Πως διαχωρίζουμε τη θεμιτή καλλιτεχνική φιλοδοξία από τη διαστρέβλωση της ανάγκης για εδραίωση και διάκριση; Ποια είναι η δύναμη που οδηγεί ορισμένους μουσικούς να πληγώνουν τα χέρια τους προκειμένου να ξεπεράσουν τις καταγεγραμμένες δυνατότητές τους; Είναι καθαρός εγωϊσμός, το να θέλεις να γίνεις ο καλύτερος ή η καλύτερη σε κάτι, ή μήπως υπάρχει κάτι βαθύτερο μέσα σου που απαιτεί από εσένα να το ανακαλύψεις και να το ανασύρεις στην επιφάνεια; Αυτά είναι μερικά από τα ερώτηματα που προκύπτουν από τη θέαση της εξαιρετικής ταινίας του Damien Chazelle με τον τίτλο Whiplash (2014).
Σ αυτήν, παρακολουθούμε ένα επώδυνο ταγκό μεταξύ ενός αυταρχικού δασκάλου που ονειρεύεται να δημιουργήσει τον επόμενο μεγάλο καλλιτέχνη στο χώρο της μουσικής και ενός νεαρού ντράμερ που ονειρεύεται να γίνει ο καλύτερος στο είδος του.
Με την κοινή επιδίωξη να ανατρέψουν την κυρίαρχη νοοτροπία, που σταματάει στις συνηθισμένες επαγγελματικές φιλοδοξίες, δάσκαλος και μουσικός καταβυθίζονται σ ένα σπιράλ πόνου και αυτοκαταστροφής, γκρεμίζονται και ξανασηκώνονται χέρι χέρι προκειμένου να ευθυγραμμίσουν τα χρώματά των φιλοδοξιών τους και να κάνουν την τρελή ιδέα τους πράξη. Για να το πετύχουν, το αίμα και οι πληγές δεν αρκούν. Χρειάζονται ρυθμός, συντονισμός και αρμονία. Χρειάζεται να εγκαταλείψουν τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους. Εκείνα δηλαδή που οδηγούν στην αποθάρρυνση και την οριστική παραίτηση από ένα μεγάλο στόχο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου