Περπατώντας κατά μήκος ενός γαλήνιου ποταμού με θέα μια χιονισμένη οροσειρά, περιτριγυρισμένος από δέντρα που από ώρα σε ώρα θα γίνουν καταπράσινα, και μια χαμηλή βλάστηση που μοιάζει να φιλοξενεί τους θορύβους κάθε λογής ζωής που ξυπνάει πεινασμένη από το μακρύ χειμερινό της λήθαργο, διαπιστώνω ότι το μονοπάτι πάνω στο οποίο βαδίζω είναι εξίσου όμορφο με όσα το περιβάλλουν. Νοιώθω ότι βρίσκομαι στο επίκεντρο μιας διεσταλμένης μήτρας από την οποία εκρέουν κάθε είδους φυσικές και ψυχικές δυνάμεις, εσωτερικές ενέργειες και μικροκοσμικές παραστάσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου