Καμιά φορά δεν τον καταλαβαίνω καθόλου τον καλό μου φίλο Φ. o οποίος έχοντας μείνει άνεργος εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια και διαθέτοντας τόσο εμπειρία όσο και τυπικά προσόντα δεν τη συζητά καθόλου τη λύση του εξωτερικού.
-Γερμανία, πας; του λέω
-'Οχι, λέει
-Αυστραλία, πας;
-'Οχι
-Αγγλία πας αν τύχει κάτι καλό;
-'Οχι δεν πάω...
-Αμερική που είναι και κοντά πας;
-Όχι
-Αθήνα, πας;
-Ούτε Αθήνα
-Ε τότε που πας
-Πουθενά δεν πάω, λέει και στηλώνει τα πόδια του έτσι σα να λέει ότι είναι αποφασισμένος να μείνει εδώ και ότι γίνει.
