Κοιτώντας τη ρυπαρή λευκότητα του χιονιού πάνω στους μαύρους βράχους και τα καμένα δέντρα βλέπεις κάτι που μοιάζει με θέατρο της σφαγής στ όνομα της ειρήνης. Ό,τι αφήνει πίσω η πυρκαγιά και η παράνομη υλοτόμηση είναι τα απομεινάρια μιας ζωής κυκλωμένης από το θάνατο. Περπατώντας συνεπαρμένος μέσα στο κατάλευκο τοπίο, συνομιλώ με ένα μόνιμο κάτοικο του χωριού. Καταλαβαίνω γρήγορα ότι για εκείνον η έλευση του χιονιού μοιάζει με κατάρα που ήρθε για να δυσκολέψει σε απρόσμενο βαθμό τις καθημερινές λειτουργίες και κινήσεις του. Μετά σκέφτομαι ότι ο μοναδικός τρόπος επιστροφής σε μια κανονική ζωή είναι κοιτάζοντας με αλληλεγγύη και γενναιότητα τον κόσμο μέσα από τα μάτια του άλλου, κι ίσως κατανοώντας την ευρύτερη θέση του. Σε διαφορετική περίπτωση, όταν αργά ή γρήγορα ο νέος κυνισμός της εποχής, αρχίσει να συγκλίνει, από τη μέγιστη κλίμακα των γεωστρατηγικών συγκρούσεων προς τη δική μας στενή καθημερινότητα, θα είμαστε ένα από εκείνα τα κατσιασμένα δέντρα που τα έγλυψε για λίγο η γλώσσα της φωτιάς και τώρα χάσκουν ακέφαλα σαν ρολόγια σταματημένα τη στιγμή της καταστροφής, περιμένοντας τους ανθρώπους θεατές της ζωής τους να τα κοιτούν και να τα φωτογραφίζουν χωρίς την απαραίτητη δόση αγάπης που γιατρεύει το σπαραγμό της καρδιάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου