Ο φωτανάφτης

Το γκρίζο μισοφέγγαρο

που ατένιζε ο ναύτης

μια ατέρμονη του ήλιου

αναμνηστική σιωπή

το φως και τις σκιές της νύχτας

φτιάχνει ο φωτανάφτης

τ’  αστέρια δεν μπορούνε

να φωτίσουνε τη γη

 

ξανά διπλομπλεγμένοι

στα παρατημένα δίχτυα

διπλά αποχαμένοι

στην κατάμαυρη τη νύχτα

τ’  αστέρια αλητάκια

φωτεινές δροσοσταλίδες

σμάρι από τρεμοσάλευτες

τυφλές πυγολαμπίδες

 

τ’ αστέρια είναι όμορφα

γιατί δε λογαριάζουν

πως δύναμη δεν έχουνε

τα πράγματα ν’ αλλάζουν

τ αστέρια είναι όμορφα

γιατί δε μας φοβίζουν

 τ’ αστέρια είναι όμορφα

γιατί ψευτοφωτίζουν