ΠΕΘΑΜΕΝΑ ΤΡΕΝΑ

Κάθε φορά που τραγουδώ σε συναυλία
αναρωτιέμαι αν είσαι κάτω και μ’ ακούς
αν σου αρέσουν τα τραγούδια μου Μαρία
κι αν τα ζητάς ποτέ στους ραδιοσταθμούς

Όσα μου άφησες για να σε συλλογιέμαι
μες στη σοφίτα του μυαλού μου τα κρατώ
κι αν νιώθω ότι δεν αξίζω ν’ αγαπιέμαι
είναι που δε μου είπες “Χάρη σ’ αγαπώ”

Όπως χωρίζαμε στα “πεθαμένα τρένα”
εγώ ξεκίνησα αργά να περπατώ
κι αυτός ο δρόμος που ξεκίνησε από σένα
αυτός ο δρόμος μ’ έμαθε να τραγουδώ

Όσα μου άφησες για να σε συλλογιέμαι
μες στη σοφίτα του μυαλού μου τα κρατώ
κι αν νοιώθω ότι δεν αξίζω ν’ αγαπιέμαι
είναι που δε μου είπες “Χάρη σ’ αγαπώ”

Άμα κάποτε χαθείς

Αμα κάποτε χαθείς
ψάξε πάλι να με βρεις
κι άμα θέλεις ν’ ακουστείς
κι από κάπου να πιαστείς
να θυμάσαι πως εμείς
ήμασταν απλώς δυο ξένοι
που γνωρίστηκαν καλά
και παρέμειναν δεμένοι

Να κοιτάζεσαι βαθιά
μέσα από τον άνθρωπό σου
κι όταν νιώθεις μονάξιά
να μιλάς στον εαυτό σου
να αγγίζεσαι απαλά
και να δίνεις σημασία
στων πραγμάτων την καρδιά
και κυρίως στη Μαρία

Θα θυμάσαι τακτικά
μέσα στο δωμάτιό σου
να σκοτώνω τ’ αγγλικά
και την τέλεια μέθοδό σου
κι αν σου φάνηκαν πολλά
τα λογάκια που σου είπα
πάλι κράτησα κρυφά
τα αισθήματά μου, γλύκα

ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ

-Μαράκι μωρό μου, θέλεις να πάμε απόψε να δούμε καμιά ταινία;
-Ναι , ας πάμε, αλλά να μην είναι τίποτα ανάλαφρο, περιπετειώδες ή εύπεπτο. Θέλω να προβληματιστώ!