Από κανέναν δε θα λείψει

Την έχουν όλοι εγκαταλείψει

χωρίς αιτία φανερή

δεν είχε έχθρες, ούτε μίση

ούτε και τίποτα να πει

 

κι αν τώρα έχει εκλογικεύσει

έναν αιώνα όλο ντροπές

κι έχει στα ογδόντα ξεθαρρέψει

κι έγιναν λόγια οι υπεκφυγές

 

αρχίζει να μιλάει μόνη

λόγια αναβλύζουν μιας ζωής

πέφτουν σοβάδες στο σαλόνι

μ όλο το σέβας της στιγμής

 

ίσως οι άνθρωποι απορρούνε

μ αυτόν που ακούει με ψυχή

και τελικά δε συγχωρούνε

όποιον δε μίλησε πολύ

 

χτυπούσαν όμορφα οι έξι

κανείς δεν είχε εμφανιστεί

είχε την πίκρα της νοθεύσει

ζούσε σε μια αναλαμπή

 

έστησε στο μικρό σαλόνι

μία σκηνή θεατρική

μονολογούσε σαν αηδόνι

κι έκανε υπόκλιση σεμνή

 

από κανέναν δε θα λείψει

έτσι που ήταν σιωπηλή

κι ούτε κανείς θ ανακαλύψει

πόσα ποθούσε να τους πει