Στις δημοκρατίες η μοίρα των πολλών είναι συνυφασμένη με την μοίρα του ενός. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως η πρόθεση οποιουδήποτε μεταξύ μας να αποκρύψει για παράδειγμα εισοδήματα άρα και έσοδα από το κράτος στρέφεται απευθείας εναντίον των υπολοίπων αλλά και των μελλοντικών γενεών. Με λίγα λόγια, ο καταστηματάρχης που κατεβάζει επιδεικτικά το κεφάλι του σα να έχει ολοκληρωθεί η συναλλαγή του χωρίς να έχει προσκομίσει στον πελάτη την αντίστοιχη απόδειξη στρέφεται κατά ένα ποσοστό εναντίον των προσδοκιών του καθενός μας για ένα καλύτερο αύριο. Και φυσικά πολλά ακόμα παραδείγματα επαγγελματιών που συνήθισαν να μην αντεπεξέρχονται στις υποχρεώσεις τους απέναντι στο σύνολο, όχι για να επιβιώσουν όπως συχνά ισχυρίζονται, αλλά για να διατηρήσουν τα εισοδήματά τους σε μια σχέση εργασίας-κέρδους που θα κατέρρεε σε κάθε ορθολογικά οργανωμένη οικονομία. Άλλωστε η σχέση των Ελλήνων με τη φορολογία των εισοδημάτων τους, όπως αυτή διαγράφεται από την δολοφονία του Καποδίστρια έως και τις ημέρες μας, φανερώνει τους λόγους για τους οποίους η χώρα μας έχει περιέλθει σε πλήρη ανυποληψία, μεταξύ των λαών της Ευρώπης που έστω και απρόθυμα εκπληρώνουν δυσχερέστερες φορολογικές υποχρεώσεις.
Μέσα σ όλα αυτά, η άποψη που επικρατεί ως άλλοθι των παρανομούντων στη χώρα μας είναι ότι πάντα υπάρχει ένα μεγαλύτερο ψάρι, που πρώτα πρέπει να πιαστεί από την πολιτεία, αν θέλει να ισχυρίζεται ότι αποτελεί το θεματοφύλακα της ισονομίας μεταξύ των πολιτών. Εντούτοις και η κατηγορία των μεγάλων ψαριών δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από το να αντιτείνει στις κατηγορίες για φοροδιαφυγή των μεγάλων εισοδημάτων την επίκληση στην εκτεταμένη φοροδιαφυγή των μεσαίων και χαμηλότερων οικονομικά στρωμάτων.
Αποτέλεσμα αυτής της λογικής είναι να ισοσκελίζεται τελικά κάποια στιγμή το ισοζύγιο παρανομίας μεταξύ μεγάλων και μικρών ψαριών.
Έτσι, εδώ και πολλές δεκαετίες δημιουργείται στην κοινωνία μια άτυπη πυραμίδα συνενοχής, όπου ο καθένας καλύπτει τις ατασθαλίες του άλλου, για να τον χρησιμοποιήσει σταδιακά όλο και περισσότερο στην υλοποίηση των δικών του παρανομιών.
Κι όσο το κλίμα βαραίνει συνεχώς από τις αναγκαστικές υποδείξεις μέτρων και πολιτικών από τους διεθνείς οργανισμούς και την αγορά και ο Έλληνας δεν αναγνωρίζει την ευθύνη του ως προς την διαμόρφωση αυτής της κατάστασης, θα υποφέρουν και όσοι αποτελούν την εξαίρεση ενός κανόνα αθόρυβης συνενοχής που σφραγίζει το συλλογικό μας πεπρωμένο.
