Πυκνώνουν το τελευταίο διάστημα οι αναφορές στα ειδησεογραφικά δελτία, σε περιπτώσεις παραπτωμάτων που αναφέρονται σε ενέργειες πολιτών , οι οποίες όχι απλώς αντιβαίνουν τους κανόνες αλλά και στερούνται κάθε λογικής βάσης.
Μια από αυτές λοιπόν, για να γίνω περισσότερο σαφής, αφορά στην περίεργη ιστορία μιας νεαρής γυναίκας η οποία μόλις πριν από λίγες ημέρες απήγαγε ένα νεογέννητο βρέφος από γνωστό μαιευτήριο, με σκοπό, όπως παραδέχτηκε αργότερα να το παρουσιάσει στον άνδρα της ως δικό της. Ως το παιδί που κυοφορούσε, αν και είχε στην πραγματικότητα αποβάλλει πριν από μερικούς μήνες, και συνέχισε να καλλιεργεί την ύπαρξή του, παραφουσκώνοντας την κοιλιά της με διάφορα υφάσματα , υποκρινόμενη ότι όλα βαίνουν ομαλώς, ώστε να ικανοποιήσει με αυτό τον τρόπο την (!)σφοδρή επιθυμία του συζύγου της να γίνει πατέρας.
Συνολικά κάθε πτυχή αυτής της ιστορίας μοιάζει μάλλον παράλογη. Από το σχεδιασμό της δράστιδος μέχρι την επιθυμία της να χαρίσει πάση θυσία ένα παιδί στον άνδρα της. Αλλά αυτό που πραγματικά είναι τρομακτικό και δεν το χωράει ο ανθρώπινος νους είναι το πως αυτή η γυναίκα πίστεψε ότι ένα τέτοιο σχέδιο θα μπορούσε να στεφθεί με επιτυχία.
Κάποιος θα μπορούσε εδώ να ισχυριστεί ότι τέτοιου είδους σενάρια θα μπορούσαμε να συναντήσουμε μόνο στον κινηματογράφο, αλλά τελικά η εκτίμησή του θα ήταν μάλλον αρκετά βιαστική, επειδή ο θεατής μιας ταινίας , που έχει μάθει να ανταποκρίνεται ασυνείδητα στους κανόνες μιας αυστηρής κινηματογραφικής δομής θα το απέρριπτε κατηγορηματικά ως προσπάθεια υποτίμησης της νοημοσύνης του. Κι αυτό θα συνέβαινε διότι στον κινηματογράφο η σχέση μεταξύ αιτίας και αιτιατού θεωρείται ένα είδος θεσφάτου που παραβιάζεται μόνο στις ελάχιστες περιπτώσεις που θα πρέπει να ξεπεραστεί ένα ρεαλιστικό πλαίσιο για να απογειωθεί το θέμα σ ένα ρομαντικό, μαγικό, εξωπραγματικό επίπεδο.
Αντίθετα τέτοιες καταστάσεις αδύναμης αιτιότητας, δηλαδή περιπτώσεις όπου οι εξηγήσεις περιττεύουν και οι πράξεις δεν χρειάζεται να δικαιολογούνται επαρκώς κι ούτε υπάρχει μεγάλη αντίδραση από πλευράς κοινού σε χοντροκομμένες εξελίξεις, εμφανίζονται σωρηδόν θα έλεγε κανείς σε τηλεοπτικά προγράμματα, εκπομπές, προχειροφτιαγμένες σειρές κτλ.
Με λίγα λόγια στον κόσμο της πρόχειρης δραματοποίησης, αυτής που βομβαρδίζει την καθημερινή ρουτίνα του Έλληνα τηλεθεατή με διάλογους γραμμένους στο πόδι και εξελίξεις που απευθύνονται σε μη νοήμονα όντα, το αιτιατό μπορεί να υπάρχει και χωρίς αιτία, χωρίς μάλιστα να χολοσκάσει κανείς. Βέβαια όχι στο ίδιο δραματικό μέγεθος που τέτοιου είδους ακραίες κουτοπονηριές εμφανίζονται στην πραγματική ζωή, αλλά πάντα σε δόσεις ικανές να καλλιεργήσουν στο μυαλό ανθρώπων σε βάθος χρόνου, την πεποίθηση ότι η υλοποίηση οποιουδήποτε υπερβολικού σχεδιασμού στο όνομα κάποιου πιεστικού σκοπού είναι πέρα ως πέρα εφικτή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου