Το σκοτεινό χωριό και η χρεοκοπία (Όταν το σινεμά εξηγεί τί μας συμβαίνει) (ΣΧΟΛΙΟ)

Το μοντέλο με το οποίο επιδιώκουν οι κυβερνήσεις  να αντιμετωπίσουν την αυτοτροφοδοτούμενη κρίση χρέους βασίζεται στη διόγκωση του δανεισμού. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο ασφυκτικής προσαρμογής για τις προοπτικές των λαών τα ολιγαρχικά συμφέροντα δε δίστασαν ποτέ να προχωρήσουν παρακάτω.  Ειδικά τώρα που οι εκλεγμένες κυβερνήσεις δεν έχουν πολλά περιθώρια αυτόνομης πολιτικής. Η υιοθέτηση από τις χώρες της λογικής πάνω στην οποία οικοδομείται η νομισματική ένωση συνεπάγεται στο οικονομικό πεδίο συγκεκριμένα οφέλη, αλλά και τεράστιες υποχρεώσεις που θα δημιουργήσουν ένα νέο τοπίο για το βιοτικό επίπεδο του καθενός μας. Ο φόβος μιας ενδεχόμενης χρεοκοπίας φυλάει τα έρημα και χαλιναγωγεί τις αντιδράσεις σε αυτό το πολυεθνικό μωσαϊκό.  Η σκοτεινή αλληγορία του Μ.  Νάιτ Σιάμαλαν «Το Σκοτεινό χωριό» αποδείχθηκε με το πέρασμα των χρόνων περισσότερο πολιτική και λιγότερα μεταφυσική. Ζούμε σε μια ήπειρο στοιχειωμένη από το φάντασμα μιας μελλοντικής απειλής.

 Γιατί  όμως να πρέπει πάση θυσία να πληρώνονται οι δανειστές μας ακριβώς με τη λήξη των ομολόγων; Γιατί  όχι λίγους μήνες αργότερα, ακόμα και με το αζημίωτο; Μα για να μπορούν να βάζουν χέρι στα κρατικά ταμεία. Να επιβλέπουν του εθνικούς προϋπολογισμούς. Να απειλούν για να χειραγωγούν.  Ξέρουν ότι τα δύσκολα χρόνια γεννούν δύσκολα μέτρα. Και κάπου εκεί στο βάθος μια καλύβα που κανείς δε θέλει να πλησιάσει. Εκεί που κατά πολλούς κρύβονται οι συνέπειες μιας πιθανής χρεοκοπίας ενώ για  άλλους απλώς οι φόβοι για τις συνέπειες μιας ενδεχόμενης χρεοκοπίας. Δηλαδή στάχυα.  Αυστηρή προϋπόθεση για να μη ζήσουμε την υπόλοιπη ζωή μας επιτρέποντας  στο φόβο ενός ενδεχόμενου εφιάλτη να καταδυναστεύει τις απροστάτευτες υπάρξεις μας είναι η συνειδητοποίηση του βάθος της κατάστασης στην οποία έχουμε περιέλθει. Χωρίς υπεκφυγές, και χωρίς μοιρολατρίες.