Ο πόλεμος που διεξάγεται τα τελευταία χρόνια στο Αφγανιστάν δεν έχει καταφέρει να κινητοποιήσει τις αντιπολεμικές δυνάμεις του πλανήτη, ούτε να εξεγείρει τα φιλειρηνικά κινήματα. Είναι ένας περίεργος πόλεμος, που μοιάζει σιωπηλά να εξιδανικεύεται στη συνείδηση της διεθνούς κοινής γνώμης, που φαίνεται πως έχει πειστεί για την «περί ασφάλειας» σκοπιμότητά του. Όμως, οφείλουμε να παρατηρήσουμε την τεράστια απόκλιση από προηγούμενους πολέμους σε ότι αφορά στην αντίδραση του κοινού. Ακόμα και της αριστεράς, που δεν υποστηρίζει με το αλλοτινό πάθος την αποχώρηση των δυνάμεων του ΝΑΤΟ από την πολύπαθη χώρα.
Ένας από τους λόγους αυτής της ήπιας αντίδρασης κοινού και πολιτικών δυνάμεων σε έναν πόλεμο μοιάζει να είναι το γεγονός ότι στη συνείδηση των περισσοτέρων δεν πρόκειται για αληθινό πόλεμο, αλλά απλώς για μια επιθετική άμυνα των ΗΠΑ, περίπου μια οκταετία μετά από τις επιθέσεις του μαύρου Σεπτέμβρη, στη Νέα Υόρκη, προκειμένου να εξαρθρώσει τους μηχανισμούς της Αλ Κάιντα και να προστατέψει τα ζωτικής σημασίας συμφέροντά της στην περιοχή. Όμως, όπως και νάχει πρόκειται για πόλεμο. Εμφύλιο σε πρώτο επίπεδο, καθώς το διακύβευμά του αφορά στην αποτροπή της επιστροφής των Ταλιμπάν στην εξουσία, διεθνή σ ένα δεύτερο, καθώς το ενδεχόμενο της ανασύνταξης τους θα θεωρούνταν ευθεία απειλή για την ασφάλεια του δυτικού κόσμου. Δε είναι τίποτα λιγότερο από την συνέχιση σε πιο ήπιους τόνους της στρατηγικής των προληπτικών στρατιωτικών επιχειρήσεων του δόγματος των «γερακιών» της Ουάσινγκτον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου