Ας υποθέσουμε ότι είναι εφικτή μια προβολή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στη σύγχρονη εποχή. Δεν υπάρχει καμιά απολύτως αμφιβολία πως οι Ρωμαίοι θα χρησιμοποιούσαν στο έπακρο τη συγκαιρινή τεχνολογία και θα βασιζόταν στο δουλοκτητικό σύστημα για να υλοποιήσουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, που αποτελούν άλλωστε και το πραγματικό γόητρο των σημερινών αυτοκρατοριών.
Αν αναλογιστούμε όμως ότι αυτές οι προβολές είναι σχεδόν ανούσιες όταν διαχρονικά οι μεγάλες οικονομικές δυνάμεις διαθέτουν πανομοιότυπα γνωρίσματα οργάνωσης και διοίκησης, το μυαλό μας θα πάει στην πιο συγγενική αυτοκρατορία του σήμερα, που δεν είναι άλλη από την Κινέζικη.
Τα κοινά γνωρίσματα μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών είναι ουκ ολίγα, ωστόσο, θα σταθούμε στα σημαντικότερα που είναι ο χειρισμός του εργατικού δυναμικού, η απουσία πρωτότυπης δημιουργίας και η μεγάλη έφεση και των δύο στα επιτυχημένα «κοπιαρίσματα» άλλων πολιτισμών. Του αρχαίου ελληνικού οι Ρωμαίοι, του σύγχρονου δυτικού οι Κινέζοι. Συνέβη το ίδιο άλλωστε εν μέρει και στους Αμερικανούς που ακόμα και σήμερα δεν σταματούν να γονιμοποιούν το πνευματικό τους δυναμικό με τα πιο λαμπρά πνεύματα του υπόλοιπου κόσμου. Άρα και οι τρεις πολιτισμοί οικοδόμησαν την τεχνογνωσία τους πάνω σε δανεισμένες αρχές και ταυτόχρονα δεν δίστασαν να εκμεταλλευθούν με τον πιο στυγνό τρόπο τον ανθρώπινο παράγοντα. Κι έτσι πέτυχαν.
Κατακτώντας, σήμερα, η Κίνα, με το αμφιλεγόμενο ανορθόδοξο κοκτέιλ πολιτικών που ακολουθεί την δεσπόζουσα θέση της στο σημερινό οικονομικό γίγνεσθαι μπορεί να αισθάνεται υπερήφανη για το γεγονός ότι αποτελεί ήδη την δεύτερη σε μέγεθος οικονομία του κόσμου και πως αν συνεχίσει να αναπτύσσεται με τους ίδιους ρυθμούς θα έχει ξεπεράσει και τις ΗΠΑ έως το 2024.
Για την Κίνα, όμως, υπάρχουν δύο ξεκάθαροι περιορισμοί. Ο ένας είναι το περιβαλλοντικό πρόβλημα και ο άλλος ο υποβόσκων κοινωνικός αναβρασμός.
Έτσι, όπως συνέβη με την ρωμαϊκή αυτοκρατορία κι αργότερα με την Αμερικανική των τελών του 19ου με αρχών του 20ου αιώνα, οι Κινέζοι έχουν λάβει μια τεράστια ώθηση εκμεταλλευόμενοι μια συνθήκη που δεν μπορεί να ισχύει εσαεί. Το ελαχιστοποιημένο κόστος παραγωγής το οποίο ως ένα βαθμό οφείλεται στο επιβεβλημένο παραδοσιακό κομμουνιστικό ρητό: «να προσφέρεις ότι μπορείς , να λαμβάνεις ότι έχεις ανάγκη» και σε ένα δεύτερο βαθμό σ ένα σύστημα αξιών και κανόνων που καλλιεργείται από την εποχή του Κομφούκιου και παράγει ανθρώπους πεισματικά πειθαρχημένους σε μια ηθική που ξεπερνάει τον ανθρώπινο ατομισμό, θα προκαλέσει νομοτελειακά κοινωνικές εκρήξεις.
Φυσικά όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα όταν μιλάμε για μια κεντρική διοίκηση που επαίρεται για την θέση που καταλαμβάνουν οι επιχειρήσεις της στο διεθνές εμπόριο, ενώ την ίδια στιγμή σιωπά μπροστά στην πραγματικότητα που φέρνει τον κινέζικο λαό στην κορυφή της λίστας με τους πιο φτωχούς και ταλαιπωρημένους λαούς του κόσμου.
Σήμερα, οι λίγες διστακτικές κοινωνικές εξεγέρσεις που καταπνίγονται καθημερινά στο αίμα και τη σιωπή στις επαρχίες της αχανούς χώρας αποτελούν μόνο την αρχή της νέας εποχής για την Κίνα. Μια χώρα που επιφυλάσσει για τους πολίτες της τις πιο ζοφερές συνθήκες ζωής και διαβίωσης στον αναπτυσσόμενο κόσμο, δεν είναι εφικτό να συνεχίσει να πορεύεται πάνω στο ίδιο ανεξέλεγκτο μοτίβο.
Έτσι, καθώς η διεκδίκηση του μερίσματος της ανάπτυξης αποτελεί μονόδρομο για τον Κινέζο εργαζόμενο, που πρόσφερε πραγματικά τη ζωή του για την οικονομική παλινόρθωση της χώρας του, κάθε επιτυχία στον τομέα αυτών των κοινωνικών αγώνων θα αποτελεί ένα θετικό μήνυμα για τους εργαζόμενους του υπόλοιπου κόσμου.
Οι οποίοι γνωρίζουν ότι μόνο εάν η κινεζική εργατική τάξη αποκτήσει πλήρη εργασιακά δικαιώματα, θα μπορέσουν και οι ίδιοι να διατηρήσουν στο μέλλον τα δικά τους αμφισβητούμενα σήμερα κεκτημένα.
