Ένας λαός με ωριμότητα και παιδεία θα έλεγε: “Αφαιρέστε τα προκλητικά προνόμια όσων μπήκαν στο δημόσιο από το “παράθυρο” και το πρόβλημα θα είχε αντιμετωπιστεί στη ρίζα του. Ο δικός μας, όμως, λέει ότι όλοι λίγο πολύ οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι ίδιοι, άρα δεν μπαίνει καν στον κόπο να τους διαχωρίσει σε καταρτισμένους και μη σε «βύσματα» κι αυτούς που μόχθησαν για να κατακτήσουν τη θέση τους, ταλαιπωρήθηκαν σε ταξίδια, μεταθέσεις, αποσπάσεις και συνεχίζουν να εκτελούν στο ακέραιο το χρέος που έχουν αναλάβει. Στο πλαίσιο, λοιπόν, της προτεραιότητας της κυβέρνησης για δημοσιονομικό εξορθολογισμό με ταυτόχρονη προσπάθεια ενίσχυσης των ποιοτικών παραμέτρων του δημόσιου τομέα, θα ήταν τεράστιο σφάλμα αν περικόπτονταν επιδόματα που ενισχύουν την κοινωνική συνοχή και το πνεύμα αξιοκρατίας (οικογενειακά, μητρότητας, σπουδών κτλ). Γιατί αν συμβεί αυτό θα είναι σαν να τους εξισώνει η ίδια η κυβέρνηση.
Άλλωστε, αν πραγματικά επιθυμεί η κυβέρνηση να βάλει μια τάξη στον τομέα των επιδομάτων έχει μπροστά της πεδίο δόξης λαμπρό, αρκεί να μη φτάσει στην κλασική ελληνική υπερβολή που θέλει κάτι όταν αρχίζει να λειτουργεί καλά να μην λογαριάζει ούτε δίκαιο ούτε άδικο, σαρώνοντας ότι βρει μπροστά του. Απαιτείται, λοιπόν, ισορροπία, εξατομικευμένη αντιμετώπιση των περιπτώσεων, μία προς μία, κι όχι πνεύμα εκδικητικότητας και αναζήτηση εξιλαστήριων θυμάτων. Θα έλεγα ότι για παράδειγμα μια συνετή μεταχείριση θα διέκρινε όσους προσλήφθηκαν μέσω αδιάβλητων εθνικών εξετάσεων από τους υπόλοιπους και θα διαφοροποιούσε τους εργασιακούς όρους και τα επαγγελματικά τους δικαιώματα.
Ο λόγος που θεωρώ ότι πρέπει να γίνει ένας ουσιαστικός διαχωρισμός είναι ότι υπάρχει ένα πλήθος υπαλλήλων που εργάζονται με συνέπεια στο δημόσιο τομέα και παράγουν έργο στο αντικείμενό τους, οι οποίοι επωμίζονται άδικες κατηγορίες περί των δημοσιονομικών μας προβλημάτων απ όσους κυρίως θα επιθυμούσαν διακαώς να βρίσκονται στην θέση τους και σήμερα τους βάζουν στο ίδιο σακί με τους δεκάδες χιλιάδες αργόμισθους που “φυτεύτηκαν” με κομματικά κριτήρια στα πόστα τους. Δυστυχώς , όμως, για ένα λαό του “μαύρο-άσπρο” που έχει μάθει να αντιμετωπίζει την πραγματικότητα υπεραπλουστεύοντας τις περιπτώσεις με τερατώδεις γενικεύσεις το να βράζει μια ολόκληρη κατηγορία εργαζομένων στο ίδιο καζάνι είναι το μόνο εύκολο πράγμα.
Η εξυγίανση όμως του δημόσιου τομέα θα ήταν, εν κατακλείδι, κοινωνικά άδικη αν δεν προέβλεπε ότι δεν είναι ίδιοι, όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, ούτε είναι όλοι, κλέφτες, τεμπέληδες, διεφθαρμένοι και αδιάφοροι. Ένα έξυπνο και αποφασιστικό κράτος θα έβρισκε σε χρόνο “ντε τε” ποιοι είναι αυτοί που τοποθετήθηκαν σε αυτοσχέδιες θέσεις και κορεσμένες ειδικότητες, για να καλύψουν ανύπαρκτα οργανικά κενά, αλλά κυρίως ποιοι τους τοποθέτησαν. Και θα επένδυε χρόνο, χρήμα και ενδιαφέρον σε όσους είναι αποφασισμένοι να κάνουν καλά τη δουλειά για την οποία διορίστηκαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου