαινόμενα, ευφάνταστες τεχνικές πρόκλησης μαζικών θανάτων και ένα βούισμα στ αφτιά να παραμένει σαν απόηχος ολόκληρου του εγχειρήματος.
Δεν είναι διόλου τυχαίο το γεγονός ότι η πρώτη σφαίρα της ταινίας πέφτει στα πρώτα μόλις δευτερόλεπτα της. Ο Michael Davis άλλωστε δεν κινηματογραφεί απλά μια περιπέτεια δράσης, αλλά ένα φεστιβάλ θανάτου και φευγαλέων ψυχών.
Στους δρόμους της αιματοβαμμένης πόλης, μια ασυνήθιστη κινητικότητα τραβάει το βλέμμα του μανιώδους "καροτοφάγου" Mr Smith.
Μια έγκυος γυναίκα κοιλοπονά σε μια εγκαταλελειμμένη αποθήκη στο έλεος ενός αδίστακτου πιστολά. Τον ενδιαφέρει αυτή ή το παιδί που πρόκειται να φέρει στον κόσμο; Η απάντηση έρχεται σύντομα και καταλαβαίνουμε ότι ο τύπος, μαζί με δεκάδες άλλους που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια ενδιαφέρονται για το μέλλον του μωρού. Με στόχο να το λιγοστέψουν όσο γίνεται περισσότερο. Με τη βοήθεια του Mr Smith, η γυναίκα θα φέρει στον κόσμο το παιδί της και θα παραδοθεί στην δικαιοδοσία των σφαιρών που εξακολουθούν να την αναζητούν στο μισοσκότεινο σκηνικό.
Όμως η ζωή της, κατά κάποιο τρόπο θα συντηρηθεί μέσα από το πρόχειρα φασκιωμένο μωρό της, στην αγκαλιά ενός βίαιου άντρα που θέλει και δε θέλει να ξεφύγει από αυτό το θανατικό.
Την ίδια ώρα, μια γοητευτική πόρνη, βρίσκεται στον δρόμο τους, για καλό ή για κακό, κανείς δεν κατάλαβε, για να προσφέρει μητρότητα στο παιδί και να αμβλύνει την γεμάτη αιχμές συμπεριφορά του ήρωα.
Από τους λυσσασμένους δρόμους της πόλης μεταφερόμαστε σε ατμοσφαιρικούς οίκους ανοχής, παιδικές χαρές, πολυσύχναστους σταθμούς και εργοστάσια παραγωγής όπλων παρακολουθώντας την οδύσσεια ενός μωρού που το καταδιώκουν εκατοντάδες ασήμαντοι "Ηρώδηδες".
Ταυτόχρονα ο διφορούμενος ήρωάς μας εξακολουθεί να εξοντώνει σαν ποντίκια αριθμό κακοποιών που θα μπορούσε να συνθέτει ένα μικρό στρατό.
Γλιτώνοντας την φυσικά πάντα με αξιοσημείωτη δεξιοτεχνία.
Και εδώ έρχεται το ερώτημα: Το να περνούν ξυστά από έναν ήρωα δυο-τρεις σφαίρες είναι απολύτως λογικό. Το να του περνούν ξυστά 20 με 30 είναι κινηματογραφικό. Το να του περνούν όμως ξυστά
καμιά πενηνταριά κουτάκια από δαύτες πως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί; Θα τολμούσα να πω θλιβερό.
Η ταινία του Davis, δεν νοιάζεται για την ανάπτυξη των χαρακτήρων της, καθώς έτσι κι αλλιώς είναι όλοι τους αναλώσιμοι. Δεν νοιάζεται ιδιαίτερα, ούτε και για την προοπτική της ανάπτυξης του μύθου της. Γιατί βρίθει από μια κατασκευασμένη αίσθηση ματαιότητας που ξεπερνάει τις διαστάσεις της πραγματικής. Μας λέει, με λίγα λόγια ότι , αφού όλοι η ήρωές θα πέθαιναν μια μέρα, γιατί να μην πεθάνουν τώρα και μάλιστα με τρόπο θεαματικό; Ατόφιος κυνισμός με προεκτάσεις που βλάπτουν κυρίως την οπτική μας.
Αν, όμως, αξίζει, κάτι στην ταινία, που έχει μια λυσσαλέα ορμή και μια επιθετικότητα που δεν την αξίζει κανείς, είναι η ερμηνεία του Paul Giamatti, που πείθει σαν βουτυρομπεμπές που μεταμορφώνεται σε έναν πολύ πειστικό μαφιόζο κρατώντας το περίστροφο στο χέρι.
Κατά τα άλλα, ανούσιες εξυπνάδες, λίγο πριν τις εν ψυχρώ εκτελέσεις, αστήρικτα φαινόμενα, ευφάνταστες τεχνικές πρόκλησης μαζικών θανάτων και ένα βούισμα στ αφτιά να παραμένει σαν απόηχος ολόκληρου του εγχειρήματος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου