ΔΑΜΟΚΛΕΙΟΣ ΣΠΑΘΗ

Βρισκόμαστε ακριβώς στο σημείο εκείνο που υπό το πρίσμα μιας δραματοποίησης θα μπορούσαμε να ονομάσουμε... “μηδέν”. Όπου, οι πολίτες, έχοντας ενημερωθεί σχετικά με τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης σε φορολογικό, ασφαλιστικό και εισοδηματική πολιτική προσπαθούν να αποκρυσταλλώσουν μια εικόνα, να αποκρυπτογραφήσουν την θεσμική κεραμίδα που τους ήρθε στο κεφάλι.

Την ίδια ώρα, οι κυβερνώντες μιλούν για δίκαια μέτρα, αν και στην πραγματικότητα κάθε άλλο παρά δίκαια μπορεί να είναι οποιαδήποτε μέτρα καλούν ευσυνείδητους πολίτες να μπαλώσουν τρύπες που, σπάταλο κράτος και συμπολίτες τους με περιορισμένο αίσθημα κοινωνικής ευθύνης δημιούργησαν. Η αποκωδικοποίηση του ποιες ακριβώς υποχρεώσεις προβλέπει εξατομικευμένα για τον κάθε πολίτη η συμπαγής δέσμη μέτρων της κυβέρνησης, υπολογίζεται ότι θα πάρει λίγο καιρό ακόμα, ωστόσο ήδη έχουν αρχίσει να προκύπτουν τα πρώτα αμήχανα ερωτήματα.

Κάποια από αυτά αφορούν στον τρόπο με τον οποίο θα συλλέξουμε όσες αποδείξεις απαιτεί το αφορολόγητο κι αν, προκειμένου να το επιτύχουμε αυτό, θα χρειαστεί να τροποποιήσουμε τις καταναλωτικές μας συνήθειες να αυξήσουμε τις καταναλωτικές μας δαπάνες πάνω από τις αναγκαίες ή να τις κατευθύνουμε προς αχρείαστα προϊόντα και υπηρεσίες. Προκύπτουν τελικά πρακτικά ζητήματα που δεν λαμβάνονται συνήθως υπόψη κατά το σχεδιασμό επί χάρτου.

Διότι, επί της ουσίας, αν από τη μια η απαίτηση αποδείξεων αποτελεί μέρος της κοινωνικής μας ευθύνης, από την άλλη η συλλογή, η κωδικοποίηση, η ταξινόμηση και όλα τα συμπαρομαρτούντα προκειμένου αυτές να τεκμηριωθούν σε μια φόρμα, να διασταυρωθούν και να μετουσιωθούν σε λογιστικά δεδομένα, αποτελεί υπηρεσιακή εργασία που την αναλαμβάνουν αμισθί Έλληνες πολίτες, κάτι το οποίο μοναχά ως προσωρινό μέτρο άμεσης εισπρακτικής απόδοσης μπορεί να γίνει αποδεκτό. Βέβαια για να μην απαιτείται κάποια στιγμή όλος αυτός ο σαματάς και πληρώνουμε μια ζωή το «ξερό μας το κεφάλι» θα πρέπει αρχίσουμε να εκτελούμε το αυτονόητο χωρίς να χρειάζεται να μας πιέσει κάποια αρχή με την απειλή σκληρών μέτρων.

Βέβαια, για μια ακόμη φορά, στο πλαίσιο του δόγματος περί γενικού ξεκαθαρίσματος επιμερίζεται ισομερώς το φορτίο στις πλάτες τίμιων και ασυνείδητων φορολογουμένων. Εύπορων και φτωχότερων. Εργατικών και μη. Κι αυτή η έλλειψη ουσιαστικής δικαιοσύνης είναι που φέρνει για μια ακόμη φορά τους συνεπείς Έλληνες στα ψυχολογικά όριά τους. Γιατί οι υπόλοιποι διαμαρτύρονται απλώς από συνήθεια και κεκτημένη ταχύτητα. Τελικά, τα μέτρα μπορεί και ευχόμαστε να αποδειχθούν αποτελεσματικά ώστε να σηματοδοτήσουν μια νέα αμφίδρομη συνέπεια στις σχέσεις πολίτη-κράτους. Σίγουρα, όμως, τροφοδοτούν το αίσθημα αδικίας των νομιμοφρόνων, οι οποίοι απαιτούν να λαμβάνεται επιτέλους υπόψη ,στο πλαίσιο κάθε σχεδιασμού, η συνεπής τήρηση των υποχρεώσεών τους σε σχέση με τους υπόλοιπους.

Αλλά ούτε και για τους διαχειριστές αυτής της προσπάθειας, τα πράγματα θα είναι ευκολότερα, καθώς θα κληθούν να είναι διπλά και τριπλά προσεκτικοί, σε τέτοιες οριακές καταστάσεις όπου έστω και μια υπόνοια, οσμής σκανδάλου, κακοδιαχείρισης, κατασπατάλησης, διεφθαρμένης διοίκησης, θα μπορούσε να αποτελέσει την απαρχή του πρόωρου τέλους μιας φιλόδοξης προσπάθειας που χαρακτηρίστηκε «εθνική».