ΓΕΝΗΘΗΤΩ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΗΣ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν γίνει πια περισσότερο περίπλοκες από ποτέ. Στο πλαίσιό τους, μοιάζει σα να προσπαθεί πάντα κάποιος να κάνει ότι περισσότερο περνάει από το χέρι του προκειμένου να δυσκολέψει την προσπάθεια κάποιου άλλου να τον προσεγγίσει και φυσικά περιορίζοντας τις πιθανότητες δημιουργίας μιας ουσιαστικής σχέσης. Συναντάω πρόσφατα μια κοπέλα, με την οποία μιλάμε, γνωριζόμαστε, και σκέφτομαι ότι τα πάμε καλά. Είναι Τρίτη βράδυ και διαπιστώνω με χαρά ότι έχουμε φτάσει υποθετικά σ ένα βαθμό επαφής 7 με άριστα το 10 και πως το πράγμα αρχίζει να να αποκτάει μια ευχάριστη προοπτική. Ξημερώνει λοιπόν, Τετάρτη κι εγώ ενθουσιασμένος, φρεσκάρομαι, ξυρίζομαι, ντύνομαι και πάω να τη συναντήσω στο σημείο που την άφησα το προηγούμενο βράδυ. Δηλαδή, στο βαθμό επαφής 7. Περιμένω, περιμένω, περιμένω, τίποτα.. Που είσαι ρε κορίτσι μου τη ρωτάω, όταν την ξανασυναντώ; Που να είμαι; μου λέει, να εδώ, και μου δείχνει την αφετηρία, ήτοι σημείο 0. Σκέφτομαι ότι δεν είναι δυνατόν να συναντώ τον ίδιο γρίφο επανειλημμένως. Αναρωτιέμαι τι είδους delete είναι αυτό που συμβαίνει στο κεφάλι τους αργά το βράδυ και αρχίζω να βαδίζω ξανά μόνος μου προς το σημείο επαφής 7, ανασύροντας από το μαύρο κουτί της απρόσμενης πτώσης μου, τους τελευταίους διάλογους της προηγούμενης ημέρας. Τους ακούω, τους ξανακούω, τους μεταφέρω αυτούσιους σε εμπειρογνώμονες φίλους και γνωστούς και κανένα πόρισμα από αυτά που φτάνουν στα χέρια μου δεν αναφέρεται σε αποχρώσες ενδείξεις κάποιας τόσο αποθαρρυντικής κατάληξης.
Σκέφτομαι, ότι όλο και πιο συχνά συναντάω ή ακούω για κοπέλες που αποδέχθηκαν τη μοναχική ζωή ως την πλέον ανακουφιστική επιλογή. Λυπάμαι, όμως, επειδή γνωρίζω πως η τάση αυτή, θα καθορίσει σημαντικά τις εξελίξεις στο πεδίο των σχέσεων, καθώς άνθρωποι που δεν διατίθενται, οδηγούν τις εξελίξεις προς κοινωνίες μη συνεκτικές.
Τελικά, είμαστε όλοι μόνοι μας; Μονάδες που τυχαία συναντιούνται και τυχαία πάλι χάνονται; Και μπορούν πια να καλύψουν απόλυτα τις ανάγκες μας οι διαδικτυακές παρέες και οι profilοι μας; Δίχως αμφιβολία, διανύουμε ημέρες περίεργες στο θέμα των σχέσεων. Ημέρες που έχουν σφραγιστεί από το στίγμα της κοινωνικής διαδικτύωσης. Προσωπικά, έχω γνωρίσει ακόμα και άτομο που ενδιαφερόταν για γνωριμία με ανθρώπους, προκειμένου να τους εντάξει στη λίστα των φίλων του που κοσμούν την προσωπική του σελίδα.. Όπως καταλάβατε αναφέρομαι στο άκρως αντίθετο, αυτού που στην πραγματικότητα ευαγγελίζεται το διαδικτυακό νταλαβέρι. Από τη μια έχουμε λοιπόν τη δυνατότητα να διατηρούμε, ελέω τεχνολογίας, μια επαφή μ όλους σχεδόν τους παλιούς μας φίλους, να μαθαίνουμε γι αυτούς, και να στέλνουμε στο πυρ το εξώτερον όσους πλέον δεν μας ενδιαφέρουν και φυσικά να μοιραζόμαστε μαζί τους το προσωπικό μας ημερολόγιο. Η δύναμη της ευθύνης και η δυνατότητα της επιλογής του να ξεχωρίζουμε την ήρα από το στάρι και να διαγράφουμε ανά πάσα στιγμή όποιον δεν γουστάρουμε δεν είναι μικρό πράγμα. Από την άλλη όμως, πρόκειται πραγματικά, για μια διαδικασία που μας κάνει πιο κοινωνικούς, πιο εξωστρεφείς, πιο διαθέσιμους ή μήπως απλώς πρόκειται για μια νέα εσωστρέφεια που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ένα είδος συγκαλυμμένης οριακής εξεζητημένης επικοινωνίας και επαφής των απόντων;
Μήπως, τελικά, αρχίζουμε να βολευόμαστε σ αυτή την περιπέτεια της απόλυτης αποστασιοποίησης και της ανομολόγητης αποφυγής ανάληψης κάθε είδους ρίσκου, που θα μπορούσε να μας επιστρέψει κάποια χρωματιστή υποψία συγκίνησης, σα χρωματιστό μαντήλι, στο γκρίζο ταγέρ της οπτικής μας;