Μαρία με τα τσίτρινα

Σ ένα καφενείο, όπως όλα τα άλλα, με τα γεροντάκια να κινούνται και να ζουν από συνήθεια, από το ένα κάθισμα στο άλλο, από το τραπέζι της πρέφας σε κείνο του ταβλιού και μετά πάλι στον καναπέ για το ποδόσφαιρο που θα άρχιζε σε λίγο, όσο τους χρειάζεται δηλαδή έως ότου  νυχτώσει και  επιστρέψουν ξανά στην γκρίνια της γυναίκας τους και την ατμόσφαιρα του σπιτιού,  ένα απόγευμα εμφανίζεται σαν άνεμος που έρχεται  να φέρει τα πάνω κάτω ένας 80χρονος κρητικός, γεμάτος κέφι για ζωή και τραγούδι.

"Που ήσουν εσύ τόσα χρόνια;" του λέει ένα πρωϊ ένας από τους θαμώνες του καφενείου.

"Που τη βρίσκεις τέτοια όρεξη για ζωή και τραγούδι σε αυτή την ηλικία;"

Αλλά κι οι υπόλοιποι όταν τον βλέπουν να έρχεται αφήνουν ότι κάνουν στη μέση είτε είναι πρέφα είτε μια παρτίδα ταβλιού και βγαίνουν έξω να μιλήσουν μαζί του, να καλαμπουρίσουν, να συνεννοηθούν, να τραγουδήσουν. Η ζωή τους ξαφνικά αλλάζει, κι όλοι νοιώθουν ότι  υπάρχει πια ένας πραγματικός λόγος για να πηγαίνουν κάθε πρωϊ στο καφενείο. Η ζωντάνια και το κέφι αυτού του ανθρώπου, που γίνεται για όλους πηγή έμπνευσης και κουράγιου.

Που να ξέρουν ότι ο νιόφερτος κρητικός δεν έχει ούτε μια φορά γλεντήσει  στη ζωή του. Δεν έχει, ούτε μια φορά, τραγουδήσει,  δεν έχει ποτέ γευτεί τις χαρές της παρέας και της στρόγγυλης  τάβλας. Πως, αντίθετα είναι ένας άνθρωπος μονοδιάστατος και μονόχνοτος  που σνομπάρει τα καφενεία και τον κόσμο που σπαταλά τη ζωή του εκεί, ένας άνθρωπος που πέρασε όλη τη ζωή του διαβάζοντας δύσκολα  βιβλία κι ακούγοντας όπερες από σπάνιες ηχογραφήσεις του εξωτερικού, με μοναδικό στήριγμα και σύντροφο τη σύζυγό του που είχε πεθάνει πριν από τρία χρόνια.

Και που τώρα, που σα να νοιώθει λιγάκι καθυστερημένα τη στιγμή που η ρίζα κόβεται και η σύνδεση μετατρέπεται από υλική σε άυλη, κάτι ανεξήγητα αλλάζει μέσα του και πηγαίνει, έτσι χωρίς πρόγραμμα και σχέδιο, σ ένα καφενείο που έχει βάλει στο μάτι από καιρό και ξαφνικά αρχίζει να τραγουδά χωρίς να το πολυσκεφθεί ένα τραγούδι που κάπως του έχει εντυπωθεί στη μνήμη παρότι δεν ακούει ποτέ τέτοια τραγούδια.

Μαρία με τα τσίτρινα

Ποιον αγαπάς καλύτερα

Τον άντρα σου ή το γείτονα;

 

Κι είναι σα να κατεβαίνει ένας  νεκρός στην πένθιμη γιορτή του Άδη των ζωντανών για να τους υπενθυμίσει ότι όσο υπάρχει η ευκαιρία να κάνουν κάτι για πρώτη φορά,  υπάρχει ακόμη αρκετή ζωή μπροστά τους. Αρκεί ο καθένας κι η καθεμιά να κάνει κάτι για πρώτη φορά σε οποιαδήποτε ηλικία και σε οποιαδήποτε κατάσταση. Κάτι για πρώτη φορά.