Η Κίνα σήμερα μοιάζει να έχει επιβάλλει στην παγκόσμια οικονομική τάξη την δική της ηθική για τα εργασιακά ζητήματα και τους κανόνες που πρέπει να διέπουν την παραγωγική διαδικασία. Δείχνει πως πια είναι σε θέση απλώς να υποδεικνείει το δρόμο στον οποίο πρέπει οι υπόλοιποι να προχωρήσουν και που δεν είναι άλλος από την “κινεζοποίηση” των οικονομιών που έχει στον πυρήνα της την στυγερή εκμετάλλευση του ανθρώπου για την παραγωγή πλούτου. Στο σημείο αυτό, οι δυνάμεις της Δύσης μοιάζουν ανήμπορες να αντιδράσουν μπροστά στην επιβολή των νέων κανόνων του παιχνιδιού, θέτοντας ζητήμα αθέμιτου ανταγωνισμού απέναντι σε μια χώρα που έχει καταστρατηγήσει κάθε εργασιακό δικαίωμα προκειμένου να εγκαθιδρύσει την οικονομική παντοκρατορία της. Χρησιμοποιώντας ένα μίγμα οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που αποτελείται από τα πιο αυθεντικά υλικά του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και του λαϊκιστικού κομμουνισμού οι αρχές της Κίνας δημιουργούν μια ανάπτυξη βασισμένη στην ανθρώπινη εκμετάλλευση, παρόμοια με αυτή των ΗΠΑ των τελών του 19ου και αρχών του 20ου αιώνα, που οικοδόμησαν, όπως θυμόμαστε, την αυτοκρατορία τους πάνω στις αναπτυξιακές παρακαταθήκες της δουλείας.
Η λύση στο παγκόσμια αίνιγμα της Κίνας, μοιάζει να προέρχεται μόνο από το εσωτερικό της χώρας και τη ενδεχόμενη φιλελευθεροποίηση της κινεζικής κοινωνίας. Αυτή μόνο θα δημιουργούσε κινήματα διεκδίκησης εργασιακών δικαιωμάτων, που κατά κάποιο τρόπο θα επαναπροσδιόριζαν και τη συμπεριφορά του ασιατικού γίγαντα στο διεθνές οικονομικό σκηνικό. Έως τότε, όμως, οι λαοί της Ευρώπης, καλούνται να συντονιστούν σ έναν κοινό αγώνα που θα αποτρέψει την υιοθέτηση αυτής της λογικής για τη σχέση κράτους εργαζομένων και να δώσουν τη μάχη τους προκειμένου να διατηρήσουν τα κεκτημένα δικαιώματα, ώστε να είναι αυτοί που θα επηρεάσουν τους Κινέζους συναδέλφους τους προς την κατεύθυνση της διεκδίκησης αμοιβών και εργασιακών συνθηκών που πρέπει να διαπνέουν μια πολιτισμένη χώρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου