Είπαν ότι το ποδόσφαιρο είναι το όπιο των λαών, όμως στις μέρες μας κινδυνεύει να μετατραπεί και στην κοκαΐνη των πολυεθνικών. Το πιο δημοφιλές των λαϊκών σπορ εκτός του ότι κινδυνεύει να χάσει την ταυτότητά του, διατρέχει πλέον και άμεσο κίνδυνο, σύμφωνα με τα οικονομικά στοιχεία των ομοσπονδιών, να οδηγηθεί σε μια άνευ προηγουμένου καταστροφική χρεοκοπία, που θα είχε μάλιστα δραματικές προεκτάσεις και συνέπειες τόσο στην πραγματική οικονομία όσο και στην ίδια την κοινωνία.
Διότι ,πλέον, έχοντας εντρυφήσει τόσο βαθιά στο κοινωνικό γίγνεσθαι, το ποδόσφαιρο έχει υποσκελίσει στην τυπική πυραμίδα των ανθρωπίνων αναγκών, προτεραιότητες ζωτικής σχεδόν σημασίας.
Το θετικό είναι βέβαια ότι κατά τους τελευταίους μήνες έχει ξεκινήσει μια συζήτηση που φαίνεται ότι έχει στόχο να βάλει ένα φρένο στις φιλοδοξίες των άσχετων με το άθλημα επιχειρηματιών, που χρησιμοποιούν την αίγλη του με καταστροφικό τρόπο, αγγίζοντας ωστόσο εξαιτίας της άγνοιάς τους τα κουμπιά εκείνα που θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια λαϊκή έκρηξη.
Το ξεκίνημα έγινε με τις κινητοποιήσεις των οπαδών της Λίβερπουλ και της Μάντσεστερ στην Αγγλία, όπου βλέπουν μια ιστορική ομάδα όπως η Πόρτσμουθ, που είναι μάλιστα και φιναλίστ στον φετινό τελικό κυπέλλου, να βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής καταστροφής.
Αλλά και ο πρόεδρος της UEFA Μισέλ Πλατινί, φαίνεται να μην εφησυχάζει καθόλου μπροστά στο ήπιο και αθόρυβο δράμα που βιώνει ο βασιλιάς των σπορ, που κινδυνεύει πια, εκτός από το να γίνει το παιχνίδι που διοργανώνουν και παίζουν οι πλούσιοι για να ψυχαγωγούν τους φτωχούς, να εκτροχιαστεί εντελώς μπροστά στις κενές περιεχομένου κινήσεις εντυπωσιασμού, τύπου Φλορεντίνο Πέρεθ, εν μέσω μάλιστα της χειρότερης οικονομικής κρίσης που βίωσε ο πλανήτης.
Ο Γάλλος παράγοντας με δηλώσεις του τονίζει εύγλυπτα ότι θέλει να επαναφέρει άμεσα το ποδόσφαιρο στις ράγες της ευρυθμίας, της συνετής οικονομικής διαχείρισης και του εξορθολογισμού των δαπανών πάνω στο δόγμα ότι δεν μπορείς να ξοδεύεις περισσότερα απ όσα κερδίζεις. Η βασική ιδέα είναι να υιοθετηθεί ο γερμανικός τρόπος διοίκησης και οργάνωσης του ποδοσφαίρου, που περνάει σε μεγάλο βαθμό από τα χέρια των φιλάθλων, που έχουν αναλάβει τις τύχες των ομάδων τους, ένα μοντέλο που αποδεδειγμένα δεν γεννάει μεγάλα χρέη. Ανάλογη τάση επικρατεί και στην Αγγλία με τους Εργατικούς να υπόσχονται ότι αν επανεκλεγούν θα θεσμοθετήσουν ένα 40% των μετοχών των σωματείων να βρίσκεται στην υποχρεωτική κυριαρχία των φιλάθλων.
Ωστόσο εδώ τίθεται ένα ακόμα μεγάλο ζήτημα: ότι για να εφαρμοστεί ένα τέτοιο μοντέλο διοίκησης των σωματείων απαιτούνται πρώτα απ όλα σοβαροί πολίτες-μέλη της ομάδας, που έχουν να επιδείξουν συνέπεια και εργατικότητα στην υπόλοιπη ζωή τους, και στη συνείδηση των οποίων το ποδόσφαιρο λαμβάνει μια συγκεκριμένη θέση μεταξύ των προτεραιοτήτων τους, που δεν είναι ούτε η πρώτη, αλλά ούτε και η τελευταία.
Αντίθετα, θεωρώ ότι πολύ δύσκολα θα μπορούσε να εφαρμοστεί αυτό το μοντέλο διοίκησης, τύπου "λαϊκής βάσης", σε χώρες για παράδειγμα όπως η Ελλάδα, όπου το πάθος για την ομάδα και το ποδόσφαιρο υπερισχύει κάθε άλλης δραστηριότητας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι διαχειριστές των οικονομικών μιας ομάδας θα αισθάνονταν πολύ περισσότερο άνετα για θέματα συνδρομών, υποχρεώσεων, στήριξης κτλ απέναντι σε ένα κοινό που έχει τοποθετήσει το ποδόσφαιρο σε μια μεσαία θέση στην κλίμακα των προτεραιοτήτων του και έχει αποδείξει ότι παραμένει συνεπές στις υπόλοιπες υποχρεώσεις του, παρά σε ένα κοινό τυφλωμένων οπαδών που ζουν και αναπνέουν για τον σύλλογό τους και που με μαθηματική ακρίβεια κάποια στιγμή θα οδηγούνταν στην απόσυρσή της συνδρομής τους από τη συλλογική προσπάθεια, προκειμένου να ικανοποιήσουν τις βασικές ανάγκες διαβίωσής τους. Τελικά, απ όλα αυτά, ως συμπέρασμα εξάγεται, ότι μόνο συνειδητοποιημένοι πολίτες, θα μπορούσαν να πάρουν στα χέρια τους τις τύχες της αγαπημένης τους ομάδας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου