Γεροντική αναρχία

Κοιμάται ο νους, κι όταν ξυπνά

βαθιά στα περασμένα

έχει η ματιά σου μια ανθρωπιά

χάρη στα ξεχασμένα

 

τα ξεχασμένα πνίγονται

στου νου τις συμπληγάδες

και τα κορίτσια γίνονται

των ορφανών μανάδες

 

κάτι ανθίζει στη σιωπή

στης άνοιας τα κρύα

τα ξεχασμένα τά χουν πει

γεροντική αναρχία

 

του πρώτου έρωτα ο θεός

μας κάνει ειδωλολάτρες

και της αγάπης ο ερχομός

αγίους μ΄ αυταπάτες

 

στα στεριανά  ναυάγια

σαν τα πουλιά κρυμμένα

τα ξεχασμένα, τα άγρια

τα αποκαμωμένα