ΤΟ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΟ ΔΡΑΜΑ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Από παιδί αναρωτιέμαι γιατί έπρεπε οπωσδήποτε να υπάρχει ένας προδότης στην ιστορία της σταύρωσης του Ιησού. Αφού όλα θεωρητικά συνέβησαν βάσει των γραφών, άρα με την ιερή βούλα, αφού δηλαδή έτσι κι αλλιώς θα γινόταν και ο Ιησούς θα παραδινόταν εκουσίως στους εκτελεστές του, προκειμένου να εκπληρωθεί το θέλημα του πατέρα του, γιατί έπρεπε να υπάρξει ένα βδέλυγμα, ένας αποδιοπομπαίος τράγος, ένας αυτόχειρας, καταραμένος στα βάθη των αιώνων με το στίγμα της προδοσίας του Θείου. Κυριολεκτικά, η πράξη της προδοσίας υπήρξε ανώφελη και πλεονασματική, καθώς οι αρχές θα μπορούσαν σίγουρα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να εντοπίσουν τον Ιησού και τους μαθητές του. Μεταφορικά, η εικόνα του Ιούδα να δίδει στον Ιησού τον «καταδοτικό» ασπασμό σε βάζει σε ακόμη περισσότερες σκέψεις. Δεν θα μπορούσε μήπως απλώς να τον έδειχνε, με μια κίνηση του χεριού του, χωρίς να συνδεθεί τελικά η υπέρτατη αίσθηση τρυφερότητας που εκφράζεται μέσω του φιλιού με την προδοσία;
Βεβαίως συμβολικά η προδοσία κλιμακώνει ξεκάθαρα το δράμα του Ιησού. Όμως τι θέση μπορεί να έχουν οι συμβολισμοί μπροστά στην αναζήτηση της αλήθειας; Ο Ιούδας Ισκαριώτης πέρασε ως ηττημένος στην ιστορία της θρησκείας με το προσωπείο που πιθανότατα του προσέδωσαν οι εμπνευστές των πρώτων συνόδων, οι θεμελιωτές της θεωρίας του χριστιανισμού. Κατάφερε όμως μέσα από τα αδυσώπητα φίλτρα του μετασχηματισμού της ιστορικής πραγματικότητας να επιτύχει και μια νίκη. Ακόμα και σήμερα όλοι τον θεωρούμε, τον πιο μορφωμένο και σκεπτόμενο από τους μαθητές. Αυτόν που πίστευε ερευνώντας και ερευνούσε ότι πίστευε. Στην πυρά λοιπόν των πλατειών, των χωριών και των κωμοπόλεων της χώρας καίγεται τέτοιες ημέρες συμβολικά ένας μορφωμένος, καλλιεργημένος και ανεξιχνίαστος άνθρωπος εκείνης της εποχής που τελικά όμως δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να μας εκμυστηρευτεί και τη δική του εκδοχή. Στο όνομα μιας παράδοσης καταθλιπτικής και αποκαρδιωτικής.
Ενισχύοντας τη λαμπρότητα της ανάστασης. Εν τέλει, σύμφωνα με τα ευαγγέλια, ο Χριστός θυσιάστηκε για τους ανθρώπους. Σύμφωνα με τη λογική, ο Ιούδας θυσιάστηκε για τη δόξα του Ιησού. Άρα κι ο Ιούδας θυσιάστηκε για τους ανθρώπους. Ας αναστηθεί λοιπόν φέτος, μαζί με τον Ιησού!