Η ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ «Thesis» ξεκινά με μια αυτοκτονία που λαμβάνει χώρα στις ράγες του μετρό. Οι επιβάτες καλούνται να εγκαταλείψουν τα βαγόνια τους, δεχόμενοι τις παραινέσεις της αστυνομίας να μην κοιτάξουν προς την κατεύθυνση του νεκρού, καθώς η εικόνα είναι σοκαριστική. Μια νεαρή γυναίκα αψηφά τις προτροπές τους και κοιτάζει. Είναι η Άνχελα, η οποία εκπονεί τη διατριβή της πάνω στην οπτικοακουστική βία.
Παρακολουθώντας τις προσπάθειες της Άνχελα να εμπλουτίσει την έρευνά της, αντιλαμβανόμαστε πως η οπτικοακουστική βία που καταναλώνουμε μέσω των τηλεοπτικών προγραμμάτων ελλοχεύει στην ίδια πραγματικότητα μέσα στην οποία κινούμαστε κι εμείς. Στην προσπάθειά της να συλλέξει το απαραίτητο υλικό, έρχεται αντιμέτωπη με ανθρώπους που διαμορφώνονται μέσα από την έννοια της βίας, είτε ως συλλέκτες περιεχομένου είτε ως ενεργοί εκφραστές της.
Ωστόσο, και η ίδια ανακαλύπτει μια κρυφή γοητεία σε αυτό το θεμελιώδες ανθρώπινο μυστήριο, που ξεπερνά κατά πολύ την ακαδημαϊκή της στόχευση. Αυτή η εν δυνάμει παρέκκλιση θα θέσει σε κίνδυνο όχι απλώς την ολοκλήρωση της διατριβής της, αλλά και την ίδια της τη ζωή.
Το πολυβραβευμένο ντεμπούτο του Ισπανού δημιουργού της «Θάλασσας μέσα μου», Αλεχάντρο Αμενάμπαρ —το οποίο αποτέλεσε και την πτυχιακή του εργασία— είναι ένα καλοφτιαγμένο θρίλερ που ρίχνει μια θαρραλέα ματιά στη γοητεία της βίας. Με πρωταγωνιστές σπουδαστές κινηματογράφου, εκπροσώπους μιας γενιάς που έμαθε να καταναλώνει συστηματικά τη βία και, τελικά, να την αναπαράγει με διάφορους υποσυνείδητους τρόπους, η ταινία λειτουργεί ως ένα αιχμηρό σχόλιο πάνω στη σχέση μας με την εικόνα και τη βία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου