Κριτική της ταινίας «Συναισθηματική
Αξία» του Γιόακιμ Τρίερ, ενός
οικογενειακού δράματος με έντονες «Μπερκμανικές» επιρροές που απέσπασε το
Μεγάλο Βραβείο στις Κάννες.
Η σκηνή
ανοίγει και η κάμερα περιπλανιέται στα υποφωτισμένα δωμάτια ενός όμορφου
σπιτιού που μοιάζει να έχει τη δική του ζωή. Τουλάχιστον μέσα από τη φαντασία ενός
κοριτσιού , το οποίο υποφέρει από την απουσία του πατέρα, δημιουργώντας με το
μυαλό της συνομιλίες με τους τοίχους του, τα αντικείμενα, ακόμη και τις σκιές.
Χρόνια
μετά το κορίτσι γίνεται η ταλαντούχα ηθοποιός, Νόρα Μποργκ που προσπαθεί να
ξεπεράσει το τρακ της πρεμιέρας μιας φιλόδοξης θεατρικής παράστασης με τρόπους
που αγγίζουν τα όρια του κωμικού.
Η Νόρα
είναι ένας μοναχικός, έντονος αλλά και αρκετά ευάλωτος χαρακτήρας που κουβαλάει
στη ζωή και τη δουλειά της τις πληγές της παιδικής της ηλικίας έχοντας ως
μοναδικό στήριγμα την αδελφή της Άγκνες, μια ιστορικό που έχει επιλέξει μια
ήσυχη, οικογενειακή ζωή.
Όταν εμφανίζεται ο αποξενωμένος πατέρας της,
διάσημος σκηνοθέτης, Γκούσταβ, στη ζωή της Νόρα ο αιφνιδιασμός είναι
δυσάρεστος.
Ο Γκούσταβ, ένας δύσκολος άνθρωπος, αλλά
σπουδαίος σκηνοθέτης, έχει γράψει ένα σενάριο για τη Νόρα, από την οποία ζητά
να πρωταγωνιστήσει στην τελευταία πιθανότατα ταινία του.
Η Νόρα
αρνείται πεισματικά κι ο πατέρας της απρόθυμα στρέφεται προς την αμερικανίδα
σταρ Ρέιτσελ Κεμπ ξεκινώντας άμεσα τις πρόβες της ταινίας στο οικογενειακό
σπίτι τους.
Ο Τρίερ
με ωριμότητα και ακρίβεια σκηνοθετεί ένα αριστοτεχνικά δομημένο σενάριο
μετατρέποντας το προσωπικό δράμα σε βαθιά ανθρώπινο σινεμά . Η πλούσια, και διανθισμένη
από εκφραστικά κλόουζ απ, σκηνοθεσία του
αναδεικνύει την υπαρξιακή ανάγκη των
καλλιτεχνών να μετατρέψουν τις πληγές τους σε αληθινή τέχνη και τη δύναμη της
συγχώρεσης σε πηγή έμπνευσης και μοναδική αιτία απελευθέρωσης από τα φαντάσματα
του παρελθόντος.
Συμπαραγωγή Νορβηγίας,
Γερμανίας, Δανίας. 2025. Διάρκεια: 133΄. Διανομή: ΣΠΕΝΤΖΟΣ FILM

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου