Το ντεμπούτο της Κωνσταντίνας Βούλγαρη στον κινηματογράφο είναι μια ταινία για το φόβο της αποδοχής του έρωτα και την αμυντική στάση που μας γεννά η εξομολόγηση της προτίμησης ενός άλλου ατόμου στο πρόσωπό μας.
Συνιστά ένα επώδυνο φιλμ με σκοτεινό φωτισμό και μια αίσθηση μελαγχολικού αδιεξόδου να πλανάται στην ψυχεδελική ατμόσφαιρά του.
Δύο νέοι γνωρίζονται εντελώς τυχαία σ ένα βίντεο κλαμπ αναζητώντας το μοναδικό αντίτυπο της ταινίας «Κάρι». Την ίδια ώρα, στο ίδιο μέρος, την ίδια ακριβώς ξεχασμένη ταινία και δεν χρειάζεται και πολύ για να καταλάβουμε ότι κάτι «καρμικό» του φέρνει κοντά.
Κι ενώ ακριβώς μια τέτοιου είδους μεταφυσική αφετηρία μιας σχέσης συνηθίσαμε να τη βλέπουμε να καταλήγει σε κάποιο γλυκανάλατο ρομάντζο, έρχεται η ιστορία της Βούλγαρη να καταρρίψει την άποψη πως «η αρχή είναι το ήμισυ του παντός».
Γιατί αν και, όλως παραδόξως, η ίδια η ζωή αβαντάρει το ασυνήθιστο ζευγάρι, εκείνο προσπαθεί να βάλει στον έρωτά του τα εμπόδια που τσιγκουνεύτηκε η ύπαρξη.
Κι όταν αυτά τα εμπόδια αφορούν εσωτερικούς δισταγμούς, αισθήματα μειονεξίας και αδυναμία ανοίγματος του ζωτικού χώρου στον άλλο, τα πράγματα δυσκολεύουν και η δυσλειτουργία γίνεται εμφανής.
Το «Valse Sentimentale» είναι μια ταινία με γνήσιο συναίσθημα και προκλητική ειλικρίνεια. Ωστόσο δεν προορίζεται ούτε για μαζική κατανάλωση, ούτε όμως φυσικά και για φουλάρισμα των ταμείων της. Είναι από τις ταινίες εκείνες που αγγίζουν μεμονωμένα άτομα και όχι ομάδες θεατών.
Στα ελαττώματα του «Valse» πέραν από κάποιες λογικές τεχνικές αδυναμίες, θα ήταν παράλειψη να μην αναφέραμε μια προχειρότητα που διατρέχει τους διάλογους του σε σκηνές κυρίως που ομολογουμένως θα χαρακτηριζόταν ιδιαίτερα σύνθετες ακόμα και για τον πιο έμπειρο σεναριογράφο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου