ΣΕ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟ ΝΕΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Μια πρώτη πολύ δυνατή γεύση της νέας φιλοσοφίας που διαμορφώνεται από τον Λευκό Οίκο αναφορικά με τις διεθνείς σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και την προσέγγιση των εμπορικών και στρατηγικών εταίρων τους σε ολόκληρο τον κόσμο είχαμε την ευκαιρία να πάρουμε στις πρόσφατες συγκλίσεις των G-20 και ΝΑΤΟ.

Το ήπιο δόγμα της νέας αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που ξεδιπλώνει από την πρώτη κιόλας ημέρα ανάληψης της κυβερνητικής ευθύνης ο Μπαράκ Ομπάμα συμβαδίζει απόλυτα με την προσωπικότητα και τις αξίες του αφροαμερικανού πολιτικού και αποτελεί επιταγή στο σημερινό μομέντουμ που απαιτεί σύνθεση απόψεων, στράτευση και κοινή δράση.

Ως προς αυτό, λοιπόν, ο Ομπάμα, δείχνει να συμβαδίζει με το κλίμα των προεκλογικών του εξαγγελιών, επιχειρώντας να καταστήσει τις ΗΠΑ, από χώρα φόβητρο, σε σεβαστή υπερδύναμη και τον εαυτό του σε ένα διεθνές σύμβολο που σηματοδοτεί μια νέα εποχή τόσο στις σχέσεις μεταξύ κρατών, και την προσέγγιση των κοινών συμφερόντων τους όσο και στην καταπολέμηση των αιτιών που προκαλούν την κλιματική αλλαγή δια της ανάληψης του τεράστιου μεριδίου ευθύνης από την πλευρά της υπερδύναμης.

Γίνεται φανερό, ωστόσο, από τις πρώτες κιόλας 100 περίπου ημέρες της νέας διακυβέρνησης Ομπάμα, ότι ο Αμερικανός πολιτικός κινείται με μέθοδο και σύστημα, πάνω σε στοχευμένες προσεγγίσεις που έχουν διττό στόχο: από την μία την αντιμετώπιση της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης και από την άλλη την αποκατάσταση των σχέσεων της Ουάσινγκτον τόσο με τους παραδοσιακούς εταίρους της, όσο και με τον μουσουλμανικό κόσμο, που κρατάει πρωταγωνιστικό ρόλο στο νέο δόγμα.
Αρκεί φυσικά να μην ξεχνάμε μέσα σ όλο αυτό το κλίμα συνεννόησης και καταλαγής ότι στην πραγματικότητα αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος άσκησης της πολιτικής και όχι οι στοχεύσεις της, που δεν μπορεί να είναι άλλες για τις ΗΠΑ από την οικονομική, πολιτική και εμπορική κυριαρχία της στο παγκόσμιο σύστημα. Έγκειται λοιπόν στους ηγέτες, συνομιλητές της Ουάσινγκτον να αξιοποιήσουν, αυτό το νέο πνεύμα διαλλακτικότητας, όχι με διάθεση υποχρέωσης απέναντι στους εκφραστές του, αλλά προώθησης των κοινών επιδιώξεων με γνώμονα το συμφέρον των πολιτών τους και φυσικά την προστασία του περιβάλλοντος.