Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Δι ευχών των αγίων κλισέ!



Αυτές τις ημέρες έρχεται στο γυμναστήριο ένας μεσήλικας κύριος, συμπαθητικότατος αλλά και υπερβολικά βαρύς, καθώς πλησιάζει τα 130 κιλά με σχετικά μικρό ανάστημα. Τις προάλλες λοιπόν μου λέει ότι η γυμναστική είναι δύσκολο πράγμα κι εγώ προσπαθώ να τον κάνω να νιώσει βολικά γιατί καταλαβαίνω ότι ο άνθρωπος βλέπει εμάς τις κορμάρες και αισθάνεται κάποια αμηχανία.
Εχθές με ρωτάει: Χάρη, τι πρέπει να κάνω για να χάσω «αυτό εδώ»;
Ποιο; του λέω εγώ, δεν καταλαβαίνω.
-Να αυτό εδώ, λέει και μου δείχνει μια ενοποιημένη επιφάνεια μυών, τετραγωνικής κλίμακας.
-Αυτό, σκέφτομαι εγώ, μόνο «δια της φορολογήσεως».
Αλλά τελικά του λέω: Περπάτημα, θέλει πολύ περπάτημα.